O grze Atomic Heart, którą zamówiłem w przedsprzedaży za 3600 rubli. Czekałem więc i ukończyłem. Przeżyłem ból, gniew i rozczarowanie, zmyłem brud z mojej spluniętej duszy i teraz mogę powiedzieć jednoznacznie: nie potrzebuję takich gier z Rosji. Spodziewałem się inteligentnego, przemyślanego doświadczenia, czegoś w stylu Somy, ale się myliłem. Grając w Atomic Heart, nie mogłem pozbyć się wspomnienia, jak bardzo podobało mi się granie Isaakiem Clarke'em, Carlem Crane'em, Larą Croft i innymi uwielbianymi bohaterami. Chciałem być na ich miejscu, wczuć się w ich sytuację i walczyć u ich boku. I jak bardzo chciałem zdystansować się od tego wichrzyciela, majora Nieczajewa, przez całą grę. Okropne! Nigdy w swojej karierze nie spotkałem tak odrażającego protagonisty. Nie będę tracił czasu na opisywanie wszystkiego, co mi się w tej grze nie podobało. Chcę porozmawiać o czymś innym. Podczas niedawnej dyskusji o grze, młody mężczyzna powiedział mi dosłownie: „Wybaczę Atomic Heart wszystko, tylko dlatego, że jest rosyjska”. To w zasadzie wszystko, co musicie wiedzieć o wysokiej ocenie gry w Rosji. Początkowo dałem jej 2 gwiazdki. Ale ponieważ zostałem zbanowany za moją recenzję na VK Play, obniżam ocenę do 1 gwiazdki. Niestety, zdegenerowaliśmy się kulturowo i duchowo. Zakochaliśmy się w brudzie. Jaka szkoda!