Batman: Arkham Knight — przygodowa gra akcji z perspektywy trzeciej osoby. Minęło dziewięć miesięcy od wydarzeń w Arkham City. Joker nie żyje, a... Więcej informacji
Skończyłem „Batman: Arkham Knight”
Chyba nikt nie zaprzeczy, że wśród gier Batman jest tą, która najlepiej trzyma się materiału źródłowego, zachowując najdrobniejsze szczegóły postaci, świata i nastroju. Rozważając, jak dobra jest gra, należy z pewnością wziąć pod uwagę jej wierność materiałowi źródłowemu i to, jak odważnie twórcy niekiedy podejmują kroki pod koniec, uśmiercając (!) postacie i rozwijając ich motywacje i działania. Fabuła jest pod tym względem całkiem satysfakcjonująca, nawet jeśli spaja ją materiał źródłowy, kilka zwrotów akcji, sceneria i Rycerz Arkham, którego tożsamości każdy, kto choć trochę zna Batmana, odgadł. Ale porozmawiajmy więcej o grze.
Batman to wciąż wspaniała gra, w którą przyjemnie się gra, ALE wciąż działa na tych samych starych schematach (skradanie się, walka, detektyw, ale z kilkoma dodatkowymi funkcjami) plus samochód, który jest praktycznie nie do odrzucenia. Rozgrywka stała się ciekawsza, ale gra jest niewolnikiem własnych mechanizmów, stając się po prostu powtarzalna. W tej konkretnej serii sprawia wrażenie, jakby twórcy chcieli rozwijać rozgrywkę, ale jednocześnie bardzo ostrożnie podchodzili do zagłębiania się w jej głębię, po prostu bojąc się zepsuć to, co już istnieje. A jednak wstyd zaprzeczyć, że rozbudowana scenografia, wrażenie rozmachu i okazjonalne ciekawe momenty umiejętnie przełamują nudę.
Chciałbym również powiedzieć kilka słów o zadaniach pobocznych. Choć rzadko są dobrze wykonane, jednowymiarowość celów każdego z nich może stać się powtarzalna. Jasne, ukończenie ich wszystkich może być interesujące, ale jakkolwiek na to spojrzeć, to po prostu dojenie do satysfakcji. Jeśli ukończyłeś misje w każdym zadaniu pobocznym, wiesz już, jak będzie wyglądała większość kolejnych. Ich obecność i obowiązek ukończenia w wielkim finale są uzasadnione, ale wolałbym więcej kreatywności w ich rozwoju. Fabuła momentami jasno daje do zrozumienia, że zasługują na choć odrobinę uwagi, ale dla mnie „trochę” było w sam raz.
A jednak były też momenty dość rozczarowujące. Poza wymuszonym użyciem samochodu, Enigma był pierwszym, który mnie rozczarował. Całkowicie stracił możliwość igrania z Batmanem, próbowania zrobienia z niego głupca. Po prostu zaczął mu wciskać wyścigi i misje testujące umiejętności w zadaniach pobocznych, zostawiając zadania wymagające myślenia gdzieś w głębi gry, tak niepotrzebne, że nie sposób nie poczuć jego postępującego szaleństwa, nawet w porównaniu ze starą Enigmą. Strach na Wróble był również nieprzyzwoicie niedoreprezentowany. To można by wybaczyć bez problemu, ale brak przerażających halucynacji? Serio? Właśnie dlatego ludzie na to czekali! Tak, Bats zaczyna dostrzegać Jokera (zaskakujące, że Mark Hamill wrócił do tej roli po odrzuceniu jej), i tak, dostajemy kilka pięknych momentów z widokiem na całe miasto, ale gdzie do cholery podziały się te przerażające podróże? Dopiero w finale. Nie będę kłamał, jeśli to dla mnie największe rozczarowanie.
4 na 5
Długo się zastanawiałem, czy dać mu tak wysoką ocenę, co, moim zdaniem, jest tego warte. Byłem rozczarowany, miałem dość rozgrywki, ale to najlepsza aktorska adaptacja komiksu, jaka kiedykolwiek powstała, z po prostu wspaniałym zakończeniem. Tak, to właśnie ze względu na zakończenie, szacunek dla materiału źródłowego i kilka bardzo mocnych momentów dałem mu wysoką ocenę.
Прошёл "Бэтмен: Рыцарь Аркхема"
Пожалуй никто не будет спорить, что среди игр именно Бэтмен лучше всего работает с первоисточником. Сохраняя мельчайшие детальки персонажей, мира, настроения. При осознании того, на сколько хороша игра надо обязательно делать оглядку на работу с первоисточником и как смело порой, в финале, разработчики делают шаги, убивая(!) персонажей и прописывая их мотивации и действия. Сюжет в этом плане вполне радует, пускай и держит за счёт первоисточника, пары поворотов, постановки и Рыцаря Аркхема, личность которого угадал каждый, кто более-менее знаком с Бэтменом. Однако давайте больше об игре.
Бэтмен по-прежнему просто прекрасная игра, в которую интересно играть, НО она по-прежнему работает по тем же старым схемам (тот же стелс, бои, детектив, но с парой фич) + авто, которым буквально принуждают пользоваться. Весь геймплей стал интересней, но игра является рабом своего «механизма» попросту приедаясь этими схемами. В конкретно данной серии складывается ощущение, будто разработчики охотно ишут на работу в ширину, но с огромной опаской лезут в глубину геймплея, попросту боясь сломать то, что есть. И всё же грех отрицать, что повышенная постановка, ощущение масштаба действа и редкие интересные моменты грамотно разбавляют приедающиеся ощущения.
Пару слов хочется сказать и о побочных заданиях. Пускай они имеют редкую хорошую постановку, но приедаются однобокостью задач на выполнения каждого из них. Безусловно, выполнить их все может быть интересно, но как не крути это просто дойка контента. Если вы прошли по миссии в каждой побочке, то вы уже полностью знаете, какими будут большинство последующих. Для гранд финала их наличие и обязательное прохождение для полной концовки можно назвать обоснованным, но хотелось бы больше креатива в их развитиях. Сюжет порой прямым текстом даёт понять, что стоит им уделить хоть немного внимания, но у меня «не много» как раз и выходило.
И всё же были довольно обидные разочарования. Помимо принуждения использовать машину, первым разочаровал Инигма. Он напрочь потерял способность играться с Бэтменом, пытаться сделать из него дурака. Он попросту начал пихать в своих побочках ему гонки и задания на сноровку, оставляя задачки на мышление где-то в таких необязательных глубинах игры, что скалыдвается ощущение в его прогрессирующем безумии даже относительно Инигмы старого. Так же неприлично мало Пугало. Это можно было бы простить без проблем, однако отсутствие жутких галюцинаций? Серьёзно? Именно из-за них люди его и ждали! Да, Бэтсу начинает видеться Джокер (удивительно что Марк Хэммил вернулся к его роли, после отказа от неё), да нам дают красивые моменты масштаба всего города, но где, чёрт возьми, жуткие трипы? Лишь в финале. Не совру, если это для меня является главным разочарованием.
4 из 5
Я долго думал стоит ли ставить столь завышенную, лично для меня, оценку. Была обида, было утомление от геймплея, однако это лучшая игровая экранизация комикса с просто великолепным финалом. Да, именно за счёт финала, уважение к первоисточнику и некоторым очень неслабым моментам я и завысил балл.