Na początku wahałem się, czy sięgnąć po tę grę, ale dzięki pozytywnym recenzjom i zniżce na Steamie zdecydowałem się. Moje wrażenia z gry są mieszane. Najpierw dobre strony. Po pierwsze, spodobała mi się fabuła, która pokazuje, jak postać zmienia się na wojnie. Podobała mi się też sceneria Dubaju. Jest kilka fajnych funkcji, takich jak dobijanie wrogów (co uzupełnia amunicję w grze głównej), strzelanie zza osłony, możliwość strzelania z wieżyczki w pozycji kucającej, kilka rodzajów granatów, możliwość wydawania poleceń członkom drużyny, wiele zakończeń i, mimo że gra jest wizualna, to nadal daje graczowi pewien wybór.

A teraz złe strony. Strzelanie w tej grze jest wyjątkowe – na wyższych poziomach trudności możesz strzelić wrogowi w głowę, a on upuści tylko KAPELUSZ (!!!), albo upadnie na podłogę i wstanie. Albo są wrogowie, którzy mogą wytrzymać wielokrotne kule z HK 417 w GŁOWĘ (!!!), i to noszący prosty hełm (nie Juggernaut). Monotonna rozgrywka staje się też nudna — lokacje są długie, a wszystko, co musisz robić, to strzelać do hord wrogów i chować się za osłonami, a do tego są czasami zabawne momenty (jak ten z moździerzem). Innym minusem jest to, że wybory bohatera nie wpływają na resztę historii ani zakończenie — możesz zabić wszystkich cywilów w misji 13, a bohater i tak przeżyje. To samo dotyczy zakończeń, tylko tutaj gracz sam wybiera zakończenie — strzelając do Conrada, bohater przeżywa i czeka na misję ratunkową (mogą zostać zabici lub się poddać); nie strzelając, bohater ginie. Jest wiele przykładów dobrych gier, w których działania gracza wpływają na zakończenie. Dlaczego nie zaimplementowano tego tutaj, zwłaszcza przy takiej fabule, jest niejasne. Sterowanie również nie jest najlepsze w tej grze.

Ale mimo wszystko gra mi się podobała i warto ją ukończyć, ale tylko raz. Drugie przejście gry i wyższy poziom trudności zrujnują całe wrażenia z pierwszego (przynajmniej ja tak to odbierałem). Chyba że chcesz zdobyć wszystkie osiągnięcia.