Czekałem na tę grę. Właściwie cierpliwie czekałem na rosyjską lokalizację. A potem, kiedy recenzje na Steamie zasugerowały, że główne problemy z błędami zniknęły, zacząłem grać. Lokalizacja mi się podobała – nie zauważyłem żadnych błędów w tłumaczeniu. Grafika w ogóle mi się nie podobała. Nie jestem wybredny, jeśli chodzi o grafikę, ale wszystko tutaj jest takie małe i nierealistyczne, ciągłe migotanie, pociski wyglądają bardziej jak pszczoły, pociski armatnie latają jak czołgi na Dendy. Czujesz się, jakbyś patrzył przez mikroskop na mrowisko z ołowianymi żołnierzykami.

Nie mam zastrzeżeń do muzyki – pasuje do tematu gry.

Fabuła to oklepany hołd dla obecnych trendów. Miła, męska dziewczyna mści się na sadystycznym mężczyźnie. Podobno pomagamy bojownikom o wolność… O wolność jednych królów, by rządzić innymi. Księżniczka gotowa rozerwać każdego na strzępy dla ukochanej osoby… śmieszne. Zawsze jest jakiś głupi patos, mnóstwo bezsensownych szczegółów i drobiazgów – jak opisy rywalizujących domów. Po co to wszystko, skoro nie ma to żadnego znaczenia w grze i nie ma fundamentalnej różnicy?

Sterowanie jest niezręczne – trzeba przytrzymać przycisk, żeby obrócić myszkę. To powoduje ciągłe pudłowania.

System wypełniania „włóczni” – drużyny – mechami był prawdziwym zabójcą. Gra ma system punktów mocy robotów, a ja, naiwny, myślałem, że to moc ogranicza liczbę mechów w drużynie. Ale nie! Możesz zabrać do walki cztery mechy, nie więcej. Słabe czy silne, nie ma znaczenia. Moim zdaniem to kompletna bzdura. Brak wolności wyboru. Sens tych punktów mocy staje się wtedy niejasny.

Pomysł jest dobry, realizacja... Ta gra jest do bani, nie polecam jej.

Czekałem na tę grę. Właściwie cierpliwie czekałem na rosyjską lokalizację. A potem, kiedy recenzje na Steamie zasugerowały, że główne problemy z błędami zniknęły, zacząłem grać. Lokalizacja mi się podobała – nie zauważyłem żadnych błędów w tłumaczeniu. Grafika w ogóle mi się nie podobała. Nie jestem wybredny, jeśli chodzi o grafikę, ale wszystko tutaj jest takie małe i nierealistyczne, ciągłe migotanie, pociski wyglądają bardziej jak pszczoły, pociski armatnie latają jak czołgi na Dendy. Czujesz się, jakbyś patrzył przez mikroskop na mrowisko z ołowianymi żołnierzykami.

Nie mam zastrzeżeń do muzyki – pasuje do tematu gry.

Fabuła to oklepany hołd dla obecnych trendów. Miła, męska dziewczyna mści się na sadystycznym mężczyźnie. Podobno pomagamy bojownikom o wolność… O wolność jednych królów, by rządzić innymi. Księżniczka gotowa rozerwać każdego na strzępy dla ukochanej osoby… śmieszne. Zawsze jest jakiś głupi patos, mnóstwo bezsensownych szczegółów i drobiazgów – jak opisy rywalizujących domów. Po co to wszystko, skoro nie ma to żadnego znaczenia w grze i nie ma fundamentalnej różnicy?

Sterowanie jest niezręczne – trzeba przytrzymać przycisk, żeby obrócić myszkę. To powoduje ciągłe pudłowania.

System wypełniania „włóczni” – drużyny – mechami był prawdziwym zabójcą. Gra ma system punktów mocy robotów, a ja, naiwny, myślałem, że to moc ogranicza liczbę mechów w drużynie. Ale nie! Możesz zabrać do walki cztery mechy, nie więcej. Słabe czy silne, nie ma znaczenia. Moim zdaniem to kompletna bzdura. Brak wolności wyboru. Sens tych punktów mocy staje się wtedy niejasny.

Pomysł jest dobry, realizacja... Ta gra jest do bani, nie polecam jej.