Ukończyłem Watch Dogs 2

Powszechnie uważa się, że Ubisoft dostarcza produkt, na jaki zasługuje, dopiero w drugiej części swojej serii. Że to właśnie dzięki kontynuacji seria naprawdę nabiera rozpędu i że wszystko, co udało się w pierwszej części, jest jeszcze lepsze. Niestety, moim zdaniem jest wręcz odwrotnie.

Pierwsze Watch Dogs było grą zrujnowaną przez marketing Ubisoftu i niekompetentny scenariusz, ale nadal je uwielbiam. Choć wiele rzeczy jest nijakich, gdy tylko wyszedłem na deszcz, powoli przeszedłem obok ludzi zajętych swoimi sprawami i wyciągnąłem telefon, żeby sprawdzić ich profile… byłem wciągnięty. Pomimo płytkiej fabuły, gra ma niezaprzeczalny klimat. Co więcej, gra ma bardzo wciągające tempo, sprawiając, że czujesz się jak stary żołnierz, używający skutecznego, ale nieznanego urządzenia tylko wtedy, gdy jest to konieczne. Jeśli cel znajdował się w środku gniazda os, zawsze szedłeś tam sam, dokładnie planując, jak oczyścić drogę. Rozumiem, że moją opinię podzieli tylko kilka osób, ale za to naprawdę uwielbiam pierwszą część. Była klimatyczna, oferowała jeden element, pozwalając poczuć przewagę w każdej walce i wcielić się w łowcę.

Co więc zrobił WD2? Dodał więcej trybów hakowania. Teraz możesz po prostu rozstawiać „miny” wszędzie, żeby wszyscy się pozabijali. Możesz po prostu zdobyć wszystko, czego potrzebujesz, dosłownie wjeżdżając między nogi wroga. Możesz nawet latać quadrocopterem i oczyszczać teren, popełniając tyle błędów, ile chcesz, ale nigdy nie narażając się na niebezpieczeństwo. Mechanika jest zepsuta. Niech Ubisoft sto razy powtarza o różnorodności tras. Każdy rozsądny człowiek spróbuje wybrać najbardziej optymalną trasę, taką, która pozwoli mu szybko pokonać przeszkodę, zminimalizować ryzyko lub dobrze się bawić. Pierwsze dwie opcje to samochód i quadrocopter. Ta druga to kwestia indywidualna, ale jeśli jest powiązana z hakowaniem, na pewno wykorzysta je w ten sam sposób. Bez wyzwań, bez ciekawych sytuacji, bez ryzyka. Jak to ma być zabawne? Co innego, gdyby dało się w ten sposób ukończyć tylko niektóre misje, ale praktycznie wszystkie? Przepraszam...

Doskonale rozumiem, że argumentowanie za lepszym rozwojem postaci jest głupie. Że miasto jest o wiele bardziej kolorowe i że w grze jest o wiele więcej treści... Nie będę jednak ignorował faktu, że fabuła nie posunęła się zbytnio do przodu. Jeśli w pierwszej części było „aaah, kurwa, zemszczę się!” „Poszukam kogoś, a potem go znajdę i zemszczę się!”, a potem „zemścimy się na wszystkich zamieszanych w machinacje ctOS-a”. I choć może to mieć charakter społeczny, fabule brakuje spójności. Oni po prostu mszczą się na wszystkich. Jako gracz, nie obchodzi mnie, co będzie dalej. Czy ukarali kogoś? Znajdą kogoś innego do ukarania. Niesamowite! Szkoda, że ​​tak jak w oryginale, pojawiły się ciekawe sytuacje i zwroty akcji, które przywróciłyby zainteresowanie fabułą… Ale wszystko poszło na marne.

Ubisoft nie potrzebuje dobrych historii. Ubisoft nie potrzebuje gruntownego remontu rozgrywki. Ubisoft potrzebuje zawartości. Coraz więcej. Atmosfera powinna być jak najlżejsza, fabuła jak najprostsza, a opcje bogatsze. W ten sposób ludzie będą do niej lgnąć, a przeróbki będą minimalne.

2 z 5

Chociaż dosłownie dorastałem z serią AC, łatwo akceptując jej metamorfozy, a nawet grając w te symulatory zawartości o tematyce historycznej, trudno mi zaakceptować tę drugą metamorfozę. Gra jest dobra, ale Ubisoft po raz kolejny psuje to, co osobiście uwielbiałem w oryginale. Wierzę, że mogą spróbować zrobić coś dobrego i ponownie zmienić atmosferę, a fabułę uczynić jeszcze lepszą, zwłaszcza że rozszerzenie DeadSec na inne miasta, a nawet kraje, obiecuje ciekawe sposoby na zmianę tej organizacji. Jednak nie chcę już wierzyć w żaden produkt tej firmy. Zwłaszcza że ewidentnie nie wycofają się z głupich decyzji, które wprowadzili do rozgrywki, psując mi zabawę.