Ashen to pierwsza gra dostępna wyłącznie w EpicStore.

Tytuł prawdopodobnie wskazuje na główny powód, dla którego gra nie miała dobrego startu ani uwagi, na jaką z pewnością zasługuje.

Z powodu krótkowzrocznej, początkowej polityki Epic, polegającej na jawnym wykupywaniu gier spod nosa Steama pod koniec 2018 roku, cała prasa gamingowa postanowiła zachować ostrożność i albo w ogóle nie recenzowała gry, albo skróciła swoją recenzję do minimum. A to wszystko w przypadku gry, której ukończenie zajmuje 35-40 godzin. Za długo się rozpisywałem; głębia EpicStore i niekompetencja dziennikarzy gamingowych są zbyt głębokie. Przejdźmy do samej gry.

Pierwszą rzeczą, która naprawdę rzuca się w oczy, jest styl wizualny. Wszystkie postacie są tu bez twarzy, co jest niezwykle nietypowe dla wielu. Nie grałem wcześniej w Absolver.

Ma absolutnie identyczny styl i bardzo podobne projekty lokacji. Byłem więc pewien, że te dwie gry zostały stworzone przez to samo studio. Sądząc po tytule, nie byłem, ale ciągłość jest oczywista. Nie powiedziałbym, że znacząco utrudnia to narrację; Hidetaka nadal sprawia, że ​​postacie mówią z zamkniętymi ustami i jest w porządku.

Lokalizacje są narysowane z rozmachem i duszą, a ogólny minimalizm nie zakłóca harmonijnego przekazu ich nastroju, głębi i atmosfery.

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest więcej niż dobra dzięki pięknej oprawie wizualnej i muzyce. Cała gra osadzona jest w pseudo-otwartym świecie.

Dlaczego pseudo? Ponieważ, podobnie jak w DS3, jest on w większości bardzo gęsty (z mnóstwem gałęzi i jaskiń), ale wciąż głęboki. Gra sprawia wrażenie połączenia swobody Skyrima i Dark Souls 1.

Każda strefa w grze jest wyraźnie zarysowana przez styl wizualny i charakterystyczną ścieżkę dźwiękową. Naprawdę cieszy mnie rozwój miasteczka „Przystań Wędrowca”, twojego punktu startowego, gdzie ciągle coś się dzieje, miasto jest rozbudowywane, a postacie otrzymują nowe ulepszenia.

Prawdopodobnie głównym punktem spornym w projekcie była dla mnie latarnia w prawej ręce. Gra bez wahania wysyła cię w całkowitą ciemność, a tam musisz albo użyć broni jednoręcznej, albo latarni. Jeśli jesteś fanem broni dwuręcznej, będziesz musiał walczyć w całkowitej ciemności albo polegać na latarni sojusznika, co jest wyjątkowo niewygodne.

Osobiście bardzo podobał mi się projekt gry. Szybka podróż odblokowuje się dopiero na końcu Strefy 3, a prawdopodobnie główną wadą jest to, że nie wszystkie kamienie ją obsługują.

Rozgrywka

Przede wszystkim masz partnera. Będzie zauważalnie lepszy od ciebie w pierwszej połowie gry, a w drugiej, zwłaszcza pod koniec, kiedy nauczysz się odpowiednio doskakiwać i wymierzać ataki, będzie cię irytował bieganiem i walką z wrogami (z którymi nawet nie chcesz walczyć).

I rzadko, ale celnie, będzie eksplorował otchłań w najbardziej nieprzyjemnych momentach, kiedy najbardziej go potrzebujesz. Twój partner może wskrzesić ciebie, a ty możesz wskrzesić jego, ale wróg może łatwo przerwać to wskrzeszenie atakiem, a jest tylko jeden, co oznacza, że ​​za drugim razem ty lub twój partner z pewnością zginiecie.

Ogólnie rzecz biorąc, gra ma standardowy system walki z DS-a, ale jest on znacznie bardziej dynamiczny niż którykolwiek z Mrocznych Rycerzy, a biorąc pod uwagę doskoki, fani Bloodborne poczują się jak w domu. W grze dostępne są tylko włócznie do walki na dystans, a rzucanie nimi na gamepadzie jest wyjątkowo niewygodne, a co najważniejsze, nie ma szybkiego automatycznego rzutu w oznaczone cele.

Używanie ich jest więc zazwyczaj dość trudne. Gdy wróg zostanie oznaczony, oznaczenie resetuje się i trzeba celować ręcznie. Włócznia jest w gnieździe, więc gracz przełącza się na nią jako na osobną broń, której później można używać do walki wręcz, ale jej skuteczność jest wątpliwa.

Podczas sprintu automatyczne celowanie również resetuje się z jakiegoś powodu, co jest irytujące.

Ogólnie rzecz biorąc, pomijając te dwa problemy, walka jest całkiem solidna. Na szczęście nie ma zepsutej kamery Hidetaki, przez którą gra pokazuje wszystko, czego nie potrzebujesz. Sprint i skakanie są znacznie lepsze niż w Dark Souls.

Fabuła

Najsłabszy element gry. To po prostu kopia Dark Souls. To standardowa historia o mroku ogarniającym cały świat, tylko bez niedopowiedzeń i z bardziej wyrazistymi dialogami, ale to nie jest plus.

Dziękuję za wyjaśnienie wszystkiego.

Ogromny plus. Gra toczy się w trybie kooperacji, a biorąc pod uwagę, że na początku gracz jest znacznie słabszy od NPC-ów, kooperacja jest znacznie trudniejsza niż gra z NPC-ami.

Dla hardkorowych graczy.

NPC-ów można wyłączyć. Ale! Gra jest zbalansowana specjalnie pod kątem gry z partnerem. W pojedynkę hordy wrogów często będą przeszkodą nie do pokonania. Wszystkie taktyki sprowadzają się do zaatakowania jednego lub dwóch wrogów włócznią i stopniowego wybijania tłumu.

Albo, jeśli jesteś cyber-kurczakiem, wbiegnij w tłum i biegnij jak bóg.

Gra nie ma trybu NG+, co jest żałosne, ale jest tryb Dzieci Sisny (Sisna to główna antagonistka, bogini ciemności), w którym masz mniej punktów zdrowia i wytrzymałości.

To prawdziwy tryb hardcore. Nawiasem mówiąc, odblokowuje się w połowie gry. Jeśli okaże się zbyt łatwy, możesz od razu do niego wskoczyć.

Wniosek. Ashen nie jest klonem DS-a. Fabuła opiera się tu przede wszystkim na oryginalnym stylu i muzyce, a wszystko to wspiera solidna rozgrywka i przemyślana formuła z punktami kontrolnymi i przyzwoitym poziomem trudności.

Plusy

Podziękowania należą się Jenovie Chen, twórcy Journey, która wyjaśnia wspaniałą atmosferę i muzykę w grze.

Solidna rozgrywka bez większych wad.

Duży, klimatyczny, otwarty świat.

Przejrzyste i intuicyjne poziomowanie,

Doskonały tryb współpracy, który można policzyć na palcach jednej ręki.

Zalety i wady

Historia jest bardzo dobrze opowiedziana dzięki stylowi wizualnemu i muzyce.

Wszyscy bossowie są wyraźnie umiejscowieni i odpowiadają fabule gry. Ale to wciąż drugorzędna kwestia.

Wady

Mała, ale nieprzyjemna.

Brak NG+, autofokus czasami szwankuje, partner popełnia samobójstwo w krytycznych momentach, a twój partner atakuje wrogów, z którymi nie chcesz walczyć (czasami jest to niesamowicie irytujące).

Kup w Epix Store i na Steamie. To jedyna gra, która podąża za kanonem DS, nie będąc jednocześnie słabym klonem. Co więcej, pod względem spójności i klimatu, bardziej pasuje do kanonu Jenovy Chen. Co jest po prostu wspaniałe.

Ashen to pierwsza gra dostępna wyłącznie w EpicStore.

Tytuł prawdopodobnie wskazuje na główny powód, dla którego gra nie miała dobrego startu ani uwagi, na jaką z pewnością zasługuje.

Z powodu krótkowzrocznej, początkowej polityki Epic, polegającej na jawnym wykupywaniu gier spod nosa Steama pod koniec 2018 roku, cała prasa gamingowa postanowiła zachować ostrożność i albo w ogóle nie recenzowała gry, albo skróciła swoją recenzję do minimum. A to wszystko w przypadku gry, której ukończenie zajmuje 35-40 godzin. Za długo się rozpisywałem; głębia EpicStore i niekompetencja dziennikarzy gamingowych są zbyt głębokie. Przejdźmy do samej gry.

Pierwszą rzeczą, która naprawdę rzuca się w oczy, jest styl wizualny. Wszystkie postacie są tu bez twarzy, co jest niezwykle nietypowe dla wielu. Nie grałem wcześniej w Absolver.

Ma absolutnie identyczny styl i bardzo podobne projekty lokacji. Byłem więc pewien, że te dwie gry zostały stworzone przez to samo studio. Sądząc po tytule, nie byłem, ale ciągłość jest oczywista. Nie powiedziałbym, że znacząco utrudnia to narrację; Hidetaka nadal sprawia, że ​​postacie mówią z zamkniętymi ustami i jest w porządku.

Lokalizacje są narysowane z rozmachem i duszą, a ogólny minimalizm nie zakłóca harmonijnego przekazu ich nastroju, głębi i atmosfery.

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest więcej niż dobra dzięki pięknej oprawie wizualnej i muzyce. Cała gra osadzona jest w pseudo-otwartym świecie.

Dlaczego pseudo? Ponieważ, podobnie jak w DS3, jest on w większości bardzo gęsty (z mnóstwem gałęzi i jaskiń), ale wciąż głęboki. Gra sprawia wrażenie połączenia swobody Skyrima i Dark Souls 1.

Każda strefa w grze jest wyraźnie zarysowana przez styl wizualny i charakterystyczną ścieżkę dźwiękową. Naprawdę cieszy mnie rozwój miasteczka „Przystań Wędrowca”, twojego punktu startowego, gdzie ciągle coś się dzieje, miasto jest rozbudowywane, a postacie otrzymują nowe ulepszenia.

Prawdopodobnie głównym punktem spornym w projekcie była dla mnie latarnia w prawej ręce. Gra bez wahania wysyła cię w całkowitą ciemność, a tam musisz albo użyć broni jednoręcznej, albo latarni. Jeśli jesteś fanem broni dwuręcznej, będziesz musiał walczyć w całkowitej ciemności albo polegać na latarni sojusznika, co jest wyjątkowo niewygodne.

Osobiście bardzo podobał mi się projekt gry. Szybka podróż odblokowuje się dopiero na końcu Strefy 3, a prawdopodobnie główną wadą jest to, że nie wszystkie kamienie ją obsługują.

Rozgrywka

Przede wszystkim masz partnera. Będzie zauważalnie lepszy od ciebie w pierwszej połowie gry, a w drugiej, zwłaszcza pod koniec, kiedy nauczysz się odpowiednio doskakiwać i wymierzać ataki, będzie cię irytował bieganiem i walką z wrogami (z którymi nawet nie chcesz walczyć).

I rzadko, ale celnie, będzie eksplorował otchłań w najbardziej nieprzyjemnych momentach, kiedy najbardziej go potrzebujesz. Twój partner może wskrzesić ciebie, a ty możesz wskrzesić jego, ale wróg może łatwo przerwać to wskrzeszenie atakiem, a jest tylko jeden, co oznacza, że ​​za drugim razem ty lub twój partner z pewnością zginiecie.

Ogólnie rzecz biorąc, gra ma standardowy system walki z DS-a, ale jest on znacznie bardziej dynamiczny niż którykolwiek z Mrocznych Rycerzy, a biorąc pod uwagę doskoki, fani Bloodborne poczują się jak w domu. W grze dostępne są tylko włócznie do walki na dystans, a rzucanie nimi na gamepadzie jest wyjątkowo niewygodne, a co najważniejsze, nie ma szybkiego automatycznego rzutu w oznaczone cele.

Używanie ich jest więc zazwyczaj dość trudne. Gdy wróg zostanie oznaczony, oznaczenie resetuje się i trzeba celować ręcznie. Włócznia jest w gnieździe, więc gracz przełącza się na nią jako na osobną broń, której później można używać do walki wręcz, ale jej skuteczność jest wątpliwa.

Podczas sprintu automatyczne celowanie również resetuje się z jakiegoś powodu, co jest irytujące.

Ogólnie rzecz biorąc, pomijając te dwa problemy, walka jest całkiem solidna. Na szczęście nie ma zepsutej kamery Hidetaki, przez którą gra pokazuje wszystko, czego nie potrzebujesz. Sprint i skakanie są znacznie lepsze niż w Dark Souls.

Fabuła

Najsłabszy element gry. To po prostu kopia Dark Souls. To standardowa historia o mroku ogarniającym cały świat, tylko bez niedopowiedzeń i z bardziej wyrazistymi dialogami, ale to nie jest plus.

Dziękuję za wyjaśnienie wszystkiego.

Ogromny plus. Gra toczy się w trybie kooperacji, a biorąc pod uwagę, że na początku gracz jest znacznie słabszy od NPC-ów, kooperacja jest znacznie trudniejsza niż gra z NPC-ami.

Dla hardkorowych graczy.

NPC-ów można wyłączyć. Ale! Gra jest zbalansowana specjalnie pod kątem gry z partnerem. W pojedynkę hordy wrogów często będą przeszkodą nie do pokonania. Wszystkie taktyki sprowadzają się do zaatakowania jednego lub dwóch wrogów włócznią i stopniowego wybijania tłumu.

Albo, jeśli jesteś cyber-kurczakiem, wbiegnij w tłum i biegnij jak bóg.

Gra nie ma trybu NG+, co jest żałosne, ale jest tryb Dzieci Sisny (Sisna to główna antagonistka, bogini ciemności), w którym masz mniej punktów zdrowia i wytrzymałości.

To prawdziwy tryb hardcore. Nawiasem mówiąc, odblokowuje się w połowie gry. Jeśli okaże się zbyt łatwy, możesz od razu do niego wskoczyć.

Wniosek. Ashen nie jest klonem DS-a. Fabuła opiera się tu przede wszystkim na oryginalnym stylu i muzyce, a wszystko to wspiera solidna rozgrywka i przemyślana formuła z punktami kontrolnymi i przyzwoitym poziomem trudności.

Plusy

Podziękowania należą się Jenovie Chen, twórcy Journey, która wyjaśnia wspaniałą atmosferę i muzykę w grze.

Solidna rozgrywka bez większych wad.

Duży, klimatyczny, otwarty świat.

Przejrzyste i intuicyjne poziomowanie,

Doskonały tryb współpracy, który można policzyć na palcach jednej ręki.

Zalety i wady

Historia jest bardzo dobrze opowiedziana dzięki stylowi wizualnemu i muzyce.

Wszyscy bossowie są wyraźnie umiejscowieni i odpowiadają fabule gry. Ale to wciąż drugorzędna kwestia.

Wady

Mała, ale nieprzyjemna.

Brak NG+, autofokus czasami szwankuje, partner popełnia samobójstwo w krytycznych momentach, a twój partner atakuje wrogów, z którymi nie chcesz walczyć (czasami jest to niesamowicie irytujące).

Kup w Epix Store i na Steamie. To jedyna gra, która podąża za kanonem DS, nie będąc jednocześnie słabym klonem. Co więcej, pod względem spójności i klimatu, bardziej pasuje do kanonu Jenovy Chen. Co jest po prostu wspaniałe.