Ani jednej porządnej recenzji na stronie.

Żaden z komentatorów nie ukończył gry w ogóle. Nie mówimy nawet o samodzielnym pokonaniu wszystkich bossów, WSZYSTKICH. Nawet ich nie znaleźli.

Dopóki nie ukończysz gry From, twoja ocena nic nie znaczy.

No więc. Po dwóch pełnych przejściach wszystkich DLC, wszystkich bossów, w tym jednorazowego Starożytnego Smoka i tego ukrywającego się w ciemności, jednego pokonano na padzie, drugiego na klawiaturze i myszce.

+ Ukończyłem połowę gry na NG+ i jestem pewien, że dotrę do NG+2.

No więc. Ta gra od From jest najmniej lubiana przez fanów serii tego studia.

Ale skoro średnie IQ w krajach WNP wynosi 97, czego właściwie mogę się spodziewać? Ludzie, którzy nie mają pojęcia o projektowaniu i mechanice gier, myślą w bardzo prostych kategoriach.

A samsara jest tu kwestią odwieczną, tak jak wszędzie. Zawsze znajdą się fani pierwszej części, którzy powiedzą, że druga nie jest tak dobra, oni z kolei będą zirytowani posiadaczami PS3, którzy powiedzą, że to bzdura, a PS1 straciło wszystko, co czyniło Demon Souls tak dobrym i prawdziwym arcydziełem. Ostatecznie zobaczymy staruszków po trzydziestce, którzy nie rozumieją całego szumu wokół Souls, bo widzieli to wszystko w Blade of Darkness z 2001 roku, a poza tym Hidataka nie jest geniuszem; po prostu wziął to, co już było.

Cała ta grupa jest skrajnie daleka od prawdy. Ponieważ argumenty, że „to było wcześniej, więc jest ważniejsze”, co najmniej pomijają całą strukturę gier, ich ulepszenia i rozwój od poprzedniej części. Ogólnie rzecz biorąc, niezwykle trudno jest przedstawić spójną analizę bez przejścia całej serii. Rozwój tego studia jest bardziej związany z jego własnymi dziełami, ponieważ nie mają one odpowiedników 3D. W 2D istnieją oczywiście Hollow Knight, Dark Devotion, Blasemos i Sol, ale nie grałem we wszystkie te gry poza Dark Devotion, aby móc je analizować.

Po przeczytaniu recenzji na stronie i zobaczeniu wad gry (Boże, daj mi siłę)

wysoki próg wejścia, szczerze mówiąc, byłem zaskoczony. Dodawanie takiej wady grze z celowo darwinowskim poziomem trudności? Cóż, równie dobrze można odjąć punkt grze wyścigowej za konieczność pokonywania zakrętów.

PORADNIK: Dla posiadaczy klawiatury i myszy, zmieńcie przypisanie klawiszy do swoich potrzeb i OBOWIĄZKOWO

WŁĄCZ DWUKROTNE KLIKNIĘCIE. ABY ZAPISAĆ USTAWIENIA, ZAWSZE KLIKAJ BACKSPACE, A NIE ESCAP. Dopiero wtedy WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE.

A więc, po tonie tekstu, przejdźmy do konkretów.

Rozgrywka

Bardzo ważny nerf dla czarnej magii i piromantycznego ognia.

Bogom niech będą dzięki, że dano nam możliwość poprawnego budowania postaci z dwoma postaciami. Te dwie bronie, każda z tą samą bronią (która wymaga półtora raza więcej statystyk niż zwykle), dają naszemu bohaterowi świetny zestaw ruchów (inny niż zwykle) po przytrzymaniu klawisza „wyposaż w obie ręce”. Pozwala nam to nacisnąć jeden przycisk i atakować obiema rękami jednocześnie, zamiast naciskać każdy klawisz osobno z domyślnym, fatalnym zestawem ruchów, jak w DS1, gdzie wszystko było „lepsze”.

Wreszcie kamera pokazuje nam, czego potrzebujemy. Nie kręci się jak bąk, gdy boss jest w pobliżu; kolumny i ściany za nami stają się przezroczyste, pozwalając nam ginąć od wrogów, a nie od przekrzywionej kamery. Nawiasem mówiąc, DS2 to jedyna gra z serii From z przyzwoitą kamerą. Dimon Souls, DS1, DS3, a nawet najnowszy Axe miejscami borykają się z kiepską kamerą. Tak to już jest.

Projektowanie gry

Zgadzam się, że w DS1 i Dark Souls przejścia między lokacjami były znacznie płynniejsze, a same lokacje były gigantyczne. Stworzyło to rodzaj doskonale funkcjonalnego mrowiska. Wszystkie lokacje były ze sobą połączone i często niespodziewanie łączono je podczas rozgrywki. Jednak w Dark Souls 2 nagłe przejścia między poziomami (na przykład z mglistego przejścia do zamku Drangleic zostajemy natychmiast przeniesieni z wiosennego lasu do ponurego, czarnego zamku w ulewnym deszczu i blasku księżyca) sprawiają, że gracz postrzega świat DS2 bardziej jako zestaw skomplikowanych poziomów niż jednolity system.

Ale jest jedno duże ALE.

Projektowanie gry w pierwszej części jest przesadnie chwalone. Owszem, spełnia swoje zadanie doskonale, ale jesteście fanami pierwszej części. Czy niekończące się bieganie po Izalith i Anor Londo to szczyt projektowania gier? A może przejście przez cmentarz do Nito w ciemności?

Przypomnę wam o niewidzialnej drodze do Naga Sith z jej krzywymi hitboxami.

Chcę tylko powiedzieć, że teraz, we wszystkich grach z tej serii, twórcy w końcu porzucili wielogodzinne bieganie bez celu i krzywe hitboxy, przenosząc poziomy na nowy poziom, zachowując jednocześnie skalę i dodając niespotykane dotąd zagęszczenie akcji i detali do lokacji. I właśnie to zagęszczenie akcji, dzięki kameralnym lokacjom, dało nam Dark Souls 2.

Poza wszystkim innym, Dark Souls 2 po prostu pięknie podkreśla każdą z nich.

Uwielbiam, gdy każda lokacja ma mnóstwo unikalnych mechanik. Wybuchowe beczki – Przystań Nieumarłych + wrogowie-piromanci z możliwością ich użycia. Młyny Trucizny + mają zatrute obszary, które zmuszają nas do szybszego poruszania się i walki. Бухта пиратов имеют очень опасных врагов тварей которые боятся огня но в то же время если долго их пугать факелом обезумеют и станут намного опаснее . И это даже не 1% от общих взаимодействий и механик на уровнях . Именно в этой игре количество механик и креатива достигло пика Фромов .

Графика

Действительно возможно самый слабый аспект игры . Но Графика это не только работа технарей но и работа художников . А нарисовано все на высшем уровне .

Не говоря уже о том что студия была сжата рамками Бокса 360 и ПС 3 . А на Пк игра более чем качественно работала фактически на любом железе .

Сюжет

Лично для меня сюжет дающий уйму наратива и возможность самому додумывать часть истории представляя себе события последствия которых ты видишь уже в текущем мире это вышка . Не говоря уже о том что трогательная история Лукатиель волнует игрока гораздо больше чем сайд квесты в любом трипл ей . Ибо она прошла с тобой через все а нпс даже в неплохих играх увы не вызывают такого отклика .

Управление

Геймпад10

Клавомыша за то что самому приходится настраивать под себя, и выключенный даблклик (что идиотизм в принципе ,зачем вообще отключать дабл клик к чему эта функция?) минус бал за каждый аспект , в остальном все работает прекрасно .

Звук и музыка .

Достаточно услышать тему входя в Маджулу чтоб все понять .

Мультиплеер

Лучший в играх фромов и до сих пор не достигнут ни одной игрой фромов .

Локализация 7 . Спасибо что субтитры это раз . Не спасибо что игру переводили люди не соображающие в серии , и достаточно часто это приводит к нечеткому пониманию значений фраз героев . Терпимо в целом .

Вывод и финал : Лично я считаю что лучшей игрой фромов не является ни одна из вышедших от них на сегодня . Каждая из них является сильнейшим произведением с очень глубокой системой как геймплейно так и геймдизайнерски .

Самые яркие ощущения безусловно будут от той игры фромов которую вы пройдете первой . И остальные хотите вы того или нет будут для вас более простым испытанием . Так как вы заведомо уже готовы не ко всем, но ко многим вещам запуская игру данной студии . В Димон Соулс это густая атмосфера и любовь как к пробе пера мастера , к Дарк Соулс как к игре доработавшей систему Димон Соулс в виде единого бесшовного мира давшей нам нормальные костры и эстус .

Dark Souls 2 jako gra o mniejszych rozmiarach, ale z dramatycznie zwiększoną liczbą mechanik i gęstością akcji, trybem dla dwóch graczy, przyzwoitą kamerą i wysokiej jakości trybem wieloosobowym.

Bloodborne jako gra, która na nowo zdefiniowała mechanikę walki w stylu Souls, dając nam niespotykaną dynamikę, która zachęca do agresywnego stylu i pozwala nam odzyskać utracone zdrowie, reagując na otrzymany atak.

Zupełnie nowy poziom mroku i tajemnicy. Niesamowity projekt lokacji i po prostu oszałamiająca szczegółowość.

DS3 jako wspaniała, choć nie idealna, symbioza gier z poprzednich odsłon.

Doskonała dynamika i szczegółowość walki przeniesiona z Bloodborne. Ale sami bossowie, moim zdaniem (wliczając DLC), są nadal bardziej interesujący w Dark Souls niż w samym Bloodborne. Niestety, DS3 utraciło mechanikę pancerza i ulepszenia po drodze,

i nadal nie dorównuje pierwszej części pod względem płynności, choć ogólnie rzecz biorąc, jako symbioza Bloodborne, DS1 i DS2 pod względem projektowania gier, DS3 wciąż jest na szczycie.

A Sekiro to prawdopodobnie najlepsza gra na świecie pod względem fizyki i responsywności postaci, nie wspominając o tym, że ten poziom projektowania bossów jest po prostu niesamowity i można mieć tylko nadzieję, że Miyazaki będzie w stanie przynajmniej powtórzyć ten poziom wykonania, a co dopiero go przewyższyć.

Dark Souls 2, w połączeniu ze wszystkimi dodatkami DLC, to nie tylko jedno z najbardziej wymagających wyzwań. Jest to również jedno z najbardziej złożonych, a ostatecznie pozostawia gracza z tym samym niesamowitym uczuciem przejścia przez coś więcej niż grę.