Recenzja Halo: Campaign Evolved. Piękny, ale problematyczny remaster podawany za remake

W ciągu ostatnich kilku lat Halo zmieniło się z legendarnej serii w taśmę produkcyjną nieudanych sequeli, z których śmieją się nie tylko zwykli gracze, ale też zagorzali fani. Kiedyś zwiastuny trzeciej odsłony czy Reach dosłownie zapierały dech w piersiach, a wszystko, co wyszło spod pióra innych twórców niż Bungie, wywoływało jedynie ziewanie i chęć włączenia czegoś innego. 343 Industries po prostu nie potrafiło uchwycić tego wyjątkowego klimatu Halo. I choć Halo Infinite było przyzwoitą grą pod względem rozgrywki, jej fabuła, reżyseria i decyzje projektowe były dalekie od doskonałej formuły stworzonej przez Bungie.

Halo: Campaign Evolved to remake pierwszej odsłony, który ma stać się fundamentem kolejnego restartu serii. Xbox zmienił nawet nazwę 343 Industries na Halo Studios, sugerując, że cykl ma wkrótce nabrać nowego życia i znów trafić do grona najważniejszych projektów. Z jednej strony pomysł na remake nie jest najgorszy: twórcy mogli dokładnie poznać Unreal Engine 5, który posłuży do produkcji kolejnych gier, a przede wszystkim rozgryźć „magię Bungie” i nauczyć się tworzyć hity. Z drugiej strony sprawienie, by remake 25-letniej gry był angażujący i interesujący, nie jest łatwym zadaniem. Jaka ostatecznie jest Halo: Campaign Evolved i czy może zapewnić nowym graczom takie same emocje, jakie niegdyś wywoływał oryginał? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie w naszej recenzji.

Oryginalne Halo z 2001 roku to produkt swoich czasów. Konsolowa strzelanka z wygodnym sterowaniem, interesującą sztuczną inteligencją, charakterystyczną reżyserią, intrygującą oprawą wizualną i niezapomnianą ścieżką dźwiękową. Halo po prostu nie miało konkurencji, dlatego bardzo szybko zyskało kultowy status. Nie każda kultowa gra dobrze znosi jednak próbę czasu. Dajcie współczesnemu graczowi Fallout 2 albo pierwszego Deus Ex — a najpewniej się skrzywi. Nawet współczesna grafika nie sprawi, że te gry staną się lepsze. Głównym problemem są przestarzałe decyzje projektowe, które trudno dziś docenić. W 2011 roku pierwsze Halo doczekało się dużego remastera z podtytułem Anniversary. 343 Industries i Saber Interactive odświeżyły w nim całą oprawę graficzną, pozostawiając rozgrywkę bez zmian. Fani z pewnością ucieszyli się z reedycji, ale nowi gracze po jej wypróbowaniu nie mogli zrozumieć, jak ta gra zdobyła kultowy status.

Po Halo: Campaign Evolved oczekiwałem „prawdziwego” remake’u pierwszej gry z serii — takiego, który poprawi wszystkie przestarzałe elementy, usunie nieudane decyzje projektowe i odświeży rozgrywkę, zachowując przy tym jej największe atuty: niezapomniany klimat i przyzwoitą fabułę. W końcu to właśnie odróżnia remake od remastera. Po ukończeniu gry trudno jednak nazwać Halo: Campaign Evolved remake’iem. Owszem, Halo Studios nieco poprawiło broń, zmieniło długość niektórych lokacji i naprawiło parę problematycznych elementów oryginału. W gruncie rzeczy to jednak ta sama Halo: Combat Evolved od Bungie — z ociężałymi animacjami przeładowania, monotonnymi korytarzami, długotrwałym ostrzeliwaniem przeciwników i oldskulowym duchem. Krótko mówiąc, to kolejny produkt dla zagorzałych fanów, których nie obchodzą opinie nowych odbiorców.

Fabuła remake’u jest niemal identyczna z oryginałem. Główny bohater, Master Chief, budzi się podczas niespodziewanej inwazji obcych na flagowy okręt kosmiczny. Uciekając, ląduje na tajemniczej planecie w kształcie pierścienia, która okazuje się bronią masowego rażenia. Mimo prostoty i bezpośredniego sposobu opowiadania główna fabuła pierwszego Halo nawet po 25 latach nie przypomina drugo- czy trzecioligowego science fiction — w dużej mierze dzięki starannie przemyślanemu uniwersum, dobrej reżyserii i ścisłemu powiązaniu scenariusza z rozgrywką (przeczytajcie nasz artykuł: Najlepsze gry kosmiczne na PS4 i PS5: ekskluzywne tytuły i hity na PlayStation).

Twórcy remake’u dodali do fabuły nowe przerywniki filmowe, wzmacniając narrację i przygotowując grunt pod kolejne sequele. Ogólnie remake jest bardziej filmowy i widowiskowy od oryginału, ale wciąż zawiera kilka nieudanych wersji kultowych scen, które Bungie niegdyś wyreżyserowało z dużo większym wyczuciem. Jeśli jednak nie jesteście fanami serii albo graliście w pierwszą odsłonę jakieś dziesięć lat temu, możecie nawet nie zauważyć tych problemów z reżyserią.

Nie ma sensu rozwodzić się nad fabułą Halo: Campaign Evolved ani szczegółowo opisywać, które sceny zmieniono w remake’u i czym różnią się od oryginału. Dzięki bogatej oprawie wizualnej, większej szczegółowości i braku ograniczeń technicznych gra wygląda dobrze. Co najważniejsze, fabuły nie przepisano ani nie dostosowano do współczesnych odbiorców, więc trudno mieć pretensje o kąty ustawienia kamery czy ogólną reżyserię. Zwłaszcza że oryginał, który niegdyś zachwycał reżyserią i nieszablonowymi przejściami między scenami, dziś przypomina raczej artystyczną grę niż hit (więcej ao: Najlepsze gry kosmiczne na PS4 i PS5: ekskluzywne tytuły i hity na PlayStation).

Odświeżone przerywniki filmowe i zupełnie nowa oprawa wizualna są ważne, ale w remake’u pozostają elementami drugorzędnymi. O wiele istotniejsze jest to, jak gra sprawdza się w praktyce, bo Halo zawsze opierało się na rozgrywce. I choćby strzelanie było świetne, a przeciwnicy inteligentni, wszystkie odsłony serii łączy jeden konkretny problem, który ciągnie się z części na część — balans. Jeśli nigdy nie graliście w Halo i postanowicie przejść grę na normalnym poziomie trudności, niemal na pewno czeka was najnudniejsza, najbardziej monotonna i pozbawiona charakteru strzelnica, jaką można sobie wyobrazić. Ten problem znają nie tylko fani serii, ale też twórcy. Ci drudzy nie podjęli jednak nawet próby poprawienia balansu w remake’u, po raz kolejny zmuszając graczy do samodzielnego wyboru poziomu trudności.

Grając na normalnym poziomie trudności, po prostu nie zrozumiecie, czym Halo różni się od innych strzelanek. Strzelanie nie będzie zbyt ekscytujące, animacjom zabraknie dynamiki, a wymiany ognia już po dwóch godzinach staną się nudne i monotonne. Wydawałoby się, że wystarczy podnieść poziom trudności, a rozgrywka od razu nabierze rumieńców. Albo twórcy z Halo Studios coś zepsuli w logice działania sztucznej inteligencji przeciwników, albo celowo jeszcze bardziej uprościli rozgrywkę, bo zmiana poziomu trudności nie wpływa na wrażenia z gry. To pierwsza odsłona serii, w której nie przejmowałem się pozycjonowaniem, nie zmieniałem broni, nie chowałem się za osłonami i nie zwracałem większej uwagi na kolor pancerza obcych, by dobrać odpowiedni karabin.

W korytarzach przeciwnicy po prostu rzucają się do ataku i w ogóle nie dbają o własne bezpieczeństwo. Ulepszonym karabinem szturmowym (więcej o nim później) można bez trudu oczyścić całe poziomy bez zmiany broni — i to na poziomie Heroic. Na otwartych arenach remake wciąż oferuje jedną z najlepszych piaskownic rozgrywki, w których myślenie jest znacznie ważniejsze niż celowanie prosto w przeciwników. Dzieje się tak jednak tylko dlatego, że obcych jest za dużo, a granatów używają znacznie częściej niż w oryginale. Poza tym niemal nie zdarzają się już zabawne sytuacje znane z poprzednich gier z serii — na przykład gdy przeciwnik wyrzuca Chiefa z Warthoga i przejmuje stanowisko strzelca.

Nie naprawiono też drugiego poważnego problemu oryginału — nierównego poziomu interesujących misji i sytuacji. Niektóre fragmenty nadmiernie rozwleczono monotonnymi korytarzami, które dzięki nowej grafice wyglądają ładniej, ale nadal są po prostu korytarzami. Poziom „Library” skrócono w porównaniu z oryginałem, ale wciąż pozostaje monotonny i męczący. Następny rozdział, „Two Betrayals”, jest równie nudny. Poziomy zyskały szczegółowe tekstury i nowe oświetlenie, ale przez sztywne decyzje projektowe w pewnym momencie nie ma na czym zawiesić oka.

Gra naprawdę błyszczy dopiero na otwartych przestrzeniach. Są tu pojazdy i choćby odrobina planowania działań. Nawet na wyższych poziomach trudności nie można po prostu rzucić się w tłum i zastrzelić wszystkiego, co się rusza. Przed rozpoczęciem walki trzeba ustalić, z kim przyjdzie się mierzyć, i ocenić ogólny poziom zagrożenia. W takich chwilach remake przypomina nieco oryginalne Halo.

Twórcy wprowadzili też punktowe zmiany w rozgrywce, których nie zauważycie, jeśli dawno nie graliście w oryginał. Na przykład przebudowano fizykę pojazdów, dzięki czemu Warthog bardziej przypomina ten z Halo: Reach. Animacje i zachowanie sztucznej inteligencji zaczerpnięto z kolei z kilku współczesnych odsłon serii. Arsenał powiększono o nowe rodzaje broni, a istniejące ulepszono, upodabniając je do tych z Infinite. Podstawowy karabin szturmowy, którego w oryginale chciało się pozbyć przy pierwszej okazji, stał się bronią ostateczną, z którą można przejść całą grę, zapominając o pozostałych giwerach. Owszem, kłóci się to z pierwotnym założeniem, według którego ludzka broń była nieskuteczna przeciwko tarczom obcych, ale specjalnie mi to nie przeszkadzało — mogłem skupić się na strzelaniu, zamiast przeszukiwać ciała w poszukiwaniu amunicji i zastępczej broni. Twórcy usunęli nawet apteczki, zastępując je automatyczną regeneracją. Takich drobnych zmian jest sporo, więc nie można powiedzieć, że Halo Studios ograniczyło się do odświeżenia grafiki.

Najzabawniejsze jest to, że nawet te zmiany spotkały się z dość ostrą reakcją społeczności fanów. Szczególną krytykę wzbudziła dodana funkcja sprintu, która poważnie zmienia tempo całej kampanii fabularnej. A tak przy okazji, sprawdza się znakomicie. Wcześniej wspominałem o długich, monotonnych korytarzach — teraz bieganie nimi jest znacznie przyjemniejsze (powiązane: Najlepsze strzelanki FPP: najlepsze gry FPS na PC, PS4, PS5, Xbox i Switch).

Kolejną nowością w remake’u są trzy nowe misje rozgrywające się rok przed wydarzeniami z głównej gry. W ich trakcie Chief i sierżant Johnson przeprowadzają akcję ratunkową, by uwolnić piechurów pojmanych na statku Covenantów. Fabuła nawiązuje do uniwersum Halo, ale całość przypomina wypełniony wytartymi kliszami, kiepski film akcji. Niestety, w tych misjach nie zobaczycie niczego nowego. Halo Studios nawet nie próbowało popracować nad ich projektem i dodało więcej nużącego biegania po korytarzach statku oraz strzelania do hord przeciwników. Jakby w głównej grze było tego za mało. Jedynym zapadającym w pamięć fragmentem była walka powietrzna, ale skończyła się tak szybko, że nie zdążyłem się nią nacieszyć.

Campaign Evolved nie oferuje niczego więcej. Nie ma trybu wieloosobowego. Trzeba zadowolić się nudnymi poziomami bonusowymi i trybem kooperacji, który, swoją drogą, nie przypadł mi do gustu: negatywnie wpływa na immersję w głównym wątku i znacznie ułatwia i tak niezbyt wymagające starcia (więcej: Najlepsze gry kooperacyjne 2026: ponad 290 propozycji na PC, PS5, Xbox i Switch).

Nowa oprawa wizualna to główny powód powstania remake’u. Halo: Campaign Evolved działa na Unreal Engine 5 i oferuje grafikę, która imponuje na tle współczesnych produkcji. Jednak zwrot w stronę fotorealizmu, nadmiar odbić i przesadny kontrast negatywnie wpłynęły na ogólny styl i kierunek artystyczny. Gdyby pokazano wam dowolny kadr z poprzednich gier Halo, od razu rozpoznalibyście, z której części pochodzi. Ale gdybyście zobaczyli zrzut ekranu z remake’u, pewnie zaczęlibyście wymieniać wszystkie niedawne gry na Unreal Engine 5. (Przeczytaj nasz artykuł: Halo: Campaign Evolved zmierza na PS5. Czego oczekiwać po odświeżeniu na UE5).

Jeśli nie będziecie zwracać uwagi na estetykę, Halo: Campaign Evolved zaoferuje wam piękne krajobrazy, szczegółowe lokacje i przyjemne oświetlenie. Gra prezentuje się szczególnie dobrze na otwartych przestrzeniach. Ponieważ jednak większość przygody rozgrywa się w monotonnych korytarzach, nie da się w pełni nacieszyć oprawą. Bieganie po tych samych ogromnych pomieszczeniach z błyszczącymi powierzchniami męczy równie mocno jak w oryginale z rozmytymi teksturami i kanciastymi obiektami. Na mapach jest niewiele obiektów, a naprawdę zapierające dech w piersiach miejsca, które chciałoby się podziwiać poza walką, można policzyć na palcach jednej ręki.

Modele postaci i przeciwników wyglądają świetnie. Broń zaprojektowano dobrze, ale animacje strzelania i przeładowywania odbierają przyjemność z wymian ognia. Można odnieść wrażenie, że w Halo Studios nie ma pracowników znających się na broni palnej ani specjalistów rozumiejących dynamikę starć.

Optymalizacja Halo: Campaign Evolved stoi na poziomie „Unreal Engine 5 prosto z pudełka”. Spadki liczby klatek, kombinowanie z tamburynem, żeby uzyskać stabilną wydajność, i inne nieprzyjemne problemy z FPS-ami — wszystko to znajdziecie w grze. Grałem w remake na PC i szczerze mówiąc, zaskoczyła mnie liczba artefaktów graficznych. Na otwartych przestrzeniach efekty światła i cienia rozpadały się na drobne punkty, co męczyło wzrok. Jednocześnie odległe obiekty często były rozmyte, jakbym uruchomił grę na PS5.

Halo: Campaign Evolved to kolejny kontrowersyjny powrót klasyka, który bardziej przypomina solidny remaster niż pełnoprawny remake. Projekt nie wnosi nic nowego i poza grafiką nie ma się czym pochwalić. Balans rozgrywki, już wcześniej dość dyskusyjny, został całkowicie zepsuty: sztuczna inteligencja przeciwników nie próbuje już przechytrzyć gracza, broń stała się bardziej zabójcza, a jedynie dodana funkcja sprintu sprawia, że rozgrywka jest żwawsza i pozwala przebiec przez nudne, monotonne poziomy z korytarzami. Owszem, oprawa robi wrażenie, ale problemy z optymalizacją i artefakty graficzne utrudniają czerpanie z niej przyjemności.

Campaign Evolved stało się poligonem doświadczalnym dla Halo Studios, gdzie twórcy testowali Unreal Engine 5, a Microsoft postanowił po prostu sprzedać grę jako pełnoprawny tytuł. Szybko przygotowane misje będące prequelem zdecydowanie nie są warte zakupu tego pseudoremake’u. Jednocześnie Halo to ważny kamień milowy w historii gier i zasługuje na waszą uwagę. Jeśli naprawdę chcecie zgłębić temat, lepiej sięgnąć po Master Chief Collection. Znajdziecie tam działający tryb wieloosobowy i najlepsze gry z serii stworzone przez Bungie.