Wciąż pamiętam zwiastun tej gry na płycie Strana Igr. Zwiastun nie zrobił na mnie żadnego wrażenia, bo przypominał typową trzecioosobową wersję CoD, a do tego było w nim dużo piasku (jak to mówią, nie używam piasku), więc naturalnie gra ominęła mnie w dniu premiery.

I okazało się to błędem, bo pod płaszczykiem strzelanki o dzielnych amerykańskich żołnierzach niosących demokrację, deweloperzy z Yager ukryli perełkę, opowiadając przerażającą historię, która ukazuje prostą prawdę rzadko poruszaną w grach wideo: wojna to piekło.

Tak, perełką nie jest najlepsza mechanika strzelania, która po prostu nie wydaje się trafiona, ale nawet to, moim zdaniem, można tu wybaczyć. Wcielamy się bowiem w Martina Walkera – żołnierza, dowódcę, a raczej maszynę stworzoną do jednego celu – niszczenia wrogów. I tak wszystkie te „płytkie” i „łatwe” mechaniki strzelania miały dla mnie sens i były łatwo rekompensowane, ponieważ grałem jako wyszkolony żołnierz, który wiedział, czym jest broń i jak jej używać, i który będzie jej używał bardzo często.

Ponieważ Walker jest dowódcą, może dowodzić dwoma swoimi podwładnymi – Lugo i Adamsem – którzy mogą przygwoździć wroga lub zapewnić mu osłonę. Wszystko zależy wyłącznie od gracza i sytuacji, w której się znajduje. A partnerzy Walkera to nie tylko kukły kręcące się dla zabawy. Nie, to dobrze napisane postacie z własnymi osobowościami, żołnierze z własnymi, przydatnymi umiejętnościami, ale przede wszystkim ludzie, którzy będą reagować na działania gracza w tym piekielnym świecie Dubaju. Akcji w grze nie brakuje, od najsłynniejszej sceny z fosforem, przez finałowy bieg, momentami przypominający majaczenia szaleńca, po wieżę, w której znajduje się główny cel, do którego musi dotrzeć nasza trójka: pułkownik Conrad.

Twórcom udało się stworzyć atmosferę surowej i zmysłowej postapokalipsy w Dubaju, jednocześnie przerażającej i urzekającej, która nigdy nie odpuści. A na koniec gracz, podobnie jak Conrad, który przeżył ten horror (a ta gra jest pozycją obowiązkową na poziomie trudności „fubar”), usłyszy prostą prawdę od żołnierza: „Chciałeś zostać bohaterem, więc za to zapłaciłeś. No i jak się tego spodziewałeś? Wszystko było uczciwe i sprawiedliwe”.

Cholera, synu, uwielbiam tę grę.