Obiektywnie rzecz biorąc, Outlast 2 przewyższa swoją poprzedniczkę pod każdym względem. Realizm wzrósł jeszcze bardziej, fabuła stała się ciekawsza i bardziej złożona, projekt lokacji stał się bardziej trafny i logiczny, otoczenie stało się znacznie bardziej zróżnicowane, a świat jako całość jest bardziej rozległy. Dodano mechanizm leczenia, podczas gdy w pierwszej części bohater leczył się automatycznie, co znacznie utrudniało rozgrywkę. Teraz, aby lizać rany, potrzebujemy bandaża, co oznacza, że ​​oprócz baterii musimy znaleźć również bandaże.

Druga część stała się autentycznie przerażająca, a nie pretensjonalnym horrorem. A bohater wydaje się żywy, dlatego, w przeciwieństwie do Milesa, naprawdę mu współczujemy. Nasza postać będzie cierpieć nie tylko fizycznie, ale i psychicznie, okresowo przenosząc się do szkoły z dzieciństwa, tym razem w formie koszmaru.

Jednak wielu, w tym ja, uważa drugą część za gorszą od pierwszej. Nie potrafię nawet powiedzieć dlaczego, ale pierwsza część jest faktycznie odrobinę lepsza od kontynuacji.