Gra jest niesamowita, kup ją bez wahania, jeśli jeszcze w nią nie grałeś.

Czas zacząć. Odkryłem tę grę całkiem niedawno, na początku tego roku. Nie miałem na co wydać mojego konta Steam, a zimowa wyprzedaż dobiegała końca, więc postanowiłem kupić Obliviona bez patrzenia. (Wtedy nie miałem pojęcia, dlaczego seria jest tak chwalona i uwielbiana. Wiedziałem tylko o jakiejś grze Skyrim, w którą grał znajomy, a ja rzuciłem na nią okiem i postanowiłem, że w nią nie zagram, tak po prostu.)

No cóż, od jakiegoś czasu zbierała kurz, ale nie miałem nic innego do grania, więc z nudów postanowiłem ją pobrać.

Moja pierwsza próba zakończyła się porażką. Ale potem, po kilku tygodniach, ciekawość wzięła górę. I wtedy wszystko się zaczęło. Porzuciłem fabułę i pognałem tam, gdzie poprowadził mnie wzrok, najpierw powoli eksplorując świat. Potem, z zadania na zadanie, gra stała się częścią moich najpiękniejszych wspomnień: muzyka jest niesamowita, nastrojowa, filtr gry dodaje jej uroku, a do tego te niedoskonałe tekstury z poprzednich lat, ciekawe zadania poboczne, misje gildii (najciekawsze są złodzieje), i to, jak ekscytujące było wypełnianie zamku strachami na wróble, zbieranie bandy w jaskini i wysyłanie jej na kampanię, zgarniając z tego procent, i jak zbierać nieznaną broń i przechowywać ją w zamku, bo może kiedyś, mając nadzieję na zmianę stylu gry, eksplorowanie jaskiń (choć były prawie identyczne) i wykonywanie zadań dla Władców Daedr.

Wciąż nie ukończyłem gry, chociaż grałem już około 65 godzin. Mam nadzieję, że znów zanurzę się w tym pięknym świecie Cyrodiil.