Tak, dawno nie spotkałem się z tak wciągającą grą.

Terrari to przykład niemal idealnego sandboxa, takiego, w który rzucasz się na głęboką wodę i wychodzisz po kilku godzinach, zgłodniały lub poklepany po plecach przez żonę.

Tutaj, zaczynając praktycznie nago, bez palika ani podwórka, gracz musi sam stworzyć wszystko, od narzędzi i wyposażenia po cenne żyrandole i domy dowolnej wielkości. Pomijając żyrandole, mechanika gry pozwala na dowolną wyobraźnię – jeśli chcesz zamek z wieżami sięgającymi chmur – śmiało, a jeśli wolisz lochy z własnym grzybowym ogrodem – wybór należy do ciebie, a może chcesz uwiecznić się w posągu, którego pozazdrościłby sam Kolos Rodyjski – wszystko w twoich rękach.

I oczywiście eksploracja. To uczucie, gdy ostatnimi pochodniami wydobywasz żyłę wyjątkowo cennej rudy, a gdzieś bardzo blisko słyszysz nieomylne i wręcz nieprzyjazne dźwięki – to po prostu nie do opisania. Albo gdy przez dwie godziny próbujesz ocalić cały ekwipunek, który padł pod nogi grupy wrogów, z którymi przypadkowo wpadłeś, by rozpalić ogień.

Terraria potrafi dać ci mnóstwo czasu wypełnionego emocjami, czasem nie do końca jasnymi, ale z pewnością potężnymi.