Chcę kochać tę grę tak samo, jak jej twórcy. Moja niechęć do Bayonetty to dla nich zasługa, ale szczerze mówiąc, gra ma dwa rażące problemy, które nie równoważą wad, ale nie podnoszą też plusów.

Czy system walki jest genialny? Zdecydowanie, choć Dante miał o wiele bardziej pomysłowe ruchy. Nie mogę nie pochwalić faktu, że większość kombinacji jest więcej niż intuicyjna, a ich sama liczba pozwala na ekscytujące odkrywanie nowych poprzez eksperymentowanie. Niestety, same ruchy nie są najciekawszą rzeczą, jaką chciałoby się kupić, a co dopiero używać ich w kombinacjach. Innymi słowy, rozgrywka jest świetna, ale poczucie progresji jest minimalne. Tylko poprzez zdobywanie nowych broni, które wymagają ZDOBYWANIA płyt, w przeciwnym razie można skończyć bez żadnej. Smutne. Pod tym względem progresja w DMS3 jest moim zdaniem najlepsza w karierze Kamiyi. Ale mechanika, która pozwala zmieniać broń nawet pieszo, jest pierwszorzędna.

Ale gra rozczarowała fabułą. Jest, cóż, w porządku. To typowa seria Kamiya i Platinum, ale cholera, przez pierwszą połowę historii po prostu „idziemy naprzód tam, gdzie uważamy, że powinniśmy iść, oglądając fajne przerywniki filmowe” i tyle. Żadnego postępu w fabule, żadnego postępu w postaciach, nic. DMS3 było podobne, ALE tam dodali przerywniki filmowe o Vergilu, Lady i tym, co robili, dając nam poczucie progresu. Tutaj zostajemy wrzuceni w akcję dopiero pod koniec, wcześniej byliśmy jedynie uraczeni widowiskiem, z dwiema kluczowymi postaciami, których relacje z Bayonettą nie są odpowiednio eksplorowane aż do ostatnich rozdziałów. Owszem, były wstawki z przeszłości, które opowiadały o bardzo krótkim wydarzeniu, często niemal identycznie, a także książki z historią. O mój Boże, dziękuję wam, Platynowi, za to, że martwicie się o moją adrenalinę, dając mi tak grube i nudno napisane książki, gdzie idea „Ta świątynia została zbudowana przez wiernych” jest rozsmarowana na akapitach, niemal bez żadnych interesujących szczegółów.

Gdyby fabuła była lepiej przedstawiona, a broń była rozdawana od razu jako część historii, byłoby o wiele lepiej. Dobry system walki, moja nowa ukochana pani, najszerszy wybór wyłącznie jednorazowych minigier, dobrze wykonany epicki i wielki epicki na koniec. Szczerze mówiąc, moim zdaniem, mały budżet nie usprawiedliwia popełnionych błędów.

4 na 5

Ale biorąc pod uwagę tylko ostatnie rozdziały. Biorąc pod uwagę, że połowa gry wydaje się stać w miejscu, to 3 na 5, ale cholera, nie mogę nie dać punktu temu słodkiemu Buriatowi za jego waifu i kilka naprawdę niesamowitych momentów. Chociaż niektóre przerywniki filmowe z walkami są wręcz absurdalne, cholera, kiedy walczysz z bossem najpierw na dachu, potem na rakiecie, potem na ścianie budynku, a na końcu zostajesz zrzucony na balkon... opłaca się. Jeśli musi utrzymać pewien poziom absurdalności, niech tak będzie.

PS: Sterowanie nie jest najwygodniejsze, nawiasem mówiąc. Ataki Y i B są generalnie w porządku, ale unikanie i celowanie prawym klawiszem Shift jest takie sobie. Nie jestem przyzwyczajony do trzymania obu palców na klawiszach Shift, bo gamepad nie jest dla mnie zbyt wygodny, więc w końcu dałem sobie z nimi spokój i grałem tak. Co uniemożliwiło im celowanie lewym klawiszem Shift... i ogólnie zmianę układu gamepada... Nie wiem. A odwrócenie osi Y w minigierkach o locie jest dość kiepskie. Na kilku etapach naprawdę utrudnia zdobycie platyny za poziom.