Wszystkie recenzje Silent Hill

Самый страшный сурвайвл-хоррор за всю историю.

У игры интересный сюжет, и несколько концовок, включая секретную.

Над некоторыми головоломками приходится хорошо подумать.

Для ценителей классики обязательно к прохождению.

О Silent Hill можно говорить часами, без этой игры не было бы всей серии , она лучшая из всех , и я говорю не о графике , которая кстати была одной из лучших для PSOne , я говорю о эмоциональной составляющей игры , сколько бы лет не прошло (а проходил я этот шедевр лет так 10-15 тому назад) наверное я никогда не забуду мученика Гарри , несчастную Лизу и полицейского Сибил которая в самом начале игры , вручая пистолет , говорит Гарри ключевые слова ( о том чтобы он стрелял только при крайней необходимости , и точно знал по кому он стреляет ) , которые в последствии в корне меняют сюжет и концовку игры. В игре множество ответвлений, разных путей прохождения, секреток, и конечно же концовок, начиная с предсмертного бреда в голове Гарри и заканчивая концовкой с НЛО. Интересный факт, изначальн… Czytaj całość

Przeszedłem tę grę jeszcze raz.

Pomimo niewygodnego sterowania jak na dzisiejsze standardy i dalekiej od ideału mechaniki walki wręcz, przyznaję, że zakochałem się w tej grze jeszcze bardziej.

Bo fabuła, w którą twórcy TS wpletli tak japońską estetykę, że nie daje spokoju od lat, w połączeniu z po prostu niesamowitą atmosferą i kultową ścieżką dźwiękową Yamaoki (jakże moglibyśmy nie wspomnieć o tym geniuszu), tworzy tak niesamowity horror, że nawet Graphene z ery PS1 potęguje grozę.

Team Silent to prawdziwi geniusze; szkoda, że ​​tylko ta seria znajduje się na najwyższej półce Konami. Pierwsza część bardziej potrzebuje remake'u niż kontynuacji, ale Konami myśli inaczej... albo wcale.

Najlepsza gra z serii Silent Hill, którą uwielbiam do dziś. Pikselowa grafika nie jest tak irytująca jak w pierwszych trzech grach z serii Resident Evil; wręcz przeciwnie, wciąga niesamowicie nastrojowym, mrocznym stylem. Jest nawet mały otwarty świat, rzadkość w późnych latach 90.

Dźwięk jest cudowny; każdy tupnięcie, trzask, szum radia, strzał – wszystko zostało wykonane z niesamowitą dbałością przez projektantów dźwięku. Brawo dla Akiry Yamaoki.

Wrogowie nie są drobiazgowymi draniami z pierwszych gier z serii Resident Evil, a raczej łatwymi do zabicia pasożytami. Walka jest również bardzo wygodna jak na tamte czasy, ale nie da się w nią grać na klawiaturze; wymagany jest gamepad.

Fabuła jest lepsza niż w drugiej części, gdzie bohaterem jest psychopata poszukujący żony, którą zabił. Tutaj… Czytaj całość