Wszystkie recenzje Atomic Heart

Twórcy są niesamowici. Udało im się dopracować grę do perfekcji i nie poddali się, gdy pojawiły się trudności.

Moje pierwsze wrażenie było po prostu zachwycające! Optymalizacja w momencie premiery była po prostu niesamowita. Nie zauważyłem żadnych znaczących błędów ani lagów przez 8 godzin gry.

Mój stary dobry 1060 6 GB działał płynnie i bezproblemowo na średnich/wysokich ustawieniach.

Gra początkowo przypomina mi BioShocka, ale to nie psuje ogólnego wrażenia.

Fajne moby, świetne dubbingi, ciekawe postacie drugoplanowe.

Bardzo dziękuję za możliwość zagrania w tak wysokiej jakości grę!

Gra ma bardzo klimatyczny klimat.

Muzyka w grze jest świetnie dobrana.

Oprawa wizualna jest po prostu oszałamiająca.

Polecam zagrać.

Hmm, co mogę powiedzieć? Gra wygląda na tyle nietypowo, że przyciąga uwagę, do tego sowiecki klimat, co jest nie lada wyczynem dla rosyjskiego gracza, który uwielbia postradzieckie gry, takie jak Metro i S.T.A.L.K.E.R. Mam nadzieję, że gra będzie warta uwagi. Kupię ją niezależnie od tego, czy odniesie sukces, czy nie, bo takie gry to prawdziwe skarby.

Szalony styl, szalone dubbingi, góra nawiązań i memów, niesamowita walka, rozbudowana mechanika, mnóstwo mięsa, broni i walki wręcz – projekt wszystkiego, od lokacji po roboty, jest niesamowity. Pokoje z zagadkami są naprawdę fajne (choć sterowanie w strzelance bywa nieco dziwne). Otwarty świat jest nieco słaby (to w zasadzie korytarz), a transport jest praktycznie bezużyteczny. Ale to gra, w którą trzeba zagrać. Wszystkie słabe punkty (za co 4/5) są z nawiązką rekompensowane przez unikalność i ręcznie wykonany, wysokiej jakości design gry.

W zasadzie rozgrywka jest bardzo dobra, ale fabuła, jak dla mnie, jest nudna i rozwleczona, nie mogłem jej opanować, ale gra pod względem rozgrywki i grafiki jest bardzo dobra

Niewyobrażalna magia cyberpunkowego klimatu sowieckiego robiła ogromne wrażenie, jakby w tworzeniu gry brała udział cząstka każdego mieszkańca Związku Radzieckiego!

Nudne, mdłe, bezużyteczne... Ciągle pojawiające się boty naprawcze, które odradzają moby i kamery, niszczą skradankowy aspekt tej gry. Irytujące misje typu „rozwiąż problem od środka” są irytujące. Wszystkie moby są tego samego typu, a przeciwników nie ma. Irytujące jest to, że podczas otwierania zamków lub rozmów z postaciami niezależnymi (NPC) możesz zostać zaatakowany przez wrogów (którzy, nawiasem mówiąc, będą stale naprawiani przez boty naprawcze). Albo pozwól mi zabić wszystkich porządnie bez wskrzeszania, albo pozwól mi rozwiązać te idiotyczne minigry z otwieraniem zamków bez żadnych przerw. Minigry to zupełnie inna sprawa – psują całe doświadczenie strzelanki. Dosłownie upchnięto ich 100 500 w każdym kącie. Co to za minigierka z otwieraniem zamków, którą od czasu do czasu przerywa … Czytaj całość

To jedna z najlepszych strzelanek, w jakie grałem. Charyzmatyczna postać, klimat ZSRR i dobra grafika. Polecam każdemu.

Gdyby była w widoku trzecioosobowym, dałbym jej 10+. To nasza gra, 100%. Kupiłem ją wczoraj, spędziłem półtorej godziny grając i dla mnie już teraz jest warta zachodu. Cieszę się, że w nią zagrałem. Dzięki twórcom. Czekam, aż będzie w widoku trzecioosobowym, żebym mógł dać jej 100%.

O grze Atomic Heart, którą zamówiłem w przedsprzedaży za 3600 rubli. Czekałem więc i ukończyłem. Przeżyłem ból, gniew i rozczarowanie, zmyłem brud z mojej spluniętej duszy i teraz mogę powiedzieć jednoznacznie: nie potrzebuję takich gier z Rosji. Spodziewałem się inteligentnego, przemyślanego doświadczenia, czegoś w stylu Somy, ale się myliłem. Grając w Atomic Heart, nie mogłem pozbyć się wspomnienia, jak bardzo podobało mi się granie Isaakiem Clarke'em, Carlem Crane'em, Larą Croft i innymi uwielbianymi bohaterami. Chciałem być na ich miejscu, wczuć się w ich sytuację i walczyć u ich boku. I jak bardzo chciałem zdystansować się od tego wichrzyciela, majora Nieczajewa, przez całą grę. Okropne! Nigdy w swojej karierze nie spotkałem tak odrażającego protagonisty. Nie będę tracił czasu na opis… Czytaj całość

Przykład tego, jak radziecki retrofuturyzm i genialne remiksy popowych hitów, otulone nostalgiczną otoczką, mogą zostać pogrzebane pod górą duszącej rozgrywki i beznadziejnego żenady. Rosyjski Bioshock okazał się monotonnym symulatorem niekończącego się łamania zamków klikerowych i ponure przedzieranie się przez identyczne lochy w imię kolejnej fiolki fabularnej, gdzie głównymi towarzyszami są hiszpański wstyd, prostackie dialogi nieznośnie głupiego majora Nieczajewa i uporczywe molestowanie seksualne ze strony napalonej szafki. Próba stworzenia otwartego świata przez Mundfisha zaowocowała wyrafinowaną kpiną z gracza: spokojne eksplorowanie lokacji jest absolutnie niemożliwe, ponieważ jesteś nieustannie atakowany przez hordy puszek, a irytujące roboty-pszczoły naprawiają je szybciej, niż N… Czytaj całość

To naprawdę świetna gra, która urzekła mnie fabułą i rozgrywką na kilka dni, a nawet zmusiła do zmiany regionu na Steamie (i nie żałuję). Dziękujemy Mandfish za legendarną pierwszą Bombę Atomową z czterema dodatkami. Czekamy na drugą!

Doskonała, klimatyczna gra.

Działa płynnie na maksymalnych ustawieniach, nawet na RTX 20x. Myślę, że firmy AAA z niepokojem obserwują tego typu optymalizację.

Fabuła jest fajna, a wątki fabularne bardzo dobrze wpisują się w mentalność i rolę bohatera. Zrozumienie roli bohatera może prowadzić do szczęśliwego zakończenia :).

Wizualnie to bardzo przyjemna gra.

Jedną z wad, którą zauważyłem, jest ograniczona możliwość docenienia piękna świata zewnętrznego ze względu na ogromną liczbę wrogów i przeszkód.

Otwarty świat jest trochę słaby (to w zasadzie korytarz), a transport praktycznie bezużyteczny. Ale zdecydowanie warto zagrać. Gra na początku przypomina BioShocka, ale to nie psuje ogólnego wrażenia. Fajne moby, świetne dubbingi, ciekawe postacie drugoplanowe. Bardzo dziękuję za możliwość zagrania w tak wysokiej jakości grę!

Nie kupiłem tej gry sam; ma ją znajomy. Długo na nią czekałem i naprawdę podobała mi się moja pierwsza rozgrywka. Ma świetną fabułę i fantastyczny system walki. Baba Zina i jej chatka są po prostu niesamowite. Robot Tierieszkowa również zachwyciła mnie swoimi przemyśleniami na temat innych robotów. Polecam każdemu zagrać w to arcydzieło. Z niecierpliwością czekam na dodatek.

Zdecydowanie zagrajcie! Szkoda, że ​​twórcy nie wprowadzili żadnych poprawek błędów, ale to fantastyczna gra! Na początku jest irytująca, potem wkurza... ale w końcu nie można się od niej oderwać!

Atomic Heart pozostawiło po sobie bardzo przyjemne wrażenie. Gra ma swój własny charakter i styl, przez co trudno ją pomylić z czymkolwiek innym. Choć nie wszystko jest perfekcyjnie wykonane, wiele można wybaczyć za jej unikalny świat, muzykę i klimat.

Ogólnie rzecz biorąc, gra naprawdę mi się podobała, pomimo faktu, że rozgrywka została skopiowana z kilku gier, głównie z BioShocka, ale twórcy naprawdę udało się uchwycić atmosferę radzieckiej przeszłości.

Przynajmniej rosyjscy programiści wymyślili coś porządnego.

Gdyby tylko nie nękali wąsatych typów, mogliby dodać więcej robotów o innym wyglądzie.

Najlepsza gra, jaką kiedykolwiek widziałem i w jaką grałem, grałem w nią ponad 13 razy na poziomie trudności Armageddon i grałbym dalej, ale grałem też w fabularne DLC, ale moja dusza nie pozwala mi ukończyć ostatniego DLC, ponieważ jeśli je ukończę, zrozumiem, że historia się skończyła i nie będzie kontynuowana, ponieważ jest tak wiele fajnych rzeczy w tej grze (przy okazji, proszę usuńcie to pudełko z teksturami wodospadu, ponieważ za każdym razem chcę je wziąć, ale nie mogę. I nie rozumiem, grałem w to wiele razy, ale w lewym dolnym rogu, tam gdzie jest sala z graczami lub kimś, nie rozumiałem, są skrzynie za płotami, nadal nie wiem, jak je zebrać, próbowałem nawet wspiąć się na górę, aby się tam dostać.