Recenzja Devil May Cry Sezon 2

W kwietniu zeszłego roku Netflix wydał nowe anime o głośnym tytule Devil May Cry. Jak można się domyślić, jest to adaptacja serii gier o tej samej nazwie, prowadzona przez dość niszowego, ale znanego Adiego Shankara. Mężczyzna zyskał uznanie dzięki innej adaptacji gier, Castlevania, więc z pewnością wie coś o mrocznych mężczyznach z dużymi mieczami. Oczywiście, pierwszy sezon wywołał burzę krytyki. Jak zwykle, fanom nic się nie podobało. Ale to znana historia. Ja, autor tego tekstu, oceniłem pierwszy sezon i wręcz przeciwnie, bardzo mi się podobał. Twórcy zdołali uchwycić sedno Devil May Cry—szaloną, przesadzoną istotę projektu. Rok później nadszedł czas na drugi sezon. Niestety, ta rozmowa będzie mniej przyjemna.

Pierwszy sezon był wyraźnie eksperymentalny. Mimo że widzowie zostali zapoznani z Dante i Lady w całej ich chwale, było jasne, że nikt tak naprawdę nie zagłębił się w mitologię uniwersum. Historia nie zobowiązywała się do niczego, a antagonista był tylko luźno związany z głównym złem Devil May Cry—demonami. Jednak finał zostawił ogromną wskazówkę o pojawieniu się drugiej ikonicznej postaci, brata Dantego, Vergila. To praktycznie postawiło twórców w sytuacji bez wyjścia, a w drugim sezonie musieli ściśle współpracować z oryginalnym materiałem.

Efekt jest częściowo dobry, ale nawet mnie zaskoczył ostateczny wynik. Prawie od samego początku wyjaśniają, kim jest Vergil, dlaczego różni się od Dantego i dlaczego nie jest dokładnie bohaterem. Jest też wiecznie obecny demon Mundus, który, kanonicznie, jest odpowiedzialny za śmierć rodziców braci. Ale wszystko inne okazało się, delikatnie mówiąc, nietypowe. Nie jestem purystą i nie krytykuję adaptacji tylko dlatego, że nie trzymają się dokładnie materiału źródłowego. Przynajmniej nie wtedy, gdy twórcy nie mówią w każdym wywiadzie, że wiernie podążają za oryginałem. Cześć, Lauren Hissrich, showrunnerka Wiedźmina—pamiętasz jak Netflix zrujnował swoją główną serię fantasy?

Z jakiegoś nieznanego powodu, Eva, matka Dantego i Vergila, tak naprawdę nie kochała drugiego bliźniaka. To stwierdzenie jest prawie bezpośrednie, chociaż scenariusz stara się zaprzeczyć sam sobie. Podczas pożaru i ataku demonów, Eva ratuje Dantego, ale z jakiegoś powodu nawet nie próbuje uratować jego brata. Trochę wcześniej widzimy scenę, w której Eva wyjaśnia Vergilowi, że jest wyjątkowy, ponieważ musi więcej trenować i uczyć się, aby osiągnąć te same wyżyny, które Dante osiągnął bez przygotowania. Według twórców, ma to dodać niejednoznaczności do postaci matki, ale w praktyce wygląda to po prostu dziwnie: kobieta wydaje się nie móc zdecydować, co do swoich dzieci.

A to staje się jeszcze dziwniejsze. Okazuje się, że Mundus nie zawsze rządził światem demonów, co jest kanoniczne. Dawno temu, najwyższy złoczyńca był tylko sługą jeszcze bardziej przebiegłego stworzenia, Pana Chaosu Argosaxa—co nie jest do końca kanoniczne. Demon był potężny i fajny, ale w końcu został zdradzony przez swoich własnych zwolenników, w tym Mundusa. W rezultacie główny antagonista oryginału wydaje się całkiem normalnym facetem przez cały drugi sezon, który bardziej dba o życie swoich własnych poddanych niż jego poprzednik. A nagle, Sparda też nie jest wielkim bohaterem. Wcale nie zamknął portalu z piekła, aby chronić ludzi, i nigdy tak naprawdę nie kochał Ewy. Dzieci Spardy to nic więcej jak eksperyment mający na celu ewolucję, więc morderstwo ich matki jest, ogólnie rzecz biorąc, uzasadnionym krokiem. Bracia nigdy tak naprawdę nie byli potrzebni swojemu ojcu.

Ciekawie, tak jak w grach, seria celowo unika udzielenia jasnej odpowiedzi na temat losu Spardy. W drugim sezonie widzowie dostają dużą retrospekcję walki Ciemnego Rycerza z Mundusem, ale znów nie jest jasne, co ostatecznie stało się z szermierzem. Czy żyje, czy nie, wydaje się, że pozostanie największą tajemnicą Devil May Cry.

Wszystko to jest nałożone na bieżące wydarzenia, gdzie ludzie nadal prowadzą zaciętą wojnę przeciwko demonami, kierowani przez playboya i filantropa o imieniu Arius, który wygląda tak oczywiście złowrogo, że nie ma wątpliwości co do jego roli. Dante tymczasem jest w śpiączce, a Lady wciąż dręczy poczucie winy, obwiniając siebie za sytuację. Arius musi znaleźć kilka reliktów, aby aktywować mega-broń, która może zniszczyć Mundusa jednym uderzeniem. Król Piekła dowiaduje się o tym i wysyła Vergila do świata ludzi, aby pokrzyżować plany biznesmena. To, naturalnie, prowadzi do odmarznięcia Dantego. To jest zarys fabuły.

Dla fanów, wszystko powyższe może brzmieć jak wyrok śmierci, ale bądźmy szczerzy: oryginalny Devil May Cry nigdy nie był znany z fabuły. Owszem, jest pięć gier, ale koncepcyjnie wszystkie sprowadzają się do bardzo prostego wzoru: pojawia się wielki demon, bohaterowie przegrywają, a następnie spędzają całą grę, stając się silniejszymi, aby móc pokonać złoczyńcę w rewanżu. Lub, jeśli demon nie pojawi się od razu, bohaterowie podejmują długą podróż, aby spróbować pokonać go za pierwszym razem. To wszystko. Sprawy były trochę lepsze w przekształceniu DmC: Devil May Cry, ale dzięki tym samym fanom, koncepcja została pogrzebana, zanim mogła zostać rozwinięta—mimo że gra była doskonała. Jeśli kochasz przygodę, polecamy sprawdzić naszą selekcję najlepszych gier akcji-przygodowych na PC, PS5, Xbox i Switch.

W pewnym sensie, seria podąża śladami DmC: Devil May Cry, rozszerzając świat wokół dwóch półbraci-protagonistów. Nie żyją w próżni ani nie spędzają całych dni i nocy wędrując po gotyckich zamkach; mają przyjaciół, wrogów i relacje. Dante staje w obliczu maszyny politycznej, gdzie jego lekkomyślne zachowanie nie jest tylko nieakceptowalne—jest niebezpieczne. Vergil z kolei zmaga się z integracją w świecie demonów. Stworzenia nie akceptują wojownika, który wygląda jak człowiek, a bycie synem Spardy nie ułatwia sprawy. Tylko wola Mundusa utrzymuje niebieskiego brata, który kocha katany, na powierzchni. Wszystko to, znów, brzmi obiecująco—ale szczegóły mają znaczenie.

A szczegóły są tym, gdzie sprawy się psują, w dużym stopniu. Po pierwsze, fabuła. Historia wydaje się w porządku na początku, ale kończy się tak rozciągnięta, że trudno ją śledzić. Pierwszy sezon był ściśle skonstruowany i nie odpuszczał, podczas gdy drugi wydaje się niepotrzebnie rozwlekły—mimo że jest tylko osiem odcinków. Wszystkie postacie są zajęte czymś, ale wydaje się to bardziej chaotycznym bieganiem w tę i z powrotem niż prawdziwym rozwojem. A tempo jest nieustannie zaburzane przez retrospekcje. W pierwszym sezonie, tło Lady i Królika było ważne i pomagało w rozwinięciu postaci.

Motywacja antagonisty stała się właściwie głównym punktem zwrotnym całej historii, zmuszając widzów do spojrzenia na fabułę z zupełnie innej perspektywy. Teraz dostajemy długie sekwencje z Vergilem, Ariusem, a nawet Mundusem, ale prawie nic się w nich nie dzieje, co wpłynęłoby na to, jak postrzegamy wydarzenia. Na dodatek, Arius jest wyraźnie jednorazowym złoczyńcą i nie ma sensu badać jego postaci. Dla porównania, przypomnijmy sobie Devil May Cry 3: Przebudzenie Dantego, gdzie Dante spotkał swojego brata po raz pierwszy. Nikt nie wyjaśniał ich przeszłości; wystarczyło kilka zdań, aby złożyć większy obraz—dość dokładnie. Nie było dwudziestominutowych retrospekcji.

Drugim problemem są postacie. Tutaj też nie jest gładko. Postać Dantego była dobrze przedstawiona w pierwszym sezonie, i wydawało się, że trudno będzie go zmienić lub zrujnować. Niemniej jednak, tak jak w drugiej grze, główny dowcipniś nagle staje się bardzo poważny i ponury. Czasami stary Dante przebija się, ale tak rzadko, że wydaje się, jakby ktoś inny napisał kilka linijek do scenariusza, a potem wyszedł. Vergil, który w oryginale wyróżniał się niesamowitym poziomem arogancji i profesjonalizmu, nagle zachowuje się jak jego brat. Jest bardzo emocjonalny, nawet gdy nie wydaje się to odpowiednie. Lady również jest ponura i poważna tym razem—bardziej niż w pierwszym sezonie. Jej jedyną różnicą od innych głównych postaci jest to, że dużo przeklina.

Moim zdaniem, to poważny błąd twórców. Gdyby Dante i Vergil byli kopiami siebie nawzajem w grach, różniącymi się tylko kolorem płaszcza, projekt prawdopodobnie nie stałby się tak popularny. Ich konflikt i różne ścieżki życiowe były oczywiste bez długich wyjaśnień i były wplecione w ich zachowanie. Mimo że wyglądali podobnie, prawie niemożliwe było ich pomylenie.

Co więcej, wiele szczegółów osobowości jest stwierdzanych przez postacie, ale nigdy nie pokazanych w ich działaniach. Na przykład, kilka postaci wspomina, że Lady jest zakochana w Dantem. Ale w pierwszym sezonie nigdy tego nie pokazano. Może ma słabość do zamrożonych facetów, ale to tylko żart. W drugim sezonie postacie zachowują się, jakby kontynuowały już ustalone relacje, co wydaje się dziwne. Powtarza się również, że Dante jest niekontrolowanym żartownisiem. Ale to tylko powiedziane—ani nie żartuje przed, ani po tych momentach. Jak wspomniałem, ledwo przypomina faceta, który lubi się bawić—nie tylko w porównaniu do gier, ale nawet do pierwszego sezonu. To samo dotyczy Vergila. Całe jego trening i doświadczenie wydają się znikać, gdy Dante się pojawia, a oni stają się równi. Jeśli przypomnimy sobie trzecią grę, podczas ich pierwszego spotkania, Dante nie mógł nic zrobić przeciwko Vergilowi.

Oto kolejna obserwacja, która przypadnie do gustu tym, którzy dostrzegli „agendę” w pierwszym sezonie. Gdy anime wyszło w zeszłym roku, krytykowano je za zasadniczo uczynienie Lady główną postacią, podczas gdy Dante wydawał się bardziej jak gość. Wspomniałem o tym w mojej recenzji, chociaż nigdy nie sądziłem, że postać Lady jest przesadnie napędzana agendą.

Teraz twórcy dodali jeszcze jedną centralną męską postać. Było krytycznie ważne, aby rozwinąć Vergila nie tylko jako przeciwnika Dantego, ale jako złożonego i skonfliktowanego antybohatera. W rezultacie Lady naturalnie przesunęła się w tle. Ale ostateczny obraz Vergila okazał się, szczerze mówiąc, nie taki, jakiego można było się spodziewać. W pewnym momencie sam postać ogłasza, że nie pozwoli nikomu sobą manipulować, ale dokładnie to się dzieje. Niebieski zmienia strony i opinie tak często, że to niezamierzenie jest zabawne.

Reszta postaci może być opisana jako zapomniana. Szef Lady w końcu przeszedł od lidera do fanatycznego głupca, gotowego zignorować nawet oczywiste z powodu swojej sprawiedliwej nienawiści do demonów. Gdyby taka osoba istniała w prawdziwym życiu, z pewnością nie awansowałaby na wysokie stanowisko. Arius jest karykaturalny i wygląda tak złowrogo, że jego zdrada jest tylko zaskoczeniem dla bohaterów. Jest przedstawiony jako bezkompromisowe zagrożenie przez cały sezon, a jednak kończy w brzuchu demona, i to wszystko.

W pewnym momencie pojawia się całkowicie nowy stary czarodziej i wnosi… swoją wnuczkę do fabuły. Dziewczyna jest absolutnie bezużyteczna dla historii i pełni tylko dwie funkcje: pokazuje, że Vergil nie zabija absolutnie wszystkich, i pomaga Lady w kluczowym momencie. Jednak cały kawałek odcinka poświęcony jest temu dziecku, mającemu być zabawnym, co jest dużo, biorąc pod uwagę krótki czas trwania. Co więcej, w kreskówce, która swobodnie pokazuje fontanny krwi i wnętrzności, to wydaje się nie na miejscu. Tymczasem rzekoma scena seksu między Lady a Dantem jest taktownie wycięta, pozostawiając tylko wskazówkę: Dante całuje dziewczynę, a potem wstaje z łóżka półprzygotowany. Co się dzieje w umysłach twórców w odniesieniu do docelowej publiczności, to wielka tajemnica.

Tylko Mundus mnie zadowolił. W grach zawsze był czystym złem. Teraz demon ma motywację i nawet jakąś osobistą prawdę. Jego wygląd jako gigantycznej skrzydlatej statuy jest całkiem kanoniczny, a walka między Mundusem a Argosaxem jest imponująca. Po raz pierwszy złoczyńca naprawdę wygląda jak ktoś, kto mógłby poprowadzić rebelię i wygrać—nie tylko dzięki sile, ale przez przebiegłość i inteligencję.

Nadal, drugi sezon ma niezaprzeczalne mocne strony, które sprawiają, że warto go obejrzeć. Mówię o akcji i muzyce. Te dwa filary niosą cały program, w tym fabułę. Walki są nadal inscenizowane z wysoką jakością, więc oglądanie zabawnych montażów akcji nigdy się nie nudzi. Fani zauważą wiele ruchów prosto z gier, co jest, oczywiście, przyjemnością.

Jeśli chodzi o muzykę, cóż, wydaje się, że twórcy przekształcili program w serię teledysków. Każdy odcinek zawiera przynajmniej jeden znany utwór, a gdy połączony z akcją, działa doskonale. Usłyszysz zarówno ikoniczne utwory z gier, jak i globalne hity, takie jak „Bodies” Drowning Pool. Synergia między akcją a muzyką jest fantastyczna, przywracając energię pierwszego sezonu. Każda piosenka pasuje do tego, co dzieje się na ekranie, tworząc iluzję, że postacie poruszają się niemal w rytmie. Przy okazji, dla fanów i entuzjastów, przygotowaliśmy recenzję DmC: Devil May Cry

.

Drugi sezon Devil May Cry pozostawił mnie z znacznie bardziej mieszanymi uczuciami, niż się spodziewałem. Program ma swoje problemy, a sposób, w jaki traktuje główne postacie, mógłby być głębszy. Niemniej jednak, seria wciąż jest fascynująca dzięki spektakularnym bitwom i świetnej muzyce, co sprawia, że chce się wybaczyć wszystko inne. Jeśli jesteś zagorzałym fanem oryginalnych gier, prawdopodobnie ci się nie spodoba—chociaż, aby być sprawiedliwym, prawdopodobnie byłeś rozczarowany już w pierwszym sezonie. Wszyscy inni będą mogli się tym cieszyć, chociaż z pewnymi zastrzeżeniami. Jednak jeśli szukasz czegoś innego, polecamy sprawdzić tę listę: Co oglądać w maju 2026.