Przygodowy akcja-horror na przetrwanie z widokiem z góry. Wydarzenia rozgrywają się w tajemniczym lesie, gdzie każda noc może stać się ostatnią. Gracze kontrolują... Więcej informacji
Zanim zagrałem w Darkwood, uważałem Cry of Fear za najbardziej przygnębiającą grę, ale z Darkwoodem to właśnie on przejął ten tytuł.
Szczerze mówiąc, wszystko tutaj jest przesiąknięte nie tyle rozpaczą i niezrozumieniem, co depresją i lękiem przed nadchodzącą nocą.
Główny motyw tej gry doskonale opisuje instrukcja rozpylania gazu w schronie przed zapadnięciem zmroku, którą znajdujemy na samym początku gry. Mówi ona: „Istnieje 99,9% szans na śmierć”. Niezbyt optymistyczne, prawda?
W ciągu dnia plądrujesz okolicę i próbujesz jakoś przedrzeć się przez ponury las, a nocą pędzisz do schroniska, włączasz generator, zabijasz deskami wszystkie okna i drzwi, chowasz się w kącie i czekasz na poranek, drżąc na każdy szelest. Jest to szczególnie prawdziwe przez pierwsze 7-10 nocy. Ale potem zdajesz sobie sprawę, że życie w tej grze jest całkowicie zdewaluowane. Oznacza to, że po śmierci nic nie tracisz, żadnych postępów, ani ponownego rozpoczęcia dnia lub nocy. Zostajesz po prostu przeniesiony do najbliższego schronu i tracisz przedmioty, które miałeś w miejscu śmierci, a jeśli jest noc, po prostu pomijasz cały schron. To psuje przygnębiającą atmosferę gry, ale problem ten można rozwiązać, wybierając wysoki poziom trudności. Staje się to jednak jeszcze bardziej przygnębiające, ponieważ masz tylko 5 żyć, a po ich wyczerpaniu następuje ostateczny koniec gry, zmuszając cię do rozpoczęcia całej gry od nowa. Ukończenie gry jest z pewnością możliwe, ale tylko jeśli jesteś zagorzałym speedrunnerem lub ukończyłeś ją na normalnym poziomie trudności co najmniej 10 razy.
Gra jest dość długa, ma dość otwarty świat i oferuje wystarczającą ilość możliwości konfrontacji z horrorami tego dzikiego miejsca.
Doskonała fabuła, przerażająca ścieżka dźwiękowa, dobra rozgrywka, która przekazuje temat przetrwania, i niewyobrażalny styl graficzny.
Gra przełamuje również stereotyp, że tylko gry pierwszoosobowe mogą być straszne. Darkwood to horror z widokiem z góry, w którym od pierwszych minut jesteś zanurzony w koszmarze tego, co się tu dzieje, i możesz śmiało stwierdzić: „Z góry też jest strasznie”.
I oczywiście fabuła i historia świata gry. Za pierwszym razem nic nie ma sensu, ale za drugim razem wszystko się układa. I tak, istnieje zmienność, która wpłynie na losy otaczających cię stworzeń (co dziwne, nie wszystkie są wrogie).
Naprawdę przerażający wrogowie, którzy wprawią cię w panikę. Metamorfoza niemal każdej (nie)żywej istoty, która cię otacza.
Polecam tę grę tym, którzy znudzili się typowymi grami grozy, takimi jak Outlast, i szukają czegoś zupełnie nowego.
До того, как я прошёл Darkwood, мне казалось, что самая депрессивная игра это Cry of Fear, но с выходом "Темнолесья", данный титул получила эта игра.
Вот реально, тут абсолютно всё пропитано ни сколько отчаяниям и непониманием, сколько именно депрессией и ужасом, надвигающейся ночи.
Главную тему этой игры отлично описывает инструкция по распылению газа в убежищем, перед ночью, которую мы находим в самом начале игры. В ней сказано: "С вероятностью 99,9% вы умрёте". Не слишком оптимистично, не так ли?
Днём вы лутаете местность и пытаетесь как-то продвигаться по мрачному лесу, а ночью срочно бежите в убежище, включаете генератор, забиваете досками все окна и двери, забиваетесь в угол и ждёте утра, шугаясь от каждого шороха. Особенно это работает первые ночей 7-10. Но потом вы понимаете, что жизнь в данной игре полностью обесценена, то есть, после смерти вы ничего не теряете, ни прогресса, ни начинаете день сначала или ночь, вы просто переноситесь в ближайшее убежище и теряете вещи, в том месте где умерли, а в случае ночи вы вообще тупо её скипаете. Это ломают депрессивную атмосферу игры, но эту проблему можно решить, выбрав высокий уровень сложности, правда на нём становится совсем уже депрессивно, ведь вы получаете всего лишь 5 жизней, и по их иссечению наступает окончательный гейм-овер, и всю игру придется начать с начала. Игру конечно и так возможно пройти, но при условии, если вы лютый спидраннер или прошли игру на обычной сложности не меньше 10 раз.
Игра в меру долгая, в меру с открытым миром, в меру есть возможность давать отпор ужасам этого дикого места.
Отличный сюжет, саунд, нагоняющий ужас, хороший геймплей, передающий тему выживания, ну и стиль графики, без которого невозможно представить данный проект.
Ещё игра ломает концепцию того, что только игры от первого лица могут пугать. Darkwood — это хоррор, с видом сверху, и уже с первых минут вы погружаетесь в кошмар происходящего здесь, и можете смело сделать вывод: "Сверху тоже страшно"
Ну и разумеется, история и лор мира игры. Когда играешь в первый раз, то ничего не понятно, но когда запускаешь проект уже во второй, то всё становится на свои места. И да, тут есть вариативность, которая повлияет на судьбы, окружающих вас созданий (как это ни странно, но не все они враждебны).
Реально страшные враги, вгоняющие в панику. Метаморфозы почти в каждой (не)живой твари, которые вас окружают.
Рекомендую тем, кому надоели типичные хорроры в духе Outlast, и жаждущих чего-то абсолютно нового.