Far Cry 4 to, jak to nazywam, skrót Ctrl+C + Ctrl+V z trzeciej części gry. Po prostu zastąpili tropiki górami. Zmienili też wygląd głównego złoczyńcy, ale starali się też dodać odrobinę szaleństwa z innej perspektywy (nie był nawet blisko Vaasa Montenegro). Dialogi i postacie w grze były zupełnie nieciekawe (tylko Roji i Yeji byli mniej lub bardziej zabawni). Chciałem pominąć resztę przerywników filmowych, ale niestety nie było takiego przycisku.

Fabuła? To raczej argument za tym, żeby główny bohater podróżował z jednego końca mapy na drugi. A co mnie naprawdę irytowało, to lokalna, monotonna symulacja życia. Spokojnie wykonujesz swoją misję. A potem, bum, co 100 metrów bandyci z karabinami maszynowymi ciągle wchodzą w drogę, a gra sugeruje coś w stylu: no, strzelajcie do nas, zobaczcie, jakie to fajne, będziemy was zabawiać w kółko tym samym, odciągając was od pracy, żeby wydłużyć godziny rozgrywki. Raz na początku, raz w środku, może i jest to zabawne, ale ciągle? To niesamowicie irytujące. Czasami musiałem się zatrzymać i wściekle wszystkich pozabijać, krzycząc: kurwa... kurwa..., po prostu zgińcie i nigdy więcej się nie pojawiajcie.

Wracając do fabuły, jest fajny element zwany wyborem. Jest mąż i żona. Oboje są wrogami królestwa Pagan Minn (główny czarny charakter), ale mają odmienne podejście do rozwoju Kyratu (lokalnego państwa, osady). Mężczyzna chce powrotu do tradycji, do monarchii absolutnej. Żona chce zmodernizować społeczeństwo, ale niestety jest ZA uprawą narkotyków, ponieważ to jedyny sposób na przetrwanie ich kraju. Typowa kobieta, myśli tylko o pieniądzach :D. Prowadzi to do powtarzających się scen niezgody, a pod koniec musisz wybrać, którego z nich zabić. W tym zwrocie akcji poparłam mężczyznę.

Z plusów muszę zwrócić uwagę na oprawę graficzną. Jest naprawdę niewyobrażalna. Krajobrazy zapierają dech w piersiach, a wiele zrzutów ekranu zrobiłam sama. Jak na 2014 rok, jest całkiem niezła, co jest ogromnym plusem.

Najciekawszą rzeczą w grze jest strzelanie. Jest dobrze zrobione i czujesz broń w dłoniach; strzelanie daje dreszczyk emocji. Nienawidziłam misji skradankowych; prawie wszystkie grałam czołgiem, po prostu pędząc. Dlatego na początku gry strasznie się nudziłam, widząc w niej głupią kopię trzeciej części. Od połowy gry misje z wieloma strzelankami pomogły mi wywołać uśmiech na twarzy; w pewnym momencie nawet miałam ochotę zagrać.

Ostatecznie mogę powiedzieć, że to gratka dla tych, którzy nie mieli jeszcze okazji zagrać w część 3. Albo dla tych, którzy chcą rozkoszować się nostalgią i na nowo przeżyć te emocje. Bardzo ceniłem część 3. kiedyś, ale miałem już wystarczająco dużo okazji, żeby zagrać w tę rozgrywkę, więc nie będę jej odkładał na później; już ją skończyłem.