Pamiętam tę grę przede wszystkim ze względu na ścieżkę dźwiękową. To była moja pierwsza gra wyścigowa na Segę. Graliśmy w nią z rodzeństwem wieki. Warto zauważyć:

- Gra ma tuning. Oczywiście to nie NFS, ale jak na tamte czasy, a w moim wieku, to wystarczyło. Nie rozumiałem, co zmieniam ani co to jest, ale było drogie, więc musiało być lepsze.

- Hasło. Nie znałem znaczenia tego słowa i pojawiało się mniej więcej co 10 wyścigów (zapisywałem wszystko na wszelki wypadek). Później, grzebiąc w ustawieniach, zdałem sobie sprawę, że to kody, które pozwalały mi przeskoczyć do tego momentu. ALE. Jeśli od razu wpiszesz kod, dostaniesz się na odpowiedni poziom, a twój samochód będzie do bani... eee, nie do końca.

- Mnóstwo lokacji, różne warunki pogodowe, coraz trudniejsi przeciwnicy, nitro (wtedy dowiedziałem się, co to jest) – marzenie każdego kierowcy.

- Samochód się zepsuł. Pozwól, że wyjaśnię. Nie, nie było to widoczne na samochodzie. Nie, nie wydaje się pieniędzy na naprawy. Po lewej stronie widać szkielet samochodu. Część, którą odłamałeś, zmieniła kolor z zielonego na żółty, potem na czerwony, a potem na całkowicie czarny. Myślałem, że to wpłynęło na prędkość samochodu (ale nie jestem pewien).

Pamiętam to wyraźnie, kiedy graliśmy we dwie osoby, moja siostra ledwo dojechała na ostatnim miejscu. A w następnym wyścigu dzięki temu była pierwsza. A ja byłem ostatni. No cóż, rozumiesz, o co chodzi. 9.0 – za to, że wszystkie samochody są takie same i za ograniczoną paletę kolorów. Nie ukończyłem gry, była zbyt wymagająca dla Segi (albo urządzenie się przegrzewało, albo mama krzyczała na mnie, żebym ją wyłączył)