Ukończyłem Far Cry 5 i bardzo chciałem podzielić się swoimi wrażeniami.

Krótko mówiąc, moja ocena to 6/10. Nie jest to gówno, ale też nie sprawiło mi szczególnej przyjemności.

Mówiąc dokładniej, gra pozostawiła we mnie mieszane uczucia. Jak już wspomniałem, nie jest to ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥, ale kiedy zaczynam się nad nią zastanawiać i analizować, w co grałem, to nie wychodzi mi to najlepiej.

Seria Far Cry, w większości, jakoś mnie ominęła. Wiedziałem, że istnieje, ale nie podobały mi się ani pierwsza, ani druga część, więc szybko je porzuciłem. Nie grałem nawet w 3. ani 4. część, a jedynie Far Cry Blood Dragon ukończyłem w pełni i mi się spodobał, ale o tym później.

Przyglądałem się piątce od jakiegoś czasu, od czasu zwiastunów. Sceneria amerykańskiego interioru, wszyscy ci kultyści, wszystko wydawało się wyjątkowe i nietypowe, a wciąż wydaje się to tak rzadkie w grach. I tak, z ogromną zniżką, w końcu kupiłem grę i zacząłem grać.

Och, od czego zacząć? Cóż, prawdopodobnie od pierwszych wrażeń. Na początku wszystko mi się podobało. Pierwsze godziny z grą, a nawet pierwszy obszar, który wyzwoliłem, były bardzo przyjemne. Jak wspomniałem, sceneria amerykańskiego interioru, jego klimat... Ciekawy pomysł, pierwsza ucieczka przed kultystami. I na początku misje wydały mi się zróżnicowane i interesujące. Ucieszyła mnie również piękna, żywa grafika, a na moim dość budżetowym komputerze liczba klatek na sekundę była dość stabilna (55-60) nawet przy bardzo wysokich ustawieniach. Scenki przerywnikowe wyglądają pięknie, z wysokiej jakości animacjami twarzy, a na twarzy Josepha Seeda widać każdy włos. Wszystko było w porządku, ale...

To pewnie mój osobisty problem, ale gry takie jak ta, a powiedziałbym nawet, że gry Ubisoftu, nie potrafią kończyć się punktualnie. Może niektórzy lubią eksplorować lokacje przez 100 godzin, ale ja nie. Im dłużej grałem, tym bardziej widoczne stawały się jej wady.

Po pierwsze, teren. Jak zawsze, osoby odpowiedzialne w Yubi wykonały świetną robotę, tworząc lokacje. Wszystko jest piękne, a jak już wspomniałem, sama sceneria jest świetna, nawet jeśli jest bardziej przyziemna niż w RDR2. Ale spędziłem 65 godzin grając w kampanię i mam już dość otoczenia. Na przykład w RDR2 mieliśmy okazję przemierzać śnieżne lokacje, obszary bagienne i pustynie, ale tutaj jest dokładnie tak samo. Nie porównuję gier i rozumiem, że w FC5 cała akcja rozgrywa się w jednym, odizolowanym dystrykcie. To tak, jakby gra trwająca ponad 50 godzin powinna mieć bardziej zróżnicowane lokacje, albo żeby gra nie trwała ponad 50 godzin.

Po drugie, gra ma około 150 zadań, w tym zadania fabularne („zadania fabularne” – haha, ale o tym później), zadania poboczne i sekrety. To dużo… Bardzo dużo. Problemem nie jest ilość; problemem, jak zawsze w przypadku Ubisoftu, jest jakość. Jest kilka misji etapowych, które są fajne i dają mnóstwo frajdy, ale toną w rutynowych zadaniach. Pisząc to, zdałem sobie sprawę, że problemem nie jest nawet ich rutyna, ale brak kierunku. Misje etapowe nie były szczególnie oryginalne, ale ciekawe sytuacje ratowały sytuację. Naprawdę podobało mi się wożenie małżeństwa do szpitala położniczego, mimo że to w zasadzie podróż z punktu A do punktu B. Ale większość misji to „przyjedź, posprzątaj/uratuj/zabierz i przywieź/wysadź w powietrze”, i to niekoniecznie jest złe, to otwarty świat, ale… ~150 misji.

Po trzecie, może to tylko moje osobiste uprzedzenie, ale gra jest dziwnie pozycjonowana. Chodzi mi o to, że wiele rzeczy w grze jest poważnych: początek, przerywniki filmowe, śmierci NPC-ów są przedstawione jak tragedie, ale przez resztę czasu to szmira. Jest wszędzie i we wszystkim, w dialogach, zadaniach, wydarzeniach. Nie, nie mam nic przeciwko żartom, znowu „Blood Dragon FC” to jeden wielki żart i to mi się podobało, ale to nie ma tu nic do rzeczy. Ostatecznie nie wierzysz w to, co się dzieje. Jest też dysonans: ogromne hordy kultystów, które mają wszystkich zastraszać, ale zgodnie z fabułą stanowią niewielką grupę, a gra sprawia wrażenie, jakby wszyscy inni wkroczyli na terytorium kultystów.

I po czwarte, fabuła, a raczej jej brak. Jest dosłownie nieistniejąca, kompletnie nieistniejąca. To znaczy, spójrzcie, wszyscy znają fabułę: nieudana próba aresztowania Josepha Seeda (przywódcy kultu), po której nasz bohater wyrywa się z jego szponów i wyrusza na ratunek Hope County, a następnie... ratuje je. To koniec, przepraszam za spoilery. Jeśli ktoś doczytał aż do tego momentu, pamiętacie, jak się śmiałem z zadań nazywanych w grze zadaniami fabularnymi? Cóż, zadania fabularne w grach zazwyczaj ujawniają fabułę (o dziwo), ale tutaj zadania „fabularne” niczym nie różnią się od zadań pobocznych, a niektóre można nawet pominąć. Na przykład, zostajemy poproszeni o prowadzenie ciężarówki zbudowanej przez ojca jednej z postaci lub o uwolnienie więźniów. Nie trzeba dodawać, że wykonanie tych zadań nie ujawnia fabuły. Jedynym ich powiązaniem z fabułą są kultyści, którzy ukradli ciężarówkę lub wzięli zakładników. Jedynym celem zadań jest wypełnienie wskaźnika oporu, podobnie jak wszelkie działania przeciwko kultystom. Wskaźnik w każdej z trzech głównych lokacji ma cztery punkty kontrolne, niczym punkty kontrolne. Po dotarciu do każdego z nich, czy tego chcemy, czy nie, spotkamy bossa lokacji. Trzy razy wygłosi on jakieś pretensjonalne bzdury, które, ponownie, w ogóle nie posuwają fabuły do ​​przodu; zostajemy po prostu przedstawieni antagonistom, a za czwartym razem czeka nas walka z bossem. Zabijamy więc trzech złoczyńców i idziemy walczyć z głównym, i to wszystko. NPC giną na naszych oczach, „tragedia, tragedia”, ale ich widzieliśmy, a przerywnik filmowy to po prostu iluzja; nie pamiętam nawet ich imion, nie mówiąc już o uczuciach. Poza pewnym tłem biograficznym złoczyńców, nie dowiadujemy się niczego przez całą grę. Kolejnym nonsensem w scenariuszu jest to, że wszystkie nasiona miały łatwą okazję zabić bohatera, każde mniej więcej trzy razy, ale ¯_(ツ)_/¯.

Krótko mówiąc, gra miejscami mi się podobała i nie mogę nazwać jej złą, ale to gra rozrywkowa, a takie gry szybko mnie nudzą. Gdyby była porządna, interesująca fabuła i nie przejmowałbym się 150 zadaniami, albo odwrotnie, 20-30 wybranymi zadaniami i 20 godzinami rozgrywki, to ta bezwartościowa fabuła byłaby znośna. Ale tak jak jest... żałuję, że zmarnowałem TAK dużo czasu; szkoda, że ​​nie było 30 godzin mniej.