Super Mario World

Mario pozostaje zagadką dla wielu naszych rodaków. W szczególności wielu nie rozumie kultowego statusu tej gry. I dlaczego tak wiele osób chwali grę dla dzieci.

Postanowiłem zagrać w Super Mario World w 2019 roku, a gra odpowiedziała na wiele z tych pytań.

Grałem w nią na emulatorze SNES i ta gra jest bardzo godna uwagi, ponieważ jest pierwszym 16-bitowym Mario.

Wtedy wszyscy przegapiliśmy tę grę, ponieważ graliśmy w nią tylko na Dendy, a potem na Sedze (która oczywiście była piracka). Ponieważ produkcja SNES-a była niezwykle kosztowna, a co za tym idzie, piractwo było niezwykle kosztowne, tylko nieliczni pamiętają tę konsolę. A dla wielu Sega pozostaje jedyną 16-bitową konsolą.

Wróćmy do Mario.

Gra ukazała się w 1990 roku, a jej pełna wersja na całym świecie miała miejsce w 1991 roku. Gra wyróżnia się nie tylko 16-bitową oprawą graficzną, ale także tym, że po raz pierwszy w uniwersum Mario pojawił się zielony smok. Fabuła gry koncentruje się na ratowaniu jaszczurów, które pożerają wszystko w zasięgu wzroku.

Gramy na mapie (bardzo podobnej do Tiny Toon, w którą grałem jako dziecko) składającej się z siedmiu stref (każda z sekretnymi poziomami i bossem na końcu). Na każdym poziomie możemy spotkać smoka, który z godną pozazdroszczenia regularnością pożera naszych wrogów. Warto również zauważyć, że Mario ma teraz kilka opcji rozwoju. Wcześniej mieliśmy małego, potem grzyba, dużego, a następnie białego kombinezonu z możliwością strzelania kulami do wrogów. Teraz możemy podnieść pióro, które daje nam spinner w walce wręcz i zdolność do szybowania w powietrzu z dużą prędkością. Dzięki temu, przy dużej prędkości, możemy przelecieć połowę poziomu.

Na początku Mario World jest bardzo przyjazny, a poziomy są niezwykle łatwe do ukończenia.

Ale nie dajcie się zwieść – za przyjemną grafiką i różnorodnością poziomów kryje się jedna z najbardziej hardkorowych platformówek. Obawiam się, że gdyby nie możliwość zapisu po każdym poziomie na emulatorze, nie ukończyłbym tej gry.

To tyle, jeśli chodzi o bycie fanem Dark Souls.

Jak to podsumować?

Nawet wtedy seria Mario miała wszystko, na co zasługiwała na światowym uznaniem.

Krok po kroku. Mario ma bardzo prostą mechanikę. Jednak

stanowi ona fundament dla szerokiej gamy poziomów. Jest po prostu niesamowita liczba sekretów, które odkryją tylko najbardziej doświadczeni gracze (ku mojemu wstydowi, znalazłem tylko 3 sekretne poziomy z 10).

Gra jest przyjemna dla oka i w momencie premiery była niezaprzeczalnie dobra.

Odpowiadając na pytanie: Co jest takiego wspaniałego w Mario?

Mario jest świetne, ponieważ grając w dowolną jego część, dostajesz najlepszą platformówkę swoich czasów. Hardkorowy, nieskończona różnorodność poziomów i sekretów.

Jedynym drobnym minusem jest moja niezdarność, która uniemożliwiła mi ukończenie wszystkich sekretnych poziomów. I może powtarzający się bossowie; szczerze mówiąc, wielu z nich nie jest zbyt interesujących.

Wniosek: Jeśli gra jest nadal przyjemna po 28 latach, to czym to jest, jeśli nie jakością?