Thief

Prawdopodobnie jedna z najbardziej kontrowersyjnych gier. Nawet teraz, siadając do pisania recenzji, nie jestem do końca pewien swojej ostatecznej oceny.

Warto zaznaczyć, że nie grałem w poprzednie części. Grałem w wersji na PC, używając klawiatury i myszki. Grałem na najwyższym poziomie trudności, gdzie nie można ogłuszać cywilów (*zatrucie prostytutek opium, ku mojemu całkowitemu zaskoczeniu, również ogłusza cywilów; brawa dla tolerancji twórców).

Gra została przyjęta raczej chłodno. I nic dziwnego; początek 2014 roku to wyjątkowo kiepski wybór na reboot serii. Zwłaszcza że 2013 przyniósł nam Last of Us, GTA 5 i Bioshock 3. Dead Space z powodzeniem upadło dzięki próbie przekształcenia Resident Evil w Uncharted i ostatecznego marszu Boxa na PS3.

Po całym tym geniuszu, który pojawił się w 2013 roku, nic dziwnego, że Thief upadł.

Zrzuć to na karb wysokich oczekiwań i krytyki ze strony Rhianny Pratchett. Dzięki Longvinovowi krytykowanie jej było kiedyś równie modne, co wyrażanie nienawiści do corocznej premiery CoD.

Rozgrywka

Być może najlepsza część gry. Spotkała się z ogromną krytyką, a porównania z Disonordem są nie do opisania. Śmiem twierdzić, że skradanie się w Thiefie jest o wiele bardziej przemyślane. Thief wymaga skradania się. Disonord jest możliwy, ale dynamiczna walka i idiotyczna mechanika widza stale przechylają szalę w stronę przemocy.

Jestem zadowolony

Mechanika skradania

Lokacje wielopoziomowe

Wiele ścieżek

Animacje rąk i ruchu (hakowanie jest doskonałe)

Zagadki

Rozdziały są zróżnicowane; ci, którzy „trzymają się swojej broni”, nie będą mieli łatwo.

Gracz musi podejmować różnorodne decyzje

Jestem rozczarowany

Zejdź w dół za pomocą X (jakbyś nie mógł użyć przycisku kucania do zejścia) i musisz poświęcić osobny przycisk na 2-3 sytuacje w grze.

Może warto dodać możliwość natychmiastowego podniesienia i niesienia strażnika po jego ogłuszeniu. Jak pętla w Blood Money.

W niektórych miejscach „złapanie” maczugi na raz jest praktycznie niemożliwe.

Ślepe ghule nie zapowiadają się =(

Grafika

Są solidne.

Atmosfera jest taka: „A tu zawsze noc i deszcz”. Max Payne pochwala to w zaśnieżonym nocnym mieście.

Chciałbym więcej fizyki; wskoczyłem na skrzynię i ją rozbiłem. Jak powiedział Freeman.

Fabuła

Jest jej wystarczająco dużo, by pchnąć gracza do przodu.

Najważniejsze, co należy zrozumieć, to to, że Thief to gra akcji, a nie fabularna.

Jeśli fabuła jest naprawdę przeciętna, a gadanie o kleiku przyprawia o ból głowy, można usłyszeć kilka interesujących tropów podczas biegania po dachach. Jednak ilość kryminalnych dialogów i niezdrowe zamiłowanie do transów mogą być niemiłą niespodzianką.

Sterowanie

Ponieważ grałem w trybie skradankowym, sterowanie jest doskonałe. Walka jest wątpliwa, ale w idealnym świecie nie powinno być potrzeby z niej korzystać. Jesteś złodziejem, a nie bywalcem pubów.

Muzyka

Miejscami jest bardzo dobra. Ale czasami niektóre nowoczesne, elektroniczne melodie wyrywają z klimatu. Ogólnie rzecz biorąc, muzyka jest dość mocna, wciąga w klimat, ale nic specjalnego.

Podsumowanie

Po prostu usiądź i zagraj w dobrą grę. Na rynku jest bardzo mało porządnych rozwiązań skradankowych. Thief oferuje ciekawe zagadki, solidne skradanie i interesujące postacie. Szkoda, że ​​postacie są o wiele bardziej barwne niż sama historia. Ale dzięki doskonałej mechanice i bogatej atmosferze, rekompensują one dość nudne tempo narracji.

Poza tym Thief to jedna z niewielu gier, w których nieco chaotyczna fabuła nie wynika z niekompetencji. Została zaprojektowana specjalnie z myślą o zróżnicowanej rozgrywce. W piątej misji ci, którzy lubią eksplorować każdy centymetr poziomu, poczują odrobinę Amnezji. A ci, którzy wolą przekradać się po cichu przez cały poziom, będą nękani przez psy, ptaki i potłuczone butelki. Twoja strefa komfortu zostanie więc zakłócona nie raz. I moim zdaniem Square Enix powinno dać złodziejowi drugą szansę. Na szczęście jest cliffhanger.