Undertale.

Szczerze mówiąc, dużo o nim słyszałem, ale poznałem go dopiero w 2024 roku (tak, tak, tak, właśnie taki jestem).

Myślałem, że Undertale to pikselowa gra z jakąś fabułą i specyficznym humorem, ale nigdy nie miałem okazji w nią zagrać.

Pobrałem ją, uruchomiłem, zacząłem grać i od razu o mało nie umarłem od Floweya. No dobrze, zdałem sobie sprawę, że muszę się spodziewać mnóstwa sztuczek, a później w grze miałem zabijać... Ale nawet o tym nie pomyślałem; tak mnie to wciągnęło, że nie widziałem sensu. Dlaczego? Gram jako bohater w wielu grach; moje sumienie nie pozwala mi robić inaczej. Tak, trudno było grać prawdziwym pacyfistą (nawet nie zmieniałem ekwipunku; przeszedłem całą grę tylko z bandażem i kijem). Ale muzyka w tle i historie postaci były niesamowicie motywujące. Umarłem, jak nigdy w Soulslike'ach, ale czułem, że to nie koniec i kontynuowałem. Ostatecznie jakimś cudem przegapiłem list Undyne i ukończyłem grę na neutralnym zakończeniu za pierwszym razem, ale od razu postanowiłem ukończyć ją jako pacyfista. I wynik mnie uszczęśliwił; uczucie radości, że to już koniec i wszyscy są szczęśliwi, jest po prostu niesamowite, mówię wam.

Muzyka 10 na 10

Fabuła 10 na 10

Rozgrywka, cóż, 8, bo nie ma w niej nic specjalnego.

Uwielbiam tę grę i gram w nią ponownie w wolnym czasie..

Do wszystkich szukających nowych wrażeń i, tak jak ja, nowych w świecie Undertale,

Witajcie, przyjaciele, i bądźcie dla siebie dobrzy pomimo trudności.

I jak ktoś powiedział, ktoś, kogo na początku nie zrozumiesz, ale wszystko zależy od twoich decyzji.

„Nie zabijaj, a nie zostaniesz zabity”.(C) Asriel Drimmoor.