Doskonała przygoda, nieco przypominająca pierwsze gry Fallout.

Kiedy po raz pierwszy uruchomiłem grę, myślałem, że porzucę ją w godzinę lub dwie, ale nie, ukończyłem ją całkowicie i byłem niezwykle zadowolony.

Gra w dużej mierze polega na poszukiwaniu różnych przedmiotów i dialogach, które otwierają nowe lokacje i rozwijają fabułę. Świat gry jest pełen wielu frakcji, które walczą ze sobą, ale nie z bohaterem (w przeciwnym razie byłby to zdecydowanie Fallout, a nie przygoda). Każda frakcja ma swoje charakterystyczne cechy, motywy i styl konwersacji. Krótko mówiąc, pomimo widoku izometrycznego, świat gry naprawdę tętni życiem, a gracz odczuwa określone emocje w stosunku do frakcji i ich członków.

Gra oferuje wiele zagadek, niektóre są proste, a inne wymagają sporo myślenia.

Fabuła jest niezwykle interesująca; czuć współpracę trójki głównych bohaterów: samego bohatera, który stracił żonę w „Kopułę”, jego brata i mechanicznego psa. Ale w ogóle nie zrozumiałem zakończenia.

Gra oferuje też dużą różnorodność; będziemy mieli kilka możliwości wyboru, której frakcji pomóc, a której zaszkodzić.

Ciekawostką jest również to, że świat, w którym znajdują się bohaterowie, jest pozbawiony ludzkiego życia. Zamiast homo sapiens, zamieszkują go najdziwniejsze stworzenia, nawet gadająca lokomotywa. Myślę, że twórcy byli mocno naćpani nielegalnymi substancjami przed stworzeniem tej gry.

Ścieżka dźwiękowa jest niesamowicie fajna, w tym dubbing, dźwięki interfejsu, odgłosy kroków i muzyka. Mechanika poruszania się po świecie za pomocą latającej maszyny „Buffalo” również przypomniała mi mechanikę ruchu z dwóch pierwszych gier Fallout.

Grafika jest bardzo nastrojowa i żywa, stąd słowo „Piękna” w tytule gry.

Jeśli chcesz na kilka dni oderwać się od dynamicznych strzelanek i rozwiązywać zagadki w niesamowicie kolorowym świecie, witaj w Beautiful Desolation ❤