Po pierwszej grze i jej słabym demie nie miałem ochoty grać w Outlast 2. Postanowiłem jednak zainstalować grę, żeby przetestować rozdzielczość i zmienić kąt widzenia, żeby zrobić zrzuty ekranu. Miałem jednak niewielkie trudności ze znalezieniem współrzędnych postaci, więc musiałem trochę pograć i ostatecznie dotrwałem do napisów końcowych, z czystej ciekawości.

Poprzednia część zwabiła nas do zamkniętej lokacji, otoczonej murami i czasami otwartymi drzwiami szpitala psychiatrycznego. Początkowo było to wręcz niepokojące, a momentami przerażające, ale Outlast 2 obrał nowy kierunek. Twórcy wrzucili nas w małe, ale otwarte przestrzenie, a następnie kazali nam wędrować między małymi domami, polami, lasami i okazjonalnie dużymi budynkami. Krótko mówiąc, trafiliśmy do wioski zamieszkanej przez religijnych fanatyków, którzy porwali żonę protagonisty. Jako dziennikarz Blake Langermann zostajemy wysłani na poszukiwanie jego żony, a także na filmowanie naszych przygód (ludzie zrobią wszystko dla wyświetleń na YouTube).

Teraz film jest nagrywany w pobliżu niektórych obiektów, które można później odtworzyć, a komentarz głównego bohatera jest słyszalny. W grze rozsiane są również różne notatki z opowieściami miejscowych.

Wróćmy do lokacji i głównej rozgrywki. Nie jesteśmy już otoczeni murami, mamy możliwość ominięcia mieszkańców wioski, cofając się, a jeśli nas zauważą, zawsze możemy uciec. Niestety, nie odczuwamy już strachu, a gra zmienia się w zabawny pościg za szaleńcami. Cóż, ja dobrze się bawiłem uciekając przed kobietą z kosą, nie wiem jak wy. Myślę, że zakochała się w głównym bohaterze i nie chciała, żeby wrócił do żony. Warto również zwrócić uwagę na sceny śmierci: albo mnie odrąbują, albo dźgają, albo coś gorszego. Te animacje są dobrze wykonane, choć bywają powtarzalne.

Bieganie jest dobre dla ciała, ale nie dla gry; w połowie robi się nudno, a strachu w ogóle nie ma. Dźwięki i ogólna atmosfera mogą być dla niektórych przerażające, ale to zależy wyłącznie od ciebie. Jedynym miejscem, w którym czułem się choć trochę nieswojo, była szkoła, ale pod koniec gry zaczynała się robić nudna.

Pomimo słabej rozgrywki, nadal polecam zagrać w tę grę, choćby ze względu na fabułę. Ale ostrzegam, Outlast 2 nie daje bezpośrednich odpowiedzi; musisz ich poszukać sam w notatkach, filmach bohaterów, liniach postaci i, pamiętaj, korporacji z pierwszej części. Jeśli nie potrafisz tego rozgryźć, gra wyda ci się bezsensowna.

Chociaż scenariusz był dobrze napisany, niestety, postacie są zapomniane i rzadko się pojawiają. Bardzo chciałem porozmawiać z niektórymi z nich...