Klasyczna gra RPG tworzona przez jedną osobę solo.

Plusy:

1) Rozgrywka przypomina połączenie gotyku i baśni (tak, jest trochę surowa, ale wciąż jak w klasycznych grach RPG).

2) Ścieżka dźwiękowa jest również fantastyczna.

3) Awansowanie jest łatwe, co oznacza, że ​​gra oferuje szeroki wachlarz umiejętności (zarówno aktywnych, jak i pasywnych) do rozwoju osobistego (buildów). Nawiasem mówiąc, gra ma osobny tryb areny, więc jeśli chcesz od razu przetestować swoją konfigurację (lub po prostu zobaczyć, jak działają umiejętności), możesz skorzystać z trybu testowego. 4) Dość duży (płynny) otwarty świat, wygodnie podzielony na poziomy na mapie.

5) Fabuła jest fajna, choć nieco prymitywna, ale z drugiej strony, w stylu „tatuś spuszcza łomot goblinom kijem”.

6) Animacja jest zaskakująco dobra, zarówno w walce, jak i w ogólnym ruchu.

Od -

1) Jeśli myśleliście, że pierwszym punktem będzie grafika, to się mylicie. Pierwszym i najważniejszym punktem jest optymalizacja. Nie chodzi o to, że cierpi, ona jest praktycznie nieobecna. Czasami można się zastanawiać, co oni robią, żeby tak obciążać system, ale podobno, żeby uzyskać ponad 100 klatek na sekundę na ustawieniach ultra (śmieszne, swoją drogą), potrzeba karty 3080 i procesora klasy Pentagonu.

2) Grafika to mój przyjaciel.

3) Żart polega na tym, że punkty 1 i 2 wydają się sobie przeczyć, ale cześć.

4) Błędy, zepsute zadania, błędy graficzne (przy okazji, w prawym dolnym rogu jest przycisk „utknąłem”), teleportacje wrogów itp. – typowe problemy z grą we wczesnym dostępie.

5) Poziom trudności – mimo że można go dostosować, nie czyni to walki trudniejszą. Zmiana poziomu trudności zwiększa HP przeciwnika, więc po prostu eliminujesz go nie jednym ciosem, a dwoma!

6) Głupia SI. Wygląda na to, że moby próbują cię zabić, tylko że mają mniej mózgów niż dżdżownice (Worm Jim się nie liczy, nawiasem mówiąc).

Na końcu dostajemy dziką mieszaninę, w której można się utopić lub od razu ją upuścić.