Uwielbiam kosmos, a jednak to on jest moim największym strachem. Co mogę powiedzieć o tym, że przeszedłem całą grę? Było niesamowicie strasznie dosłownie w każdej lokacji (musiałem zabrać ze sobą znajomego na Discordzie, inaczej było to po prostu niemożliwe), ale trzeba działać szybko – jeden cykl trwa nieco ponad dwadzieścia minut.

Zagadki są czasami skomplikowane i wymagają szczegółowego zbadania każdej planety. Musiałem je wyszukać w Google, ale dałem radę sam.

Największym problemem, który może zniechęcać, jest brak zrozumienia, co się dzieje i jaki jest cel wszystkiego przez pierwsze trzy godziny, ale potem robi się niesamowicie ciekawie (mimo że jestem kompletnym nowicjuszem w naukach technicznych i było wiele, wiele rzeczy, których nie rozumiałem).

Muzyka, a zwłaszcza muzyka tuż przed eksplozją słońca, która zawsze działa na nerwy, jest pierwszorzędna. Scena na końcu, w której wszystkie instrumenty łączą się w całość, jest niesamowicie poruszająca.

Chociaż dialogi z żywymi istotami praktycznie nie istnieją, w żaden sposób nie psują fabuły. Cała historia pod koniec gry (jeśli zbierzesz wszystkie notatki) jest doskonale klarowna, a zakończenie logiczne.

Po rozegraniu tej gry rozpoczął się wspaniały miesiąc refleksji nad życiem, wiecznością, kosmosem i przeszłością. Gra stała się jedną z moich ulubionych, choć szkoda, że ​​nie ma sensu grać w nią ponownie, bo cała frajda polega na odkrywaniu i układaniu historii w całość. Ale zdecydowanie polecam ją każdemu; nie da się pozostać obojętnym wobec tej gry.