Choć uniwersum Obcego to żyzny grunt dla gier wideo, nieustannie nękają je niepowodzenia: niezbyt udany reboot AvP i katastrofalny Alien: Colonial Marines całkowicie zniweczyły wszelkie nadzieje na świetlaną przyszłość serii w branży gier. Sytuacja zmieniła się jednak po premierze Alien: Isolation.

Tym razem produkcję powierzono Creative Assembl, studiu wcześniej zajmującemu się wyłącznie grami strategicznymi z serii Total War. Choć wiadomość ta została przyjęta z obawą, można śmiało powiedzieć, że brytyjskie studio niespodziewanie prześcignęło samo siebie i osiągnęło niemożliwe. Już od pierwszego, cholernego strzału! Ale po kolei.

FABUŁA: Fabuła jest bezpośrednią kontynuacją filmu Obcy Ridleya Scotta i przenosi nas 15 lat po wydarzeniach z filmu. Córka Ellen Ripley, Amanda, od lat próbuje odnaleźć swoją matkę. Trafia na stację kosmiczną Sewastopol, gdzie dostarczono rejestrator danych lotu Nostromo. Jego nagrania mogą rzucić światło na to, co stało się ze statkiem i gdzie zniknęła matka Amandy. Po dotarciu na miejsce Amanda odkrywa jednak, że stacja rozpada się, pełna oszalałych androidów i nieprzyjaznych ludzi. Ale najgroźniejszy wróg dopiero przed nią...

ROZGRYWKA: Pierwszą i najważniejszą rzeczą, którą musisz zrozumieć, jest to, że NIGDY nie będziesz bezpieczny. To iluzja jak w żadnej innej grze. Szczerze mówiąc, nigdy nigdzie nie spotkałem się z tak przerażającą i niepokojącą rozgrywką. Ukończenie gry zajmuje co najmniej 15 godzin, a przez cały czas będziesz zachowywać się nieheroicznie. Obcy reaguje na każdy dźwięk, jest uważny i cierpliwy, inteligentny, nieskrępowany ustalonymi schematami zachowań i całkowicie, absolutnie nieprzewidywalny. Co więcej, potrafi uczyć się na własnych błędach.

Pozwólcie, że podam przykład: kiedyś, podczas innego pojawienia się Obcego, postanowiłem odwrócić jego uwagę generatorem dźwięku. I gdy tylko go użyłem, Obcy o tym pamiętał i wyciągnął odpowiednie wnioski. Następnym razem, gdy spróbowałem tej sztuczki, rzucił się nie w stronę źródła dźwięku, ale w jego stronę. Sprytne, prawda?

A kiedy na przykład ukrywasz się przed nim w szafce, to jest to czysta panika. Obcy wyczuwa Ripley nawet w schronie. Jeśli nabierze podejrzeń, powinieneś natychmiast zdjąć czujnik ruchu, odsunąć głowę od kraty w drzwiach i wstrzymać oddech. Napięcie w tym momencie jest tak duże, że twoja twarz się rozciąga, a ty łapiesz oddech.

Oczywiście w grze spotkamy broń, ale przyda się ona tylko przeciwko ludziom i androidom, i to nie zawsze. Prawdą jest, że w niektórych sytuacjach używanie broni jest zdecydowanie odradzane, w przeciwnym razie stworzenie przybiegnie na dźwięk strzałów. Co więcej, w lokacjach porozrzucane są wszelkiego rodzaju łupy i plany: apteczki, granaty rozpraszające, ładunki EMP, granaty hukowe, koktajle Mołotowa i tak dalej.

Chociaż można jakoś pozbyć się androidów i ludzi, takie sztuczki nie zadziałają na Obcego. Zabicie go jest niemożliwe, ucieczka po jego zauważeniu jest praktycznie niemożliwa, a przepędzenie go na dłużej również jest niemożliwe. Jedynym sposobem na przetrwanie jest zabawa w chowanego z tym przebiegłym stworzeniem.

UWAGA: A tak przy okazji, wielu pewnie zastanawiało się, dlaczego jedynego kosmity nie da się rozwalić na kawałki strzelbą? Pozwólcie, że wyjaśnię: w grze mamy do czynienia z Pretorianinem – elitarnym strażnikiem Roju, którego można pokonać tylko karabinem pulsacyjnym. Jego charakterystycznymi cechami są chodzenie na dwóch nogach, potężna budowa ciała oraz pancerne panele na plecach i klatce piersiowej.

CECHY: Jednym z głównych elementów gry jest sama atmosfera filmu; tutaj widzimy Obcego Ridleya Scotta. Sceneria filmu jest idealnie oddana: ogromne monitory CRT, sprzęt z analogowymi przełącznikami, komputery z lat 80., niezliczone migające diody na panelu komputera, „przenośne telewizory” i tak dalej.

Dużą częścią gry jest muzyka i dźwięk w ogóle. O mój Boże, to niesamowite! Do nagrania ścieżki dźwiękowej zaproszono nie tylko tę samą orkiestrę, która grała oryginalną muzykę filmową, ale także połowę dźwięków, które wydawały syreny. Jęk kadłuba stacji, szum systemu wentylacyjnego, hałas systemu komputerowego, dźwięk tego właśnie czujnika ruchu – wszystko to tworzy potężną atmosferę i mocno uderza nostalgią.

Ostatecznie mamy dobry thriller z przyzwoitą fabułą. Brakuje słów, żeby go opisać. Trzeba w niego zagrać, trzeba poczuć strach. Polecam. Moja ocena to 9/10.