NIOH.....gachi-muchi świata Dark Souls.

Jeśli jesteś masochistą, masz wrodzony niewyczerpany zapas nerwów i energii życiowej i lubisz grać w Dark Souls, Sekiro i Blaborn, to witaj.

Wszystko tutaj jest w tradycji Souls: jednorazowi przeciwnicy, skrzynie z podstępami, zbieranie dusz i niekończące się rzuty.

I nie będziesz mógł awansować do poziomu tanka i otrzymywać obrażeń; zawsze znajdzie się mob, który cię zawiedzie.

Bossowie tutaj nie są aż tak trudni, nie wszyscy... niektórzy to słabeusze, a niektórzy to żmudne potwory, które z radością wysłuchają twoich pośmiertnych klątw i uderzeń w stół.

Fabuła wydaje się dobra, zarówno pod względem prezentacji, jak i wszystkiego innego, ale przestałem się w nią wciągać po drugim bossie, który sprawił, że krzyczałem i cierpiałem. A tak w ogóle, to niech mnie licho, postanowiłem ją ukończyć dla zasady... i tak zrobiłem, choć jakim kosztem... Chciałem płakać po ostatnim bossie, jak Rick i Morty po „20-minutowej przygodzie”.

Gra jest zaskakująco prosta i jednocześnie niesamowicie trudna. Ukończyłem ją jednym rodzajem broni i używając rzutów (celowo nie użyłem przycisku bloku, bo mój palec był zbyt leniwy, żeby do niego dosięgnąć, i było to po prostu niewygodne).

Grafika jest z 2010 roku, projekt poziomów jest po prostu okropny, animacje są momentami tak toporne, że masz wrażenie, jakby gra cię trollowała (kiedy próbujesz dobić leżącego wroga, a twój bohater pudłuje, kiedy twój miecz pudłuje, bo trafia w przeszkodę, a wróg trafia cię przez kawałek ściany).

A kiedy w końcu znajdę grę, w której przeciwnicy będą mogli się nawzajem pokonać podczas nieudanego zamachu?!

Nie mam doświadczenia z grami typu roguelike, poza Surge, więc nie mogę porównywać. Ale mogę powiedzieć jedno: nie bawiłem się dobrze; prawdziwy świat stracił barwy; mój poziom depresji wymaga koniaku.