The Saboteur to kontrowersyjna gra, której kontynuacja mogłaby być arcydziełem, gdyby EA nie zamknęło studia Pandemic.

Gra to trzecioosobowa gra akcji z otwartym światem, pełna niedopracowanych pomysłów. Zacznijmy jednak od dobrej strony, czyli od ciekawie przedstawionego świata. The Saboteur przedstawia wydarzenia okupacji Francji podczas II wojny światowej i przenosi gracza do Paryża. Miasto przechodzi trudne chwile, przez co straciło barwy i codziennie otaczają je nieprzeniknione chmury. Całe otoczenie jest teraz czarne, białe i czerwone, z jedynie sporadycznymi nutami błękitu – koloru nadziei. Ten styl doskonale oddaje atmosferę, którą dopełnia również doskonała muzyka w samochodzie. Byłem nawet rozczarowany, gdy w miarę postępów w grze do miasta powróciły inne kolory. Kolorowy Paryż wydaje się zbyt wyblakły i ma dużo żółci. Sam kolor powraca tylko dzięki fabule i misjom pobocznym. Zamiast dodatkowych misji, można by wprowadzić system odbijania regionów; gra oferuje nawet możliwość wzywania posiłków w tym celu. No cóż, nadal bardziej podobał mi się czarno-biało-czerwony Paryż. Ten styl jest również sprytnie wykorzystany w przerywnikach filmowych i filmach, aby podkreślić ton narracji.

Przejdźmy teraz do fabuły. Głównymi motywami opowieści są zemsta, poczucie winy i walka o wolność. To właśnie poczucie winy i pragnienie zemsty skłoniły Irlandczyka Seana Devlina do przyłączenia się do francuskiego ruchu oporu. Sean to porywczy i waleczny mężczyzna, który nie stroni od ryzykowania życia, ale zawsze stawia przyjaciół i rodzinę ponad wszystko. Niestety, musi stawić czoła dość nijakiemu antagonisty. Na szczęście pojawia się on bardzo rzadko, a motyw zemsty schodzi na dalszy plan przez połowę gry.

Pozostałe postacie są przyzwoite i ledwo mają czas na rozwinięcie się. Ogólnie rzecz biorąc, fabuła okazała się całkiem niezła i nie żałuję czasu, który na nią poświęciłem.

Teraz czas na rozgrywkę. Jest ona zarówno źródłem pochwał, jak i krytyki. Interakcja z miastem sprowadza się do wysadzania niemieckich wież, reflektorów, dział przeciwlotniczych, składów paliwa, pojazdów opancerzonych, czołgów, pocisków i mostów (można też wysadzać sterowce pistoletem). Na początku jest fajnie – chodzisz, wysadzasz, co chcesz, i uciekasz – ale potem robi się nudno. W końcu tracisz ochotę na grę, gdy uświadamiasz sobie, że na mapie jest ponad sto punktów bombardowania. Dlatego wracałem do eksplozji tylko wtedy, gdy było to konieczne, ponieważ broń, amunicję i ulepszenia kupuje się za kontrabandę, którą otrzymuje się za wysadzanie niemieckich celów.

Okupanci reagują na głównego bohatera tylko wtedy, gdy im zagraża, wykonuje nietypowe ruchy lub wkracza na tereny zastrzeżone, ale nie przejmują się, jeśli zacznie kraść samochody i przejeżdżać cywilów. Aby uniknąć pościgu, wystarczy opuścić obszar poszukiwań lub zmienić ubranie w pobliżu wrogów. Tak, można przebrać się w niemiecki mundur i korzystać z trybu skradania. Jest nawet pistolet z tłumikiem do tego celu. W zwykłym ubraniu zostaniesz bardzo szybko zauważony, a alarm zostanie podniesiony, jeśli nie uda ci się zabić wroga gwizdkiem. Ale nawet mundur nie zawsze pomaga. W przeciwieństwie do Death to Spies, The Saboteur nie ma systemu rang, a nawet mundur generała wypełni pasek podejrzeń obok każdego żołnierza. Ukrycie tworzy krąg, do którego Niemcy nie powinni wchodzić. Można go również zmniejszyć, przytrzymując klawisz Ctrl, ale spowoduje to, że postać będzie się bardzo wolno poruszać. To znacznie spowolni rozgrywkę, ale nie zapobiegnie wykryciu, ponieważ w niektórych obszarach nie da się flankować wroga. Tryb chodzenia czasami wyłącza się na nierównych nawierzchniach, utrudniając unikanie ostrzału. Strzelaniny były przyzwoite, ale łatwe dzięki większemu zdrowiu Seana, które się regeneruje. Dopiero pod koniec gry spotykamy silniejszych przeciwników.

Jedyną rozrywką w grze są wyścigi, których jest bardzo mało, oraz strzelanie do ptaków. Samochody są łatwe w prowadzeniu, a ulubione można zapisać w garażu. Niestety, nie ma misji ze strzelaninami samochodowymi; można jedynie kogoś przejechać i uciec przed pościgiem, a także podkładać miny pod samochody.

Dostępne misje nie są szczególnie zróżnicowane i polegają głównie na infiltracji, zabójstwach, wysadzaniu rzeczy w powietrze i podróżowaniu z innymi. Jedyne misje, które pamiętam, to te z pociągiem i sterowcem. Z misji pobocznych najbardziej podobała mi się ta, w której karałem grzeszników na ślubie z księdzem.

Rozgrywkę wzbogaca również parkour, który pozwala wspinać się na dowolny budynek w Paryżu, ale w porównaniu z Assassin's Creed, ten parkour wydaje się bardzo powolny i nie zawsze wygodny.

Twórcy Saboteur starali się wypełnić grę różnorodnymi rozwiązaniami, ale nie udało im się ich dopracować. Cóż, gra nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia, ale cieszę się, że ją ukończyłem i spodobała mi się jej atmosfera.