Among Us

Among Us — casualna wieloosobowa gra online oparta na dedukcji społecznej. Mechanika jest uproszczoną i przyspieszoną wersją „Mafii”: od 4 do 10 graczy stara się przetrwać, wykonując najprostsze zadania, ale jeden z nich jest w rzeczywistości zdrajcą. Aby wygrać, musi wyeliminować innych członków drużyny, stale unikając wykrycia i usunięcia z grupy. W zależności od zasad serwera, średni czas rozgrywki wynosi od 3 do 15 minut.

Podobnie jak inne casualowe gry, Among Us jest maksymalnie uproszczona. Nie ma w niej skomplikowanej fabuły, rozległego świata ani długiego rozwoju postaci. Nawet postacie wyglądają identycznie i różnią się tylko kolorem. Do personalizacji dostępne są zwierzęta domowe i skórki z kapeluszami. Mapy składają się z zestawu pomieszczeń połączonych korytarzami. Sterowanie ogranicza się do kilku działań, przeglądania mapy i poruszania się.

Pole widzenia — ważna część rozgrywki. Gracze nie widzą całego korytarza ani pokoju od razu, a jedynie przestrzeń w określonym promieniu wokół siebie. Przedmioty w polu widzenia tworzą ciemne plamy, za którymi nic nie widać. To skłania do bycia uważnym, rozglądania się i sprawdzania kątów.

Dla pokojowych na mapie rozrzucone są liczne najprostsze zadania w formacie „połącz przewody według koloru”, „przełącz włącznik”, „zeskanuj”, „załaduj dane” i tak dalej. Zadania dzielą się na wspólne i unikalne dla każdego gracza. Wykonując wszystkie z nich, pokojowi automatycznie wygrywają.

Dla zdrajcy zadania zamieniają się w cele sabotażu. Złamanie elektryczności zmniejszy pole widzenia pokojowych, a ich zabicie będzie łatwiejsze. Awaria łączności uczyni kamery bezużytecznymi. Sabotaż krytycznych systemów, takich jak reaktor jądrowy, postawi pokojowych na krawędzi przegranej. Wszystko to można zrobić jednym naciśnięciem na mapie sabotażu, pozwalając zdrajcy fizycznie znajdować się na drugim końcu mapy.

Zarówno jedni, jak i drudzy po śmierci nie znikają, a pozostają w formie ducha. Nie mogą komunikować się z żywymi członkami drużyny, głosować, zabijać ani zgłaszać ciał, ale mogą przechodzić przez ściany, otwierać drzwi i mają szerokie pole widzenia. Członkowie drużyny mogą kontynuować wykonywanie swoich zadań, a zdrajcy, jeśli jest ich w grupie więcej niż jeden, mogą łatwo sabotować.

Jeśli gracz znalazł się w drużynie pokojowych, to musi:

Taktyka członków drużyny jest prosta. Chodzić w grupie, obserwować się nawzajem, nie oddalać się. Dokładnie znać mapę, rozumieć, kto i skąd mógł i nie mógł przyjść. Należy również znać połączenia systemu wentylacji, w którym może poruszać się wróg.

Jeśli gracz okazał się zdrajcą (impostorem), to musi:

Taktyka zdrajcy jest nieco bardziej skomplikowana. Musi on przyczaić się na samotnego niewinnego, w odpowiednim miejscu bez świadków, zapewniając sobie alibi. W idealnym przypadku — aby ktoś widział go w innym miejscu. Zazwyczaj trzeba spowodować krytyczną awarię i w powstałym zamieszaniu zlikwidować kogoś w ukryciu. Niektóre mapy pozwalają uciec z miejsca zbrodni przez wentylację, ale bez znajomości mapy i odrobiny szczęścia zawsze można wpaść w pole widzenia obserwatora.

Po odkryciu ciała zwoływana jest dyskusja. Każdy gracz wyraża swoją opinię, kto mógł to zrobić, przedstawia dowody i głosuje za wykluczeniem z grupy tego gracza, którego podejrzewa. Wylot z grupy oznacza śmierć postaci, ale głosów może nie wystarczyć do podjęcia decyzji.

Często dowodów brakuje i trzeba logicznie określić zdrajcę: znając mapę, miejsce morderstwa i kto skąd przyszedł. Zadaniem zdrajcy jest nie tylko odwrócenie od siebie podejrzeń, jeśli takie istnieją, lub obalenie oskarżenia, jeśli moment zbrodni został zauważony przez kogoś, ale także skuteczne obwinienie niewinnego. W ten sposób można zabić od razu dwóch członków załogi.

Sukces ze strony mordercy osiąga się dzięki symbiozie odpowiednich działań i pewnego kłamstwa. Mało jest po prostu imitować niewinnego, unikając przy tym zbędnych oczu, wyłączając komunikację i oświetlenie. Należy przekonująco udowodnić, że nie masz z tym nic wspólnego, a żółty lub zielony — nic nie robią, zachowują się podejrzanie i nie mają alibi.

Z darem przekonywania ważne jest, aby nie przesadzić. Aktywnie agitując przeciwko komuś — wylecisz razem z nim. Całkowicie milczysz — boisz się, knujesz podstępny plan, na wyjście. Jednoznacznie twierdzisz coś — oznacza to, że celowo oskarżasz. Drgnął ci głos na niespodziewane pytanie — złapany, zdrajco! Podczas dyskusji trzeba starannie stawiać akcenty i rozumieć ludzką psychologię.

Jeśli zdrajców będzie dwóch lub trzech, to znacznie zmieni to społeczną część Among Us. W końcu zdrajcy to nie przyjaciele, a po prostu partnerzy. Jeśli jeden zostanie ujawniony, drugi będzie musiał zdradzić pierwszego, a nie go bronić. W przeciwnym razie wszystkim stanie się jasne, że ta parka jest razem.

Emocjonalne napięcie wzrasta, gdy używa się czatu głosowego zamiast tekstowego, a gra toczy się między znajomymi, a nie losowymi graczami. Znając, jak reagują przyjaciele na stres lub kłamstwo, łatwiej ocenić — czy to normalne zachowanie, czy znajomy coś ukrywa. A może jest tak PRO w komunikacji, że starannie imituje naturalną reakcję?

Wszystkie te możliwości w głowie jeszcze bardziej zanurzają gracza w proces.

Na koniec 2020 roku w Among Us były trzy mapy, funkcjonalnie składające się z małych i dużych pomieszczeń, połączonych wąskimi korytarzami. Na mapie nie ma jednoznacznie bezpiecznego miejsca, gdzie można zebrać się w grupę i przeczekać. Ale zazwyczaj jest jedno bardzo niebezpieczne miejsce, do którego lepiej wchodzić w trójkę, oraz para niebezpiecznych pomieszczeń, w których nie warto się zatrzymywać.