Ogólnie rzecz biorąc, gra jest dobra i dostarcza mnóstwo frajdy, ale jest kilka niuansów, które nie pozwalają jej w żaden sposób przebić drugiej części. Omówię je teraz punkt po punkcie.

1) Humor. Gra nie jest tak błyskotliwa jak druga część. Brakuje jej czarnego humoru, z którego twórcy tak śmiało kpili, poruszając tematy takie jak religia, LGBT, seksizm, rasizm, feminizm i tak dalej. Starali się to zrekompensować humorem, ale generalnie nie jest on szczególnie wysokiej jakości i nie ma takiego samego wpływu, jak humor w drugiej części.

2) Rozgrywka. Ogólnie rzecz biorąc, rozgrywka znacznie się poprawiła; ślizgi, elementy parkouru, tryby broni, kilka umiejętności aktywnych i bardziej interaktywny świat sprawiają, że gra jest całkiem przyjemna. Ale wszystko rozpada się w momencie dotarcia do innych planet. Rozgrywka na innych planetach niczym nie różni się od Pandory. Same lokacje są po prostu malutkie i generalnie przypominają raczej pokoje-korytarze z otwartym niebem. Chociaż w The Pre-Sequel widzieliśmy zarówno niską grawitację, jak i brak tlenu. Mogli zaczerpnąć pomysł z istniejącej gry, dodać kilka dodatkowych elementów rozgrywki, urozmaicić je i połączyć na różne planety; byłoby to o wiele ciekawsze.

3) Postacie. Ogólnie rzecz biorąc, postacie są przyzwoite, ale nowym brakuje charyzmy postaci z drugiej części, a stare straciły część z niej, przez co wielokrotne przechodzenie gry nie jest szczególnie interesujące. Nowi złoczyńcy są raczej słabi pod względem rozwoju postaci, skrajnie bezimienni i nieciekawi; są tak odlegli od wspaniałego Handsome Jacka, jak spacer na Marsa z meteorytem w tyłku.