Zacząłem grać w projekt pod koniec 2017 roku. To dość realistyczna gra, biorąc pod uwagę, że pozycjonuje się jako strzelanka zręcznościowa. Moim zdaniem gra ma cztery główne problemy. Po pierwsze, niskie obrażenia zadawane przez niektóre rodzaje broni lotniczej, najbardziej zauważalne w przypadku działek 37, 40, 45 i 50 mm. Po drugie, istnieje poważny nerf dla pocisków wielkokalibrowych, zwłaszcza HE i HESH. Strzał z T-34 jest często skuteczniejszy niż z KW-2. To samo dotyczy bomb lotniczych, PPK i rakiet niekierowanych (zwłaszcza HE). FAB-5000, ważący pięć ton, cierpi na tym szczególnie, ponieważ można się przed nim ukryć za teksturowaną (niezniszczalną) górą gruzu. Po trzecie, z powodu wadliwej mechaniki pocisków objętościowych często nie przebijają one tego, co powinny, i rykoszetują od tego, czego nie powinny. Poza tym, jeśli, powiedzmy, SU-152 nie przebije połączenia wieży z kadłubem, pocisk o masie 45-50 kg po prostu się rozpuści, nie powodując uszkodzeń, a nawet nie uszkadzając poziomego napędu wieży. Po czwarte, lekkie pojazdy mają mechanizm półłamania (zniszczenia kadłuba), co oznacza, że ​​jeśli pocisk kalibru 75 mm lub większy trafi w element konstrukcyjny takiego pojazdu, powinien on zostać zniszczony, ale często tak się nie dzieje. Okazuje się, że działo przeciwlotnicze jest często trwalsze niż czołg ciężki.

Krótko mówiąc, zalety to: modułowy system uszkodzeń; brak mechaniki wykrywania; istnieją tryby, w których czołgi/okręty walczą ramię w ramię z samolotami; występuje pewien rozrzut, ale jest on stały i tak minimalny, że po ulepszeniu do moda „zerowanie działa” nie będzie on zauważalny.

Inne wady to trudniejsza nauka niż w WoT i konieczność zapamiętania niemal całej kombinacji klawiszy klawiatury i klawiatury. Mimo to gra jest świetna, polecam ją każdemu. Prostuje ramiona i uczy myślenia, co przydaje się nie tylko w innych grach, ale czasem także w prawdziwym życiu.