GoneHome

Przebyliśmy bardzo długą drogę. Dopiero na końcu zrozumiemy, jak długa ona była. GoneHome to opowieść nie tylko o dorastaniu i czystej, choć niecodziennej miłości. To także opowieść o nieporozumieniach rodziców. O tym, jak społeczne „mur” uniemożliwiają nam trzeźwe spojrzenie na nasze dzieci. To dla nich bardzo trudne. Czasami krąg życia daje nam drugą szansę, awans, powrót starego przyjaciela. Ale nie należy traktować rodziny jak coś oczywistego i ignorować jej próśb. W przeciwnym razie można ją po prostu stracić.

Moja dzielnica jest BARDZO kosmopolityczna.

Do wszystkich fanów „Babes in the Kitchen” i Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Ta gra może zostać negatywnie odebrana przez osoby, których poglądy ograniczają się do epoki paleolitu. Ci, którzy są szczególnie antylesbijscy (Jezus jeden wie, co ci zrobiły), przejdą obok gry, jednocześnie delektując się żartami o Chertanovo na KVN.

Dla bardziej rozsądnych osób, których nie przytłacza cynizm, który jest obecnie modny na YouTube, czeka bardzo osobista historia, napisana z talentem i smakiem.

Plusy: Cudowna atmosfera, poczucie prawdziwego domu, w którym mieszkali ludzie, dobry scenariusz. Wiele istotnych wątków: ojcowie i synowie, trudna akceptacja mniejszości, samotność i samozapomnienie.

Minusy: Nastolatki rządzą. Jak powiedział Carlson: „Co to za hańba?”. Optymalizacja poziomów, ale czy niezależna gra fabularna na 970 GTX nie powinna zostać spowolniona? Reboot to naprawi. A ogólna grafika jest daleka od ideału.

Jest tak wiele wad z wyraźną nutą subiektywizmu.

A historia o cyklu menstruacyjnym przeplatającym się z miłością w czasie wojny jest genialna.

9 na 10