We wstępie chciałbym zaznaczyć, że nie dałem się skusić „szumowi na GTA” jako takiemu, ponieważ ostatnią grą z serii, która mnie zachwyciła, było Vice City, a byłem wtedy jeszcze uczniem. Dlatego, siadając do gry na PlayStation 3, trzeźwo oceniłem grę z perspektywy wszelkiej twórczości.

Pierwszą rzeczą, która przykuła moją uwagę, była grafika. W tamtym czasie wycisnęli z konsoli wszystko, co mogli, tworząc piękny obraz godny konsoli nowej generacji (podobnie jak MGS3 na Sony II). Dziś, na PC, gra nadal cieszy oko, choć nie oferuje żadnych szczególnych innowacji poza wychwalanymi 60 klatkami na sekundę i wreszcie grywalnym trybem pierwszoosobowym (ale to raczej wada kontrolerów konsolowych niż zaleta portu). Wydaje się, że zasięg rysowania postaci również został nieco poprawiony. Wygląda świetnie — gra się szybko, a czego chcieć więcej? Optymalizacja jest na najwyższym poziomie.

Rozgrywka kontynuuje tradycję GTA i oferuje ogromną swobodę działania młodym fanom ekstremizmu. Ogólnie rzecz biorąc, zmiany między seriami są minimalne — poza dodaniem kilku „specjalnych umiejętności” i usunięciem możliwości rzucania różnymi przedmiotami w przechodniów (cegłami w GTA 4) oraz „maszyny pompującej”, która logicznie pasowałaby do San Andreas nowej generacji.

Pod każdym innym względem to wciąż to samo GTA, tylko lepsze, większe i potężniejsze.