Skyrim... Ile godzin zmarnowano na szukanie książek? Ile godzin zmarnowano na treści po głównym wątku fabularnym? Ile rzutów zostało skradzionych? Niezliczoną ilość. Znam już na pamięć wszystkie slogany naszego ukochanego Jarla z Białej Grani, wiem, co się z nim stanie, jeśli wybierzemy Braci Dury, i dlatego gra była grana dziesiątki razy. Drobne zwroty akcji otwierają grę w zupełnie nowy sposób.

Ale zadania typu „przynieś-zdobądź”, „idź-znajdź-zabij-przynieś” stanowią główną część gry (nie powiem o całej, nawet jeśli cię to zabije).

Najlepsze jest to, że mody (jak w poprzednich grach z serii) dają grze drugi oddech, bo jak mawiają stali bywalcy Skyrima: „Granie w klasycznego Skyrima to perwersja”. (Jestem pewien, że nikt inny tego nie powie)

Poziomowanie jest dość uproszczone w porównaniu z poprzednimi grami z serii. Interfejs jest niewygodny, wręcz okropny. Świat jest duży, ale pusty (mody naprawiają wszystko, uwierzcie mi). Nie ma atmosfery wojny (swoją drogą, jest), tylko od czasu do czasu widać konwoje Imperialnych albo Braci Narkotykowych.

Kiedyś jakiś facet mnie zaatakował i zacząłem z nim walczyć, musiałem, hmm, „go uspokoić”, i jak myślicie, co to doświadczenie zmieniło? Zgadza się. Nic mi to nie dało. To nie jest jak kradzież pomidorów.

Nie jestem dobry w pisaniu recenzji, ale się staram. Jeśli doczytałeś do tego momentu, możesz śmiało nazwać siebie „Człowiekiem, Który Przetrwał Męki Piekielne”.

10/10 Kapusta sprzedana Falmerowi