Zapowiedzi gier wideo — wszystkie publikacje na ten temat

Wyobraź sobie, że jesteś nauczycielem przedszkola. Twoje życie kręci się wokół małych dzieci — i całego stresu, który się z tym wiąże. Każdy dzień roboczy to test wytrzymałości: odpowiadasz za pokój pełen dzieci, otoczony ciągłym hałasem, płaczem, krzykiem i niekończącymi się psotami. Jak się odprężasz po tym wszystkim i oczyszczasz umysł (zwłaszcza gdy alkohol nie jest opcją)? To dokładnie dla takich osób stworzono gry relaksacyjne, a dzisiaj przyjrzymy się jednej z nich: Cozy Liora.

Po sukcesie Papers, Please , platformy do gier zostały zalane „symulatorami pracy” — grami skupionymi na wykonywaniu rutynowych zadań, które z czasem stają się coraz bardziej skomplikowane, wymagając cierpliwości i uwagi. Niektóre starają się przyciągnąć graczy skomplikowanymi mechanikami, inne koncentrują się na narracji. A niektóre próbują połączyć jedno i drugie.

Już trudno sobie wyobrazić sekcję „trendy nowe wydania” w launcherach gier bez przynajmniej jednej lub dwóch gier idle — wydaje się, że na stałe zagościły w życiu graczy i nie pokazują oznak odejścia. Przy okazji, szczegółowo opisałem, dlaczego tak się dzieje, wraz z psychologicznymi mechanizmami stojącymi za klikaczami, w artykule "Dlaczego miliony ludzi klikają w banany, ciastka i krowy: jak gry idle zhakowały nasze mózgi".

Gdy deweloperzy z Secret Mission Games mówili o Mad King Redemption, wskazywali na dwa bardzo różne źródła inspiracji: klasyczne arcade beat 'em upy takie jak Golden Axe oraz nowoczesne roguelike z głębokimi systemami rozwoju, jak Hades. Na papierze brzmi to bardzo obiecująco. W praktyce jednak, gra spełnia tylko pierwszą obietnicę — wciąż jest daleko od głębi rozwoju, jaką oferują nowoczesne roguelike.

Even from the first gameplay reveal trailer for Mortal Shell 2, było jasne, że Cold Symmetry poważnie udoskonaliło koncepcje ustalone w oryginale. Po zagraniu w obszerną wersję demo, która również służyła jako beta, stało się oczywiste, że prawie każdy aspekt gry został poprawiony. Nawet teraz można śmiało powiedzieć, że Mortal Shell 2 ma szansę stać się jednym z najlepszych przedstawicieli gatunku soulslike. Ale więcej na ten temat w tym artykule.

Gra jest tworzona przez Patrice'a Désiletsa — jednego z twórców Assassin's Creed. Po odejściu z Ubisoftu, rozpoczął pracę nad projektem w THQ Montreal. THQ następnie zbankrutowało, a Ubisoft kupił studio wraz z prawami do gry. To, co nastąpiło, to wieloletni spór między Désiletem a wydawcą o kontrolę nad projektem, który zakończył się dopiero w 2016 roku, kiedy prawa do 1666: Amsterdam wróciły do dewelopera. Ta historia sama w sobie jest już całkiem niezłą promocją. Jeśli ktoś walczył o grę przez tyle lat, z pewnością czeka nas coś naprawdę wyjątkowego?

W dawnych czasach sukces gier indie takich jak Balatro i Manor Lords — a nawet wcześniej, Undertale i Minecraft — wzbudził dyskusje na temat możliwości, które kiedyś wydawały się nie do pomyślenia: wkrótce gry mogłyby być tworzone przez jednego dewelopera, bez ogromnych budżetów czy kampanii marketingowych. Od tego czasu niezliczeni twórcy gier indie dążą do tego marzenia — stworzenia gry, która byłaby przyjemna nie tylko dla nich samych, ale także dla innych graczy.

Stoisz przy drzwiach frontowych, próbując zdjąć deski za pomocą łomu. Rozpoczyna się minigra: musisz nacisnąć spację w odpowiednim momencie. Ja, autor tych słów, nacisnąłem za szybko, a łom uderzył o podłogę z hukiem. Hałas przyciągnął uwagę właściciela domu — biegnie na dół.

Fani survivalowych sandboxów mogą uważać się za szczęśliwych: przynajmniej kilka nowych wydania pojawia się na popularnych launcherach każdego miesiąca. Niektóre starają się zaoferować coś nowego, podczas gdy inne po prostu kopiują sprawdzoną formułę z minimalnymi innowacjami. Najnowszy tytuł w tym gatunku — Hawthorn — przedstawia się jako „RPG sandbox od deweloperów z Bethesda, BioWare i Naughty Dog”, osadzony w oryginalnym świecie: urokliwym fantastycznym świecie mówiących zwierząt. Przeszliśmy przez krótkie demo zaprezentowane publiczności na ostatnim festiwalu Steam i jesteśmy tutaj, aby powiedzieć, w jakim kierunku mają zamiar podążać twórcy.

Zabijam szefa — i zostaję natychmiast przerzucony z powrotem na ekran startowy. Żadne napisy końcowe, żadnej sceny końcowej, tylko główne menu. Siedzę tam i zdaję sobie sprawę, że ukończyłem całą kampanię Early Access w dwie godziny. I dzięki Bogu, że nie wydawałem własnych pieniędzy na to, ponieważ nigdy w życiu nie grałem w tak kiepski kawałek pracy.

For years, EA’s The Sims had virtually no competition. Building a life simulator this detailed is incredibly difficult, and even the closest challenger — inZOI — failed to fully pull it off. But Alex Massé’s Paralives, a project that started seven years ago as an attempt to create “The Sims, but made by your mom’s friend’s genius son,” might finally be getting close.

- Nie mogę powiedzieć, że to taki poważny problem, zwłaszcza że menu opcji zawiera wiele ustawień, które mogą poprawić tę część doświadczenia.- Poza tym nie jest do końca jasne, czy kierunek artystyczny HoMM 3 jest obiektywnie bardziej czytelny, czy też ci z nas, którzy spędzili bezsenne noce grając w trzeciego Heroes u przyjaciół i kolegów z klasy, po prostu przyzwyczaili się do jego wyglądu.- Gra jest nie tylko imponująca pod względem różnorodności rozgrywki, ale także naprawdę satysfakcjonująca pod względem ilości treści, którą już oferuje na tym etapie.- Olden Era ma bogactwo interesujących szablonów map do pojedynków dla jednego gracza przeciwko AI, meczów hotseat oraz bitew online.- Są mapy, na których musisz pokonać wszystkich wrogów i zdobyć każde miasto, inne, na których wystarczy pokonać przeciwnika, a nawet scenariusze zbudowane wokół zdobywania i utrzymywania stolicy.Szczerze mówiąc, byłem nieco zaskoczony, gdy dowiedziałem się, że Heroes of Might and Magic: Olden Era zadebiutuje w Early Access, a nie od razu w wersji 1.0. Powodem było to, że w zeszłym roku gra otrzymała bogaty w treść demo, które już wtedy wydawało się jak Early Access. Od razu też sprawiała wrażenie jakościowego produktu, który potrzebował tylko drobnych poprawek. Niemniej jednak, deweloperzy postanowili nie spieszyć się z ostatecznym wydaniem i wybrali drogę pełnoprawnego Early Access, co świadczy o ich zaangażowaniu w projekt. To samo można zauważyć w tym, jak poważnie traktują opinie społeczności: wiele słabych punktów dema zostało poprawionych. Oznacza to, że szorstkie krawędzie Early Access będą prawie na pewno wygładzone w podobny sposób w nadchodzących miesiącach.

Usiądź wygodnie, ponieważ dzisiaj przyjrzymy się czemuś naprawdę dziwacznemu. Wszyscy graliśmy w „kamień-papier-nożyczki” w pewnym momencie, aby zdecydować, kto dostanie ostatni kawałek pizzy lub miejsce z przodu w samochodzie. Ale deweloperzy z
postanowili pójść o krok dalej i przekształcili tę dziecięcą grę w pełnoprawne RPG karciane, które niedawno zadebiutowało w wersji wczesnego dostępu. Jeśli szukałeś powodu, aby znów zaufać swoim palcom bardziej niż mieczom i magii, to ta recenzja jest dla ciebie.
[gamecard=78308]

Kiedyś grałem w tyle gier survivalowych, że prawie straciłem zainteresowanie tym gatunkiem. Mimo to oryginalna Subnautica zrobiła na mnie tak duże wrażenie, że nazwałbym ją nie tylko najciekawszą grą tego typu, ale także jedną z najbardziej pamiętnych i ważnych gier w ogóle. Właśnie dlatego ja, wraz z setkami tysięcy innych fanów, tak niecierpliwie czekałem na pełnoprawną kontynuację. Ten moment wreszcie nadszedł: Subnautica 2 jest już dostępna w wczesnym dostępie na PC i Xbox Series X/S. Czas pokaże, czy uda jej się przewyższyć oryginał, ale ja jestem gotów podzielić się swoimi pierwszymi wrażeniami już teraz — po spędzeniu czasu z wersją preview.

Grinding Gear Games, studio odpowiedzialne za serię Path of Exile, ma tradycję: każda aktualizacja jest ogłaszana jako wielkie wydarzenie — z wielogodzinnymi prezentacjami na temat nowych systemów i zmian w rozgrywce, które społeczność analizuje szczegółowo przez tygodnie. Zamknięty stream dla przedstawicieli mediów dotyczący aktualizacji 0.5.0 dla Return of the Ancients nie był wyjątkiem.

Po 10 godzinach grania w Throne and Liberty, ja, autor tego tekstu, zdałem sobie sprawę, że to MMO, które nie jest interesujące ze względu na swoją walkę czy fabułę, ale raczej ze względu na swoją skalę, wizualizacje i skomplikowany design świata. Gdy tylko gra wypuszcza cię z początkowych korytarzy, zaczyna cię fascynować swoimi widokami, pionowością swoich lokalizacji, ogromnymi przestrzeniami i uczuciem, że naprawdę jesteś w ogromnym świecie online — nie tylko w zbiorze aren połączonych questami. W pierwszych kilku godzinach fabuła służy jako przewodnik po świecie, a nie jako historia, która sprawia, że zależy ci na postaciach.
[gamecard=45903]