Historia o tym, jak nieudany detektyw zostaje przywódcą zespołu równie nieudanych detektywów, wezwanych do uratowania swojej galaktyki.

                                         ¤ PYCHA ¤

     • Inscenizowane życie Galaktyki •

Reżyseria w „Anachronox” jest po prostu niesamowita! Tak pierwszorzędne zdjęcia, aktorstwo i ogólnie wysoki poziom artystyczny trudno znaleźć w innych projektach! Humor, zwroty akcji, a także szczypta patosu, epickiego dramatu i filozofii. Gdybyś wyciął i wkleił wszystkie przerywniki filmowe, otrzymałbyś bardzo interesujący i wciągający „film z gry”, z naciskiem na słowo „FILM”.

     • Rozgrywka sandboxowa z początku XXI wieku •

W miarę postępów gra nieustannie próbuje cię zaskoczyć! Nieustannie dorzucając kolejny zwrot akcji do już pełnej miski słodkich suszonych owoców. Grasz w coś w rodzaju „science fiction RPG”, a potem nagle – „poziom zręcznościowy transportowy”, w którym musisz unikać spadających meteorytów w wahadłowcu, nagle zanurzyć się w realia detektywistycznej misji biegacza lub zacząć rozwiązywać proste zagadki. Dodajmy do tego stale rozwijający się i niezwykle nietypowy skład drużyny bohaterów, w której każdy uczestnik posiada unikalną „pokojową zdolność” w formie zabawnej minigry

     • „Simpsonowie już to zrobili” •

Z czasem zaczynasz zauważać, że „Anachronox” zawiera odniesienia do różnych znanych osób, wydarzeń, kina i popkultury. Znajdziesz tu na przykład kwartet muzyczny „MITLES”… czy dr. Einberta Alsteina… lokalna taksówka wygląda jak coś z „Piątego elementu”… w zasadzie wszystkiego po trochu. Twórcy starali się również przełamać czwartą ścianę, dodając NPC, który niczym szalony prorok krzyczy coś w stylu: „Wszyscy jesteśmy tylko marionetkami w rękach kogoś innego, kto powinien powtarzać wcześniej przygotowane frazy… bla bla bla”. Ale najważniejsze jest to, że te drobne szczegóły są ze sobą bardzo harmonijnie splecione.

                                         ¤ WTF!? ¤

     • "F" - To również gra RPG. •

Gra ma dość wątpliwy system walki, „jak w jRPG”. Mógł pozostawić neutralne wrażenie, ale wszystko psuje koszmarna „dzika kamera” podczas walk, która ciągle wiruje, skręca, skacze i wykonuje oszałamiające piruety cyrkowe… A do tego wszystko, co dzieje się na ekranie, jest rozciągnięte do nieprzyzwoitej długości. Dzięki temu już po drugiej walce można z łatwością zdać test przedsionkowy dla astronauty.

Poza tym, w ferworze walki zupełnie nie wiadomo, jakie negatywne efekty wróg zadaje bohaterom, ile obrażeń gracz zada, używając swojej specjalnej umiejętności, ani czy w ogóle je zada. A przez te niedokończone elementy ogólne wrażenie z walki staje się skrajnie negatywne. Nie jestem przeciwnikiem jRPG-ów, ale w Anachronox takie doklejane elementy wydają się zupełnie obce.

     • Kursor Życia nie jest ()przydatny. •

Drugi, i bardziej istotny, problem to... praktycznie wszystko inne w grze. Praktycznie nie ma zadań pobocznych (pamiętajmy, że to RPG), a same zadania czasami nie są nawet zapisywane w dzienniku (Kursor Życia) lub pozostają jedynie krótką notatką, która nie ma sensu. Nie ma map, nawet minimapy. Sterowanie jest nietypowe, ale szczerze mówiąc, można się do niego szybko przyzwyczaić. A interfejs gry jest dość brzydki i niezgrabny.

Wszystkie postacie mają minimalną ścieżkę dźwiękową – tylko w przerywnikach filmowych. Ogólny projekt miast i stacji jest przepiękny, ale łyżką dziegciu w beczce miodu są liczne monotonne piwnice i kanały oraz skromny zestaw tekstur poszczególnych elementów (czasem nawet kluczowych). Ostatnia ćwiartka gry to nic innego jak puste bieganie i latanie z „punktu A” do „punktu B”. Oczywiście, strona techniczna nie jest najlepsza (choć nie jest to już straszne, zwłaszcza w dzisiejszych czasach).

                                                ¤ PS ¤

„Anachronox” to wyjątkowy projekt. Prawdopodobnie nie znajdziecie drugiego takiego RPG-a (takiego, który oferuje tak ogólnie udaną kompilację zupełnie różnych rzeczy). Słyszałem, że wielu ludzi mówi, że to poprzednik „Mass Effect”, ale nie wierzcie im – to wierutne kłamstwo. Podobieństwa są tak odległe, że zupełnie się nie łączą. „Anachronox” jest bardziej „żywy”, a mniej heroiczny i banalny. Poza tym, tutaj o wiele łatwiej uwierzyć w to, co się dzieje i lepiej zanurzyć się w codziennym życiu detektywa Sylvestra „Sly'a” Bootsa i spółki.

To jedna z tych gier, które zasługują na remaster. Zdecydowanie.