Poświęcili sześć lat na stworzenie tego arcydzieła, tylko po to, by sprzedać skoncentrowany Friendslop za 20 dolarów, gdzie niekompetentni deweloperzy zdołali spieprzyć dokładnie dwie rzeczy, wokół których zbudowany był cały marketing: chodzenie i bazar. Wypuszczenie gry kooperacyjnej o komunikacji na żywo i wciśnięcie JEDNEGO wspólnego suwaka głośności w ustawieniach to kompletna hańba najwyższego rzędu, gdy muzyka otoczenia z cykaniem świerszczy krzyczy na poziomie startującego myśliwca, a twoi kumple trzy kroki dalej szepczą stłumione w czacie zbliżeniowym, jakby nadawali z puszki na dnie Rowu Mariańskiego. Sam spacer jest... To czysta, dusząca zaduch: postać mozolnie idzie z prędkością sparaliżowanego żółwia przez pustą mapę stworzoną z zasobów stockowych, przyklejając się do każdego cholernego kamienia, kręcąc się na zboczu dla dzieci i ogłuszając się na kilka sekund upadkiem z półmetrowej półki, wytrącając wszystko z rąk. A jednak ci geniusze sklecili ekwipunek, który zajmuje tylko jedno miejsce: wpychają ci krótkofalówki, wskaźniki i gwizdki w twarz, ale ty masz nosić tylko worki treningowe związane z fabułą z obydwoma pazurami, a gdy co piętnaście minut zapada ciemna noc, utkniesz w ciemności, przewijając rolki, bo po prostu nie możesz znaleźć latarki. A cały ten masochizm z bieganiem po ponurych wzgórzach jest potrzebny tylko po to, by rozwiązywać zagadki dla przedszkolaków w duchu synchronicznego naciskania przycisku lub dosłownie siedzenia na kanapie przez 30 minut czasu rzeczywistego, podczas gdy timer tyka. Chwalona atmosfera spotkań nastrojowych istnieje tylko dzięki temu, że ty i chłopcy w głosie bawicie się, próbując nie zasnąć i usprawiedliwić tę beztalencie rozgrzewkę dla pieniędzy.