Przegląd Mad King Redemption. Bijatyka z ambicjami roguelike

Gdy deweloperzy z Secret Mission Games mówili o Mad King Redemption, wskazywali na dwa bardzo różne źródła inspiracji: klasyczne arcade beat 'em upy takie jak Golden Axe oraz nowoczesne roguelike z głębokimi systemami rozwoju, jak Hades. Na papierze brzmi to bardzo obiecująco. W praktyce jednak, gra spełnia tylko pierwszą obietnicę — wciąż jest daleko od głębi rozwoju, jaką oferują nowoczesne roguelike.

Fabuła tutaj jest tłem, a nie główną siłą napędową. Król próbował wskrzesić swoją zmarłą królową za pomocą zakazanej magii, stracił kontrolę nad siłami życia i śmierci, i w tym procesie oszalał. Teraz rządzi swoim upadłym królestwem z zakazanego klasztoru, podczas gdy czterech bohaterów z mroczną przeszłością wyrusza, by go powstrzymać. Krótko i na temat.

Pokonanie bossa od razu wysyła cię z powrotem do obozu — bez dialogów, bez cutscen. Atmosfera, przynajmniej, jest dobrze oddana: ponury ton przewija się przez wszystko, od projektu przeciwników po animację śmierci, w której możesz zobaczyć, jak twój bohater zostaje ścięty na ekranie game-over. Tu nie ma fałszywego lekceważenia. Jeśli taka estetyka ci odpowiada, koniecznie sprawdź naszą listę najbrutalniejszych i najbardziej krwawych gier.

Każdy z czterech bohaterów ma swój specjalny atak i unikalną umiejętność. Na początku, Warlock zwykle prowadzi stawkę — jego specjalna umiejętność przywraca zdrowie, pozwalając rozpocząć każdą walkę z pełnym HP. Jednak po zakupie pasywnej umiejętności regeneracji, ta przewaga znika.

Najbardziej wyróżnia się spośród czterech Swordmaster. Jego specjalna umiejętność — blok — zatrzymuje wszelkie nadchodzące obrażenia i, co ważniejsze, zapobiega odrzutowi. To oznacza brak spadania z areny, a nawet może blokować ataki bossa. Jego specjalny atak obejmuje szeroki obszar i pozwala mu poruszać się podczas jego używania. Żaden z pozostałych bohaterów nie ma czegoś takiego.

System walki jest dobrze wykonany. Przeciwnicy zmuszają cię do czujności i szybkiej reakcji — bezmyślne naciskanie przycisków nie zaprowadzi cię daleko. Każda postać ma trzy narzędzia walki: podstawowy atak, specjalny ruch i unikalną umiejętność, która definiuje ich styl gry. Razem te trzy elementy wyznaczają tempo walki: podstawowy atak utrzymuje presję, specjalny ruch pozwala na zadanie dużego ciosu lub leczenie, a unikalna umiejętność to kluczowy „haczyk”, który sprawia, że wybierasz właśnie tego bohatera.

Na początku każdej próby, a także po pokonaniu pokoju, oferowany jest wybór jednej z zaklęć korupcji Mad Kinga. Użycie jednego z tych zaklęć stopniowo napełnia wskaźnik Korupcji; gdy jest pełny, twoja postać na chwilę staje się silniejsza, ale zostaje ogłuszona i traci obronę. To naprawdę ryzykowna mechanika, która trzyma cię w napięciu na początku. A jeśli lubisz gry, które celowo sprawiają, że cierpisz i walczysz na poważnie, nie przegap naszej listy najtrudniejszych gier.

Niektóre pokoje zawierają drzemiącego potwora na koniu, na którego możesz natrafić. Wskocz na niego i możesz jeździć po arenie, gryząc przeciwników. To drobny szczegół, ale niespodziewanie odświeża tempo i daje chwilę oddechu.

W Early Access dostępni są dwaj bossowie, po jednym na loch. Na przykład Nekromanta jest całkowicie niewrażliwy podczas swoich serii ataków, a im mniej ma życia, tym dłużej te serie trwają. Prosty mechanizm, ale skuteczny — uniemożliwia po prostu trzymanie jednego przycisku i czekanie.

To powiedziawszy, system walki ma problem z balansem. Na początku gra jest wyraźnie trudna i często umierasz. Kup umiejętność pasywnej regeneracji HP, a wszystko się diametralnie zmienia: twoja postać w pełni się leczy między walkami, a śmierci od zwykłych obrażeń niemal znikają. To również niweluje całą gimmick Warlocka — jego specjalna zdolność również przywraca zdrowie, ale gdy każdy bohater może to zrobić, sens tego zanika, a Warlock okazuje się najsłabszy z czterech.

Wciąż, we wczesnych wersjach, większość śmierci nie wynikała od przeciwników, lecz z upadku z areny. Twórcy wzięli pod uwagę opinie graczy i w jednym z pierwszych patchy całkowicie przebudowali ten mechanizm. Upadek w przepaść lub kwas nie kończy już twojej gry. Zamiast tego, twoja postać respawnuje się w najbliższym punkcie kontrolnym, tracąc przy tym trochę zdrowia. Gra jest teraz znacznie bardziej wyrozumiała dla błędów w pozycjonowaniu, a zbyt bliskie podejście do krawędzi nie oznacza już śmierci — to tylko trochę HP mniej.

Teraz o słabościach Mad King Redemption. Między kolejnymi próbami wydajesz złoto, które znalazłeś, u dwóch sprzedawców: jeden sprzedaje pasywne umiejętności, do których będziesz regularnie wracać; drugi sprzedaje zbroje i broń rzucaną, które głównie leżą nieużywane. Zbroje są łatwiejsze do zdobycia podczas samej rozgrywki, a broń rzucana ma raczej wątpliwe zastosowanie.

Zaklęcia Czarnego Króla na pierwszy rzut oka wyglądają różnorodnie. Ale nie można ich podnosić ani modyfikować — jedynym sposobem na ich wzmocnienie jest pasyw, który zwiększa obrażenia wszystkich zaklęć naraz. Po kilkunastu próbach, gdy wypróbujesz je wszystkie, zauważysz, że niektóre mają niezręczne hitboxy: trafiają z boku lub zostawiają luki w zasięgu. Ostatecznie zawsze wybierasz te same dwa lub trzy zaklęcia — te, które obejmują cały obszar wokół postaci lub dokładnie przed nią.

W Hades, każda próba wydawała się unikalna dzięki boon’om, które zmieniały sposób gry. Tu nic takiego nie ma. Podziemia zawsze wyglądają tak samo — na przykład pokój z windą wygląda dokładnie tak samo za każdym razem, zmienia się tylko ich kolejność. Po kilku próbach zapamiętasz każdy pokój.

Cały przebieg gry trwa od 30 do 50 minut, w zależności od tego, jak bardzo jesteś rozbudowany i jak przyzwyczaiłeś się do lokalnej walki, choć oczywiście często giniesz zanim dotrzesz do bossa.

Pixel art jest starannie wykonany i tworzy retro atmosferę, nie popadając w nostalgiczną słodycz. Ponury ton jest spójny na całej długości — od sylwetek przeciwników po palety kolorów lokacji. Animacje są proste, ale przyjemne i pasują do gry celowo stylizowanej na klasyki retro. Muzyka dobrze pasuje do gatunku: utwory walki są energiczne i wyznaczają odpowiedni rytm. Każda z dwóch lokacji ma własne kompozycje, podobnie jak boss. Ścieżka dźwiękowa nie jest szczególnie zapadająca w pamięć, ale spełnia swoją rolę jako solidne tło.

Błędy są rzadkie, ale bolesne: przeciwnicy czasami utkną w geometrii lub przeżyją upadek z areny, blokując postęp. Twórcy aktywnie pracują nad poprawkami, a na moment pisania tego tekstu kilka z błędów blokujących postęp zostało już naprawionych. Obecnie nie ma dużo zawartości — dwa lochy, dwóch bossów, około 15 pokoi w sumie.

Zespół Secret Mission Games opublikował nawet mapę drogową: planowane dodatki obejmują więcej bohaterów i przebudowany system rozwoju, który łączy cele, przedmioty i umiejętności w jedną strukturę. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, pętla od przebiegu do przebiegu powinna stać się znacznie bardziej rozbudowana.

Mad King Redemption to sympatyczny debiut studia, które wyraźnie kocha ten gatunek i rozumie, jak powinno się czuć beat 'em up. Walka działa, atmosfera jest dobrze oddana, a pixel art jest przyjemny dla oka. Jednak pomiędzy kolejnymi próbami brakuje głębi, tam gdzie roguelike powinien mieć substancję (więcej o gatunku: Najlepsze gry roguelike). Obecnie grę można polecić fanom gatunku i miłośnikom retro stylu. Wszyscy inni lepiej poczekają na pełne wydanie lub przynajmniej bardziej dopracowaną wersję gry.