BioShock to gra, którą zapamiętano nie ze strzelanin, ale z podwodnego miasta.

Wszedłem do Rapture jak mutant shooter i szybko zdałem sobie sprawę, że to podróż po pięknej katastrofie. Art déco, przecieki, magnetofony, slogan na ścianie – świat układa się lepiej niż jakakolwiek przerywnik filmowy. Big Daddy i Little Sister działają na pierwszy rzut oka: żałośnie, przerażająco i obrzydliwie jednocześnie. Plazmidy nie dają superbohatera, a jedynie brudne narzędzie. Chcesz kogoś podpalić, zwabić lub na chwilę przejąć czyjeś ciało – śmiało, po prostu licz amunicję.

Fabuła napędzana jest przez swój słynny trik i nawet wiedząc o tym wcześniej, czujesz kliknięcie. Gra uwielbia mówić o wolności, a jednocześnie prowadzi cię za rękę. To właśnie jej siła, a nie słabość. Walka miejscami jest nieco prosta, nastrój jest zmienny, a po odkryciu zakończenie jest nieco słabsze, niż bym sobie tego życzył. Ale Rapture pozostaje.

To nie jest najbardziej złożona strzelanka ani najbardziej rozbudowana gra RPG. Ale uczy jednej z najważniejszych lekcji na temat atmosfery gry: miejsce może być straszniejsze niż potwór. Długo po napisach końcowych słyszysz w głowie radio i zastanawiasz się, czy kupiłbyś bilet do tego miasta, gdyby plakat był ładniejszy.