No to zaczynajmy recenzję. Był późny wieczór i strasznie się nudziłem. Nie wiedziałem, co robić. Nie chciałem spać; chciałem czegoś, co po prostu zapiera dech w piersiach. Zacząłem przeszukiwać internet w poszukiwaniu dobrej gry. Po około pół godzinie poszukiwań mój wzrok padł na recenzję gry Resident Evil 2 Remake. Od razu mnie to zaciekawiło i zacząłem czytać. Postanowiłem pobrać piracką kopię, wypróbować ją, a potem może kupić. Pobrałem, obejrzałem, byłem zaskoczony wymaganiami (teoretycznie nawet mój laptop by sobie z nimi poradził) i uruchomiłem.

Rozgrywka: Mogę wam powiedzieć od razu: jeśli ktoś stoi w miejscu, to tylko trup. Czasami może wrócić do życia. Na poziomie trudnym nigdy nie przestaniesz uciekać przed zombie, Tyranem i innymi nieumarłymi stworami, które chcą pożreć głównego bohatera.

Grafika: Capcom naprawdę mnie tu zaimponował. Nawet na niskich ustawieniach graficznych obraz jest wysokiej jakości, ostry i, szczerze mówiąc, po prostu piękny.

Fabuła: To trochę zawiłe. Logicznie rzecz biorąc, Claire i Leon powinni się spotkać jednocześnie. Ale w rzeczywistości spotykają się na początku, chwilę po rozpoczęciu gry za płotem, na końcu i to wszystko. Ogólnie rzecz biorąc, całkiem sporo tu schrzanili, ale nie zwracałem na to uwagi; w końcu przyszedłem tu, żeby się zrelaksować i pobiegać, a nie żeby zgłębiać fabułę.

Sterowanie: Jest doskonałe. Nic więcej do dodania.

Dźwięk i muzyka: Są zremasterowane utwory, a także osobne DLC z muzyką z oryginalnej gry. To kwestia gustu.

Tutaj tryb wieloosobowy nie jest potrzebny!

Lokalizacja: Nie wiem, kogo deweloperzy zatrudnili do przetłumaczenia tekstu, ale w wielu miejscach popełnili błędy. Dzięki, że nie zrobiliście tego aż tak źle!