Skyrim to interesująca gra, patrząc z dystansu, ale jako część serii Elder Scrolls to bardzo przeciętne dzieło. Fabuła powinna być epicka, ale jest przedstawiona w niejasny sposób, przez co po dotarciu do Białej Grani całkowicie zapomina się o jej przebiegu. Kiedy pierwszy raz grałem w Skyrima, wykonywałem wyłącznie zadania poboczne, które sprowadzały się do „idź do lochu i przynieś mi rodzinny sztylet/amulet/kapelusz/pampers/nocnik”, co zmieniało naszego WYBRANEGO bohatera, jedyną osobę, która potrafiła zabić smoka, w chłopca na posyłki. To co najmniej dziwne.

Rozgrywka, jak już wspomniałem, sprowadza się do prostych wypraw do liniowych lochów i tyle. Walka jest z pewnością lepsza niż w Oblivionie czy Morrowindzie, ale wciąż bardzo uproszczona.

Sterowanie nie wyróżnia się niczym szczególnym. Są wygodniejsze niż w Morrowind czy Oblivion, ale wciąż nic specjalnego.

Muzyka jest ta sama, typowa ścieżka dźwiękowa z Elder Scrolls, tylko lekko wzbogacona elementami skandynawskimi.

Lokalizacja jest znośna. Nie rewelacyjna, ale znośna.

Podsumowując: gra nie jest zła, ale jest znacznie gorsza od innych gier z serii.