Recenzja Trail Out dla PS5

CIS game development wciąż stara się stanąć na nogi, ale trzeba przyznać, że liczba znaczących, a czasem nawet imponujących projektów rośnie. Jednak stworzenie dobrej gry to jedno, a wejście na rynek zachodni to coś innego. Dziś rozmawiamy o grze wyścigowej od studia GOOD BOYS — Trail Out, która niedawno zadebiutowała na PS5. Taki sukces to zauważalne osiągnięcie i forma uznania, ponieważ na konsolach Sony, w przeciwieństwie do Steama, zazwyczaj nie widzi się małych lokalnych projektów indie dla pięciu i pół graczy — tylko hity o różnej skali. Przegapiłem ten projekt w tamtych czasach, więc to moje pierwsze doświadczenie z nim i jestem gotów podzielić się swoimi wrażeniami.

Trail Out stał się pierwszym poważnym projektem studia, ale od razu ambitnym. Bazuje na mechanice FlatOut z całkowitym zniszczeniem jako fundament i dodaje to, co można nazwać własną wizją deweloperów. Gra została po raz pierwszy wydana w 2022 roku na PC, a później pojawiła się na Xboxie. Nawet cztery lata temu projekt wydawał się czymś pomiędzy „oddajcie mi moje lata 2000” a „czy wy się na serio?”. Teraz, jego wydanie na PS5 wydaje się niemal nierealne, ale aby zrozumieć dlaczego, potrzebny jest kontekst.

Najbardziej Trail Out przypomina mieszankę Adrenalin: Extreme Show, dość udanej gry wyścigowej od Gaijin Entertainment z 2005 roku, memów i tego samego arcade FlatOut. Ale przejdźmy krok po kroku.

Smutny człowiek o pseudonimie Mikhalych prowadzi życie, które nie jest zbyt wspaniałe. Szczęście nie sprzyja mu, a jego stary złom, przypominający VAZ-2105, grozi rozpadnięciem się na drodze. Nagle Mikhalych przebrany za postać Ryana Goslinga z „Blade Runner 2049” dostrzega coś, co może wszystko naprawić — turniej Trail Out, w którym ścigają się zawodnicy z całego świata w wyzwaniach przetrwania. Pełen motywacji, bohater udaje się na złomowisko, aby złożyć swój nowy pojazd i wygrać. Już z samej fabuły widać, że deweloperzy mają silne poczucie rosyjskiego humoru. Ten wyraźny ukłon w stronę Rosji i sąsiednich krajów, a także jedyny protagonista, który budzi skojarzenia z programem „Nasha Russia”, mówi sam za siebie. Nie martw się, to nie koniec.

Turniej charakteryzuje się niezwykle kolorowymi postaciami. Na przykład, jest Big Cheese, czarnoskóry bohater, który jest w zasadzie bezpośrednią kopią Big Smoke'a z GTA: San Andreas. Nie jest tylko podobny — jest identyczny i nawet mówi tę samą słynną kwestię: Ah shit, here we go again. Jest też Eugene Tian — naturalnie, dziewczyna w stylu anime; Sonya Mass — w zasadzie Sonya Blade z Mortal Kombat, i tak dalej. You could call it irony, and I would agree, but such decisions might not make players around the world smile the way they would for a Russian-speaking gamer — they could just as easily cause irritation or even lead to copyright issues. At first, I thought the main character might depend on the language selected at the start. That would’ve been an interesting idea, but no.

Bohater ma również przyjaciela o rezonującym imieniu Zhenka, który nosi maskę gazową i uwielbia ubierać się jak starzejący się rocker z lat 90-tych. Zhenka pomaga w garażu, a on i Mikhalych dzielą silną męską przyjaźń (tylko tyle?). Ich spotkanie zawiera nawet ikoniczny uścisk dłoni z filmu Predator z 1987 roku, który prawdopodobnie widziałeś w memach i zabawnych filmikach. Kiedy Zhenka pojawia się w garażu, zaczynają grać melodie gitarowe. To byłoby w porządku, gdyby nie to, że nagle okazuje się, że są to kompozycje z The Witcher 3: Wild Hunt, The Last of Us i kilku innych znanych projektów. Są wystarczająco zmienione, ale wciąż łatwo rozpoznawalne. Kolejny punkt na korzyść zabawnej gry z CIS i czerwona flaga dla krytyków z Europy i USA. Nawet jeśli dźwięki Zhenki można wyłączyć w ustawieniach.

Razem Mikhalych i Zhenka muszą zdobyć wystarczającą reputację, aby wyzwać innych uczestników turnieju, pokonać ich jednego po drugim i zdobyć podium — konkretnie pierwsze miejsce, ponieważ w Trail Out tylko jeden przeżywa.

Ale co z rozgrywką? W grze wyścigowej najważniejsze są same wyścigi, a nie cała otoczka. Cóż, sprawy są tu nieco bardziej skomplikowane. Mówiąc w skrócie, są cztery elementy. Pierwszym są faktyczne zawody, w których wszyscy uczestniczą. W nich Mikhalych zarabia pieniądze i poznaje wyzwania lokalnych trybów, z których policzyłem 11 głównych i kilka dodatkowych. Drugą warstwą rozgrywki jest kupowanie i ulepszanie samochodów. Garaż odblokowuje się stopniowo i bezpośrednio zależy od twojego sukcesu w wyścigach. Im więcej masz nagród, tym wyższe kwalifikacje Mikhalycha i tym więcej licencji staje się dla niego dostępnych. Jednak nie możesz kupić gotowego samochodu — zawsze musisz go złożyć od podstaw na złomowisku. Wreszcie, trzecią podwarstwą jest praca z reputacją. Bez odpowiedniej liczby polubień Mikhalych nie zdobędzie niezbędnego poziomu sławy i nie będzie mógł wyzwać postaci bossów na pojedynki. Można to zrobić na kilka sposobów.

Od razu powiem, że na początku wyścigi są bardzo imponujące. Są różnorodne, umiarkowanie wymagające i czasami mocno zależą od odpowiednich ulepszeń samochodu. Różne nawierzchnie torów i klasy pojazdów wpływają na prowadzenie, więc ślepe naciśnięcie startu nie jest najlepszym pomysłem. Porozmawiamy o grafice później, ale ogólnie Trail Out to przyjemnie żywa gra, a liczne eksplozje i efekty są naprawdę ekscytujące.

The modes are varied and seem capable of satisfying almost any request. You’ve got classic races, bomb-passing in a small arena, gadget usage, and even intercepting other participants while playing as a police officer. The real highlights are the madness modes, like driver bowling, where you have to launch yourself through the windshield properly and knock down giant pins, as well as darts, billiards, and similar activities. You don’t always have to race in your personal ride either: sometimes competitions take place within a single class of vehicles, where everyone is given identical ones. These races are often especially amusing, since you might get a poorly controlled buggy ready to flip on any turn, or, for example, a UAZ SGR, where you’ll be maneuvering alongside the same bulky boxes on wheels.

I also consider it a plus that multiple players can play on the same screen. A wide variety of modes and maps lets everyone pick something they like and immediately jump into the fun. There’s also a roulette mode, where the Joker (yes, that one) sets the race rules after it has already started. It makes things harder, but the monetary reward is higher. All of this is genuinely fun and varied, but…

First, I don’t quite understand what the developers have been doing since the game’s release in 2022, because it still feels unfinished. In theory, tracks should feature destructibility and various unexpected elements that influence what’s happening. To some extent, this is true, but in a heavily simplified form. If you’re racing in rural areas, you’ll inevitably run into barns and other farmer structures that you can and should ram. The screen turns into chaos: cars crash, everything goes off-plan. But you can’t destroy a barn completely. And after the first lap, most obstacles stop being a threat or even interesting. In the city, the situation is worse: even if the track runs through a shop or warehouse, everything stays intact. If you expected to knock down a house and have it change the race significantly, you need a different game.

The second problem is deeper, because all this variety only works if you’ve forgotten FlatOut 2. Most of what Trail Out offers has already been done before — sometimes to the point of blending together. Some maps feel like they were taken directly from the original and simply redrawn nearly 20 years later without major changes. Special modes aren’t the developers’ invention either, but rather copies. Even some fonts and the car construction system strongly resemble the project by Bugbear Entertainment. Since the real FlatOut has long faded away, these complaints aren’t critical — there are no real alternatives anyway — but the aftertaste remains.

Finally, vehicle destruction — the hallmark of survival racing — is done fairly well in Trail Out. However, through experience, I noticed that it’s mostly the player’s car that gets wrecked. Inni zawodnicy rzadko przejeżdżają przez szyby czołowe lub tracą ważne części wpływające na prowadzenie. Każdy kierowca ma swój własny poziom wytrzymałości, ale jest on tak wysoki, że w każdym trybie poza Derby, zderzenia są prawie bezsensowne. Jedyną prawdziwą przewagą są skróty na torze, a jest ich całkiem sporo. Choć śledzenie zarówno wyścigu, jak i minimapy w tym samym czasie jest wyzwaniem samym w sobie.

To, co absolutnie mi się nie podobało, to fizyka. Samochody mają pewną wagę i wpływ podczas kolizji, ale prawie każda niebezpieczna sytuacja nieuchronnie prowadzi do porażki Mikhalycha. Problem polega na tym, że zderzenia praktycznie przyklejają twój samochód do obiektu. Jedynym sposobem, aby wrócić do wyścigu, jest przytrzymanie specjalnego przycisku. Reset trwa niewybaczalnie długo i ma również czas odnowienia. Więc często kończysz leżąc na dachu na asfalcie, bezradnie czekając, czekając i czekając, podczas gdy twoi przeciwnicy przejeżdżają obok. Na dodatek dodatkowe naciśnięcia przycisków zakłócają twój rytm. W większości gier wyścigowych funkcja powrotu na tor od dawna jest automatyczna lub przynajmniej znacznie szybsza. Wymaganie od gracza interakcji sugeruje, że zderzenia nie są beznadziejne i możesz się samodzielnie odbudować bez teleportacji, ale w Trail Out tak nie jest. Poważna kolizja na początku, a następnie reset to w zasadzie automatyczna porażka — równie dobrze możesz zrestartować wyścig.

Sterowanie jest podstawowe i sprowadza się do przyspieszania, hamowania i hamulca ręcznego. Możesz włączyć manualną skrzynię biegów i realistycznych przeciwników, ale trudno zrozumieć, czemu miałbyś tego chcieć w grze, w której powinieneś rzucać swojego kierowcę w kręgle. Co gorsza, hamulec ręczny jest praktycznie bezużyteczny. Prawie nigdy nie będziesz w stanie prawidłowo pokonać zakrętu z prędkością, a optymalna taktyka jest najprostsza: zwolnij hamulcem i ostrożnie przejedź. W rezultacie, w grze o przetrwaniu i ciągłej destrukcji, najbardziej udanym graczem jest ten, kto unika tego wszystkiego i stara się jeździć czysto, co czasami zabija zabawę.

Losowe wydarzenia na torze zachowują się dziwnie. Podczas całej mojej rozgrywki tylko tornado na mapie pustynnej miało zauważalny wpływ. Pomysł jest świetny, ale po pierwsze, niemożliwe jest jego uniknięcie, a po drugie, wciągnięcie w nie skutkuje efektywną utratą i naciśnięciem tego samego przycisku reset. Gracz nie ma możliwości skutecznego pokonania przeszkody bez utraty prędkości. Innymi słowy, losowe wydarzenia nie dodają różnorodności do wyścigu — po prostu go psują.

Prawie wydaje się, że deweloperzy celowo spowalniają postęp, zmuszając cię do wygrania nie przez umiejętności, ale przez liczbę ulepszeń. Miałem podobne myśli nie raz. W trybie przekazywania bomby celowo starałem się jeździć jak najostrożniej, aby uniknąć jakiegokolwiek kontaktu z przeciwnikami. Teoretycznie powinno to gwarantować zwycięstwo, ponieważ bomba mnie nie uszkodzi. Przez jakiś czas działało, ale potem gra nagle dała mi czas na kolizję. Nie udało mi się w nikogo wjechać, ponieważ trzymałem dystans, i zostałem zdyskwalifikowany. Tak więc nawet techniczne spełnienie warunków wyścigu nie gwarantuje sukcesu.

A jednak, wciąż jest to zabawne, a trasy są naprawdę różnorodne. Gdzie indziej w 2026 roku pozwolą ci ścigać się po lodzie zamarzniętej rzeki Newy z przyjaciółmi?

Jeśli chodzi o ulepszenia, wszystko tutaj jest dość prymitywne. Garaż oferuje tylko kilka gałęzi ulepszeń: nadwozie, silnik, skrzynia biegów, ECU, zawieszenie, nitro i koła. Zawsze trzy poziomy każdy. Naklejki i farba się nie liczą. Wizualnie, zestawy nadwozia i ulepszenia nie wpływają na samochód, więc stworzenie czegoś spektakularnego lub фантастическое nie zadziała. Zmieniają się tylko statystyki.

Nie ma też większego sensu odblokowywanie całej listy samochodów. Kiedy zdobędziesz nową licencję, cały zestaw pojazdów staje się dostępny od razu. Im droższy samochód, tym bardziej jest potężny — to cała logika. Jeśli ulepszysz wszystko krok po kroku, wzrost statystyk jest minimalny, co oznacza, że nie zyskasz żadnej zauważalnej przewagi na torze. W rezultacie ulepszenia przebiegają mniej więcej według tego samego schematu: kup najlepszy dostępny samochód, powoli go ulepszaj, aż przewyższy twój obecny we wszystkich aspektach, zmień pojazdy i powtórz proces.

Wszystkie marki samochodów są zmienione, ale ich odpowiedniki w rzeczywistości są łatwe do rozpoznania. Możesz na przykład zdobyć VAZ-2109 lub ulubiony samochód Dominica Toretto. Ale znowu, nie ma prawdziwego powodu, aby znacznie rozszerzać swój garaż. Gdyby coś takiego jak UAZ SGR mogło być naprawdę przekształcone w potwora Derby, nie byłoby pytań, ale teraz to tylko dodatkowa strata czasu i zasobów.

Opony również mają znaczenie na torze. Jak wspomniano wcześniej, w zależności od rodzaju kół, przyczepność się zmienia, co bezpośrednio wpływa na prowadzenie. To rzeczywiście robi różnicę i jest szczególnie zauważalne na zimowych trasach, ale nie znalazłem żadnych innych znaczących ulepszeń, które znacząco wpływają na możliwości gracza.

W końcu trzeci aspekt, a prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjny, to zdobywanie reputacji. W swojej istocie rośnie z podium, ale Mikhalych może również spędzać czas w specjalnej aplikacji na swoim telefonie. Tam uruchamia transmisje na żywo, czatuje z innymi uczestnikami, zbiera datki i podejmuje wyzwania z specjalnymi celami podczas wyścigów.

To brzmi naprawdę niezwykle, a na telefonie jest nawet dodatkowa gra mobilna, w której jeździsz, niszcząc hordy zombie, z własnym systemem postępów i mechaniką. Ale w praktyce wszystko to wydaje się bardziej koncepcją niż w pełni zrealizowaną funkcją.

For example, strumienie są zawsze takie same: Mikhalych wpatruje się w kamerę przez kilka sekund, i to wszystko. Czat z postaciami składa się ze statycznych wiadomości, gdzie bohater odpowiada wcześniej napisanymi frazami — nie masz możliwości wyboru. Datki i wyzwania działają jako darmowe wsparcie dla gracza, nieco przyspieszając postęp, jeśli utkniesz.

Z czasem Mikhalych uczy się zmieniać stroje. Może łatwo przebrać się za Faceta z The Big Lebowski lub dosłownie Ryana Goslinga — a raczej, jego postać z Drive. Śmieszne, ale bardzo wątpliwe.

Kilka słów o grafice i muzyce. Trasy wyglądają ładnie, ale animacje twarzy to koszmar. Podczas wyścigów wszystko wygląda przyzwoicie: sceneria nie zapiera dech w piersiach, ale też nie odpycha. Scenki przerywnikowe są jednak złe na całej linii. Na dodatek, rosyjski dubbing brzmi jakby został wygenerowany przez sieć neuronową. Wersja angielska nie jest lepsza.

Podczas wyścigów gra od czasu do czasu pokazuje widoki z kokpitu różnych uczestników. Zazwyczaj nie dzieje się tam nic interesującego — model postaci po prostu prowadzi, i to wszystko. Jaki był sens tej funkcji, pozostaje niejasne.

Ustawienia PS5 nie oferują absolutnie niczego, co wpływa na wizualizacje. Możesz zapomnieć o trybach wydajności lub jakości. Przyciski czasami się zawieszają i odmawiają przełączenia, chociaż, aby być sprawiedliwym, to jedyny błąd, na jaki natrafiłem.

Nawigacja jest dziwnie zaprojektowana. Wszystko wydaje się wolne, a wiele podmenu lub powtarzających się scenek przerywnikowych nie można w ogóle pominąć.

Muzyka jednak nie zawiodła. Są zarówno popularne utwory, jak i mniej znane, ale wszystkie są energetyczne. Niestety, nie ma szczegółowej personalizacji dźwięku, więc piosenki czasami giną w hałasie wyścigu, co jest szkoda. Niektóre z nich chętnie bym słuchał w kółko.

Brak również adaptacyjnych spustów. Nie jest jasne, jakie zalety ma wersja PS5 w porównaniu do wydania na PC.

I tak, zbliżając się do końca recenzji, zostaję z bardzo mieszanymi wrażeniami. Z jednej strony, Trail Out to solidny przedstawiciel swojej niszy. Ma najważniejszą rzecz — zabawne i różnorodne wyścigi. Z drugiej strony, gra ma całą masę "ale". Silne poleganie na żartach, które tylko rosyjskojęzyczni gracze w pełni docenią, może również obrócić się przeciwko niej.

Szukając informacji o deweloperach, natknąłem się na zapowiedź Trail Out 2. Prace już trwają. Być może wydanie na PS5 nigdy nie było głównym priorytetem studia, tylko miłym bonusem. To wiele wyjaśnia. Jak na razie, to nowe wydanie jest obiektywnie bardzo podstawową grą. Wszystko, co DOBRE CHŁOPAKI pożyczyły od FlatOut 2, działa świetnie — to po prostu nie jest całkowicie ich osiągnięcie.

Co naprawdę potrzebuje, to więcej nowych pomysłów, a nie tylko memów i aranżacji gitarowych, więcej unikalnych trybów i samochodów, które są naprawdę interesujące do ulepszania. Może sequel to dostarczy. Na razie to solidna gra średniej klasy na kilka wieczorów lub dla grupy entuzjastycznych przyjaciół — nic więcej.