Pomysł jest taki: jesteś jedyną białą osobą w grze. Lokalny prezydent, zupełnie niespodziewanie, wezwał cię, abyś „wspólnie przywrócił światu kolor”. Nawiasem mówiąc, to jego hasło wyborcze, napisane w różnych kolorach na plakatach na każdym poziomie. W drodze do maszyny z kolorami, będziesz stale blokowany przez „zielone” (to kolor zombie).

Rozgrywka: Bohater może biegać, skakać, podciągać się (!) i strzelać. Pod koniec gry możesz strzelać poziomo, po łuku jak z moździerza, i rzucać czymś w rodzaju granatu. Wszystkie zapasy natychmiast się wyczerpują, ale regenerują się z czasem. Gra jest tak minimalistyczna, że ​​sama broń nie została nawet narysowana; ramię bohatera po prostu wygina się inaczej.

Gra składa się z 20 monotonnych i pozbawionych elementów poziomów, różniących się jedynie rozmiarem i liczbą wrogów. Musisz biegać w lewo i w tył, w prawo i w tył, starając się nie umrzeć po drodze... z nudów. Pułapki są tu dość kiepskie – są bardziej na pokaz. Ale zombie, które potrafią strzelać, stanowią prawdziwy problem: często są o jeden poziom niżej od bohatera, co oznacza, że ​​mogą do ciebie strzelać, ale ty nie możesz strzelać do nich przez pierwsze 10 poziomów. Tak, są punkty zdrowia: 4 trafienia od zombie – i zaczynasz poziom od nowa.

Szukanie kolorowych odłamków (tylko dla zabawy) i czytanie notatek od prezydenta i nieprezydenta w dość prostym angielskim urozmaici rozgrywkę. Notatki z drugiej połowy nawet sugerują fabułę, ale poza tym są zupełnie bezużyteczne i sprawiają wrażenie żartu kosztem bohatera. Na przykład, przechodzisz przez pułapkę, żeby przeczytać notatkę, a w niej jest napisane: „Właśnie zobaczyłeś inny rodzaj pułapki” – cóż, dzięki, nie zrozumiałem. Spodziewałem się chociaż jakiejś nagrody za moje wysiłki, jakiegoś sensownego zakończenia... ale nie. Tylko zakończenie i napisy końcowe. Krótko mówiąc, to kompletna bzdura i 3-4-godzinna harówka.