Dead Rising 2 to gra z mojego dzieciństwa, w którą grałem trzy razy jako dziecko i trzy kolejne stosunkowo niedawno.

Podoba mi się mechanika łączenia różnych przedmiotów w celu tworzenia różnych broni (nazywanych w grze „bronią kombinowaną”). Są zarówno zwykłe, jak i realistyczne KO (broń kombinowana), a także wszelkiego rodzaju nierealistyczne, sadystyczne fantazje. Nie powiedziałbym, że obecność nierealistycznej broni w grze jest zła; wręcz przeciwnie, jest naprawdę fajna. Wiele można powiedzieć o nierealności gry. To tak, jakby twórcy stanęli przed wyborem między „Realizmem a Zabawą” i wybrali Zabawę. Fabuła gry jest dobra i interesująca. Psychopaci (bossowie) to interesujące postacie z własnymi historiami, a bossowie w Dead Rising 2 zapoznali mnie z moimi ulubionymi artystami muzycznymi – Celldwellerem i Blue Stahli. Jedyne, czego nienawidzę w tej grze, to cholerny system zapisywania gry. To gra z otwartym światem, nie zapisuje gry automatycznie i w ogóle nie ma punktów zapisu. Poza tym Dead Rising 2 to jedna z najfajniejszych gier o zombie.