Atomic Heart

Главny bohater — major Siergiej Nieczaew, znany jako R-3 — specjalny agent KGB, któremu powierzono szczególnie niebezpieczną misję. W fabryce zawiodła system zarządzania robotami i te, zamiast pomagać ludziom, zaczęły zabijać swoich właścicieli. Należy zatrzymać to szaleństwo, znaleźć i unieszkodliwić sprawców, jednocześnie zagłębiając się w zawiłości planów sowieckiej partnomenklatury i dyrektora Przedsiębiorstwa, genialnego wynalazcy Dmitrija Sieczenowa.

Świat Atomic Heart znacznie różni się od naszej rzeczywistości dzięki nowatorom, którzy samodzielnie rozwiązują problemy, nad którymi zwykle pracują całe instytuty przez dziesięciolecia. W latach 30-tych młody Sieczenow wynalazł „polimer” — płynne programowalne połączenie ciężkiej wody i krzemu.

Odkrycie uruchomiło sowiecką program robotyki, dla której rząd przydzielił rozległy teren, nazwany Przedsiębiorstwem 3826. Tam najlepsi naukowcy i inżynierowie założyli naukogrady „Wawilow”, „Pawłow”, „Teatr”, „Czelomej” i inne, a Sieczenow kierował nimi i kontynuował doskonalenie „polimeru”.

II wojna światowa w świecie Atomic Heart jednak zdarzyła się, jednak ZSRR szybko pokonał Niemcy, które pod koniec wojny wypuściły „brązową zarazę” — potężną genetycznie zmodyfikowaną broń biologiczną.

Dotknięty nią bardziej niż inni, ZSRR przeniósł pracochłonne rolnictwo, budownictwo i przemysł na roboty, a kreatywne i naukochłonne dziedziny działalności na ludzi. Dzięki temu już pod koniec lat 40-tych kraj stał się liderem rozwoju: reaktory zimnej syntezy, lewitujące pociągi, latające drony i maszyny, komputery kwantowe, oraz Gagarin, który podbił kosmos 10 lat wcześniej.

Do 1955 roku, momentu rozpoczęcia wydarzeń w grze, Sieczenow poprawił swoje wynalazek do „neuro-polimeru”. Substancja bezboleśnie integruje ludzką świadomość w jedną sieć z innymi ludźmi, robotami i komputerami z nieskończoną ilością wiedzy, pozwalając na natychmiastową wymianę wiadomości, zarządzanie techniką lub naukę czegoś nowego. Przed nami — masowa polimeryzacja ludności ZSRR i podbój Marsa.

Nie ma bezszwowego otwartego świata w Atomic Heart, nie można wędrować, gdzie i kiedy się chce, ani wrócić do tyłu. Naprzemiennie, większość lokacji składa się z rozległych „korytarzowych” poziomów, mniejsza — z dużych otwartych przestrzeni. W ten sposób połączono podejścia charakterystyczne dla korytarzowych strzelanek i dla gier w otwartym świecie.

Przedsiębiorstwo 3826 znajduje się w biomie łąkowo-leśnym z górskim i jeziornym krajobrazem, i jest wzorem spokojnego życia. Pola i farmy, osady i wioski, domki turystów, obiekty infrastruktury i gospodarki, połączone siecią dróg samochodowych i różnorodnych robotów, które dbają o teren i wykonują przewidziane operacje. Prawdziwa utopia.

Podążając za zasadami tajności obiektów w ZSRR, tylko zanurzając się pod ziemię rozumiesz jego prawdziwą kolosalną skalę. Ulevel to pełnoprawne fabryki, centra naukowe, zakłady, laboratoria, kompleksy medyczne, parki agroprzemysłowe itd. Jeśli otwarte przestrzenie są utrzymane w jednolitym stylu, to tutaj projektanci nie powtarzali się, a każdy poziom zyskał swoją unikalną cechę, zestaw własnych stylów dekoracji, dekoracji i poszczególnych przedmiotów.

Żadnych obcych kapitalistycznych wzorców. Wszystko — od plakatów i animacji, ubrań i projektów wnętrz, po różne modele maszyn, architekturę budynków i pomników w Atomic Heart wykonane jest w stylu wizualnym retro-sowieckiego, socmodernizmu, awangardy i empire.

Fabuła Atomic Heart jest oryginalna i dobrze przemyślana, pełna detali, zawiera kilka niespodziewanych zwrotów akcji i zakończeń. Zmagania Siergieja z robotami-hornymi — to tylko zasłona dla tak skomplikowanych tematów, jak niebezpieczeństwa, które rodzi postęp, wpływ i rola jednostki w historii, ingerencja dyktatury w życie twórcy. Scenarzyści zdołali stworzyć „szarość moralną” bez jednoznacznie dobrych i złych postaci i wydarzeń.

Narracja zaczyna się od prologu, w którym bezgranicznie oddany Szczełonowowi cyborg Nieczaew otrzymuje ulepszenie w postaci polimerowej rękawicy. To także towarzysz HRAZ, najważniejsza postać fabuły, ponieważ w niedalekiej przeszłości bohater Atomic Heart stracił pamięć. Relacje między nim, Szczełonowem i HRAZ-em stanowią główną oś fabularną.

Sztuczna inteligencja prowadzi zadania, podpowiada trasę, wyjaśnia trudne momenty, opowiada o świecie gry, robotach i ludziach, a nawet odkrywa historię Nieczaewa. Przedstawia się w postaci stereotypowego bohatera akcji: niezbyt bystrym weteranie wojny z zespołem stresu pourazowego, przeklinającym z byle powodu.

Innych postaci jest mało, ich wizerunki nie wychodzą poza znane archetypy strzelanek, ale są rozwijane dzięki dobrze zarysowanym charakterom, wystarczającym do wyjaśnienia historii czasu i zrozumiałej motywacji. Historia jest liniowa od początku do końca, nie oferuje pobocznych zadań fabularnych, a tempo wzrasta po pierwszej trzeciej. Sceny przerywnikowe są dobrze zrealizowane i wyreżyserowane.

System walki opiera się na intensywnym ruchu do przodu z rozdzielaniem androidów i innej organicznej materii na części za pomocą samodzielnie wykonanych narzędzi przy wsparciu zdolności rękawicy. W zależności od typu, broń pozwala na siekanie, cięcie lub miażdżenie przeciwników. Wszystkie uderzenia odbijają się na ich ciałach.

Każda broń ma kilka stylów uderzeń, a także indywidualne zależności szybkich-słabych, wolnych-silnych uderzeń, tryb alternatywny. Można unikać ataków wroga, biegając, skacząc lub wykonując uniki w bok, ale nie ma bloku ani przewrotu, jednak napotkanych wrogów można odepchnąć podstawowym atakiem rękawicy.

Zdolności rękawicy — zamrażanie, kula ognia, uderzenie prądem, wydzielanie polimeru, wznoszenie się w górę — otwierają nowe schematy taktyczne, ale nie przewidziano kombinacji między nimi a innymi działaniami. Jeszcze rękawica uzasadnia rozwój polimerowego organizmu Nieczajewa i otwiera możliwość hakowania robotów i mechanizmów.

Ponieważ akcja dzieje się w głębi ZSRR, broni jest mało — kilka opcji broni palnej, kilka futurystycznych energetycznych dział i swoisty odpowiednik RPG. Każdy typ ma swoją fizykę strzału, a strzelanie jest ogólnie przyjemne. Element strzelanki włącza się, gdy gracz zgromadzi wystarczającą ilość amunicji lub zasobów do ich wytworzenia.

Gra solo — standardowy zestaw aktywności: poruszamy się do przodu, eksplorujemy poziom, pokonujemy wszystkich napotkanych wrogów, rozwiązujemy zagadki, znajdujemy sekrety, studiujemy lore poprzez zapiski i wiadomości, odkurzamy lokacje, wzmacniamy postać. Ponieważ jest mało przerywników, są one rekompensowane ciągłymi sprzeczkami między towarzyszami.

Okazjonalnie spotykamy unikalnych bossów, których silne i słabe strony należy dostosować do stylu gry. Rozwój pozwala na bezkarne zmienianie buildu postaci i jest typowy dla strzelanek. Wysysamy polimer z pokonanych wrogów, gromadzimy, kupujemy pasywne perki, które wpływają na podstawowe parametry postaci (zdrowie, prędkość ruchu, pojemność ekwipunku itd.). Możemy też wydawać na aktywne umiejętności rękawicy, czyniąc je mocniejszymi, bardziej wszechstronnymi lub po prostu użytecznymi.

Tempo rozgrywki wzrasta w korytarzowych poziomach, gdy Atomic Heart aktywnie spamuje mobami i na różne sposoby próbuje zabić gracza, a spada w otwartych przestrzeniach. Ale nie można się rozkoszować widokami, relaksując się w „Moskwiczu”, ponieważ szybko odradzający się robotnicy naciskają na gracza jak w jakimś Dark Souls. Balans jest ustawiony tak, że niedobór zasobów będzie zawsze, jednak eksplorując świat można znaleźć przydatny schemat na broń lub jej ulepszenie, co uczyni bohatera ogólnie silniejszym.