Gra ma wspaniały klimat, dobrą muzykę i przyjemną, niezbyt forsowną rozgrywkę (jeśli grasz na średnim poziomie trudności). Potrafi dostarczyć ekscytujących wrażeń, sprawiając, że nie tylko twoi wieczni towarzysze (wilki), ale także ty sam narzekasz na to, co się dzieje. Twoje przetrwanie zależy wyłącznie od ciebie; twoje decyzje i działania mogą okazać się śmiertelne lub uratować życie. Dlaczego więc powiedziałem, że rozgrywka nie jest aż tak intensywna? To proste. Po dziesięciu godzinach zaczynasz rozumieć, jak działa gra. Wiesz, jak grać i nie walczysz już gorączkowo o przetrwanie, ale eksplorujesz świat, który cicho wycofał się w ciemność, zostawiając za sobą odgłosy zamieci i dzikich zwierząt. Skoro wszystko jest takie świetne, to dlaczego nie 10? Fabuła. Fabuła to zabugowany bałagan. Miejscami fajna, ale ogólnie... JAK MOGLI TO TAK SPIEPRZYĆ?! To tak, jakby Hinterland nie miał scenarzystów i oddał fabułę woźnemu. A słowa „Im dłużej, tym lepiej” stały się mottem. I choć pierwsze dwa odcinki zostały przerobione na grywalny samouczek dla nowicjuszy, odcinek 3 musi poczekać. Podsumowując: wszystko jest w porządku, jeśli potraktujesz fabułę jak skryptowany samouczek. Lokalizacja cierpi, ale jeśli znasz choć trochę angielski, nie jest ci potrzebny. Nie uważam tego za kryterium. (W grze nie ma trybu wieloosobowego, co jest plusem. W końcu to właśnie samotność i bezradność tworzą tę wyjątkową atmosferę, gdy natura jest przeciwko tobie, a wszystko, co masz, to plecak pełen zapasów).