Black Book to rzadka gra karciana, w której karty wydają się spiskiem, a nie talią z wyprzedaży na Steamie.

Wpadłam tu dla słowiańskiego folkloru i zostałam ze względu na klimat. Jesteś młodą czarownicą z czarną księgą, wioską niedaleko, demonami, kikimorami i nieumarłymi, którzy rozmawiają, jakby zawsze tam mieszkali – wspaniała, słowiańska atmosfera fantasy. Bitwy nie polegają na „zdobyciu synergii”, ale raczej na recytowaniu zaklęcia na głos: karty, słowa, konsekwencji. Pomiędzy walkami rozgrywka jest jeszcze lepsza: chata, droga, wybór, kogo uratować, a którego złego ducha oszukać.

Pod względem systemowym jest skromna. Talia jest zbudowana prosto, niektóre bitwy są powtarzalne, a wybory moralne momentami zbyt oczywiste. Ale atmosfera jest gęsta i niepowtarzalna. Muzyka, język, codzienne detale – wszystko to sprawia, że ​​odnosi się wrażenie, że to nie „rosyjska okładka zachodniej gry karcianej”, a lokalna historia po prostu wpleciona w karty.

To nie arcydzieło gatunku pokroju Slay the Spire. Ważniejsze jest dla mnie coś innego: po wieczorze spędzonym z Black Book, zamiast szukać nowego buildu, ma się ochotę usiąść w chacie i ponownie przeczytać to, co podszeptywały złe duchy. Jeśli kochasz folklor i nie boisz się tekstu, to jest to bardzo ciepła, przewrotna i swojska gra.