W serię Crisis grałem dopiero w 2017 roku, mimo że komputer mam od 1999 roku. Tęskniłem za nią wtedy, mój komputer był słaby i nie chciałem grać. Ale potem, z jakiegoś powodu, kupiłem pakiet dwóch pierwszych gier z serii podczas wyprzedaży na Steamie.

Oczywiście zacząłem od pierwszej części i, delikatnie mówiąc, nie przypadła mi do gustu. Napisałem negatywną recenzję, wyrażając szereg zastrzeżeń. Zabawne jest to, że mimo że gry zostały wydane dawno temu, twórcy jakby mnie posłuchali.

Napisałem, że pierwsza część nadal ma pewne problemy z optymalizacją. Mój komputer nie jest najmocniejszy w 2018 roku, ale jak na 2007 rok, wciąż radzi sobie całkiem nieźle. Pojawiły się też spore spadki wydajności, zwłaszcza gdy wyłaniasz się spod lodowej kopuły, a atak Cephów rozpoczyna się z powietrza. W części 2 liczba klatek na sekundę jest stabilna przez całą grę, pomimo znacznie lepszej grafiki.

Sama grafika w części 2 jest doskonała. Grafika w części 1 również była dobra, ale jak na tamten rok, mimo że fani pisali, że nawet jak na 2017 rok, była fantastyczna i mogła przyćmić wielu, ale w rzeczywistości tak nie było. Ale część 2, mimo że ma siedem lat, naprawdę nie wygląda jak poprzednia generacja.

Po trzecie, napisałem, że w części 1, pomimo dużego potencjału kombinezonu, nie jest on często wykorzystywany, ponieważ gracz nie jest do niego zmuszony, co najwyżej używając PzKpfw. Oburzyło mnie też to, że gra mogłaby być dobrą skradanką, skoro jest kamuflaż, ale nie ma możliwości zakradnięcia się za wroga i, jak w Splinter Cellu czy Disonordzie, szybkiej eliminacji. Nie rozumiałem, po co gra w ogóle potrzebowała otwartego świata, skoro był tak pusty i nieciekawy (wiele gier podobno ma puste otwarte światy, ale w pierwszej części jest on całkowicie pusty, bez zadań pobocznych, bez zbierania, nic), że i tak utkniesz, przechodząc od punktu kontrolnego do punktu kontrolnego, bo nie ma nic do eksploracji.

Wtedy doszedłem do wniosku, że gdyby to była strzelanka korytarzowa z małymi łamigłówkami lub czymś w tym stylu, gdzie gracz byłby zmuszony używać różnych zdolności kombinezonu, aby przejść dalej, byłaby o wiele ciekawsza.

I to właśnie widzimy w drugiej części. Kombinezon jest w pełni wykorzystany; Jest łatwiejsza w użyciu, ponieważ nie trzeba specjalnie wybierać poziomu mocy, aby skakać wysoko. Teraz są osobne przyciski do pancerza/kamuflażu, dostępna jest możliwość skradania się, a także możliwość cichej eliminacji celów, w przeciwieństwie do pierwszej części. Gra oferuje małe poziomy i platformy. Nie brzmi to imponująco, ale myślę, że jest to lepsze niż pusty, otwarty świat z oryginału.

Ktoś inny mówi, że w drugiej części prawie nie można prowadzić pojazdów. To prawda, ale ja prawie nie robiłem żadnego z nich w pierwszej części, ponieważ nie rozumiałem dlaczego i nie sprawiało mi to przyjemności.

Ostatecznie nadal uważam, że Kryzysy to głupie strzelanki, które mnie nie porwały, ale druga część jest lepsza, około 6,5/10.